Εκδηλώσεις — 19/09/2011 at 10:41

SCHOOLWAVE στην Αίγινα – μια Ρομαντική Ιστορία

by

SCHOOLWAVE στην Αίγινα -  μια Ρομαντική ΙστορίαΈνας περίπου δον Κιχώτης, ο Χρήστος Ιωαννίδης, καθηγητής σε Λύκεια και Γυμνάσια εδώ και είκοσι χρόνια, αποφάσισε να κάνει κάτι πέρα από τα όρια της τάξης. Δεν του αρκούσε η από καθέδρας εξουσία του, ούτε να παραχώνει διδακτική ύλη στο κεφάλι των μαθητών του. «Το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην Ελλάδα σήμερα, δεν είναι το Βατοπαίδι ή η Ζήμενς. Το μεγαλύτερο σκάνδαλο είναι η κλοπή της παιδικής ηλικίας. Η καθημερινή ζωή ενός παιδιού είναι σχολείο – σπίτι – φροντιστήριο, το τρίγωνο του διαβόλου, ή μάλλον το τρίγωνο της μοναξιάς. Ένα παιδί απομονωμένο στο δωμάτιό του, ή στην τάξη, σκυμμένο πάνω από ένα ακόμα τεστ.»

Αποφάσισε να φτιάξει με δύο πρώην μαθητές του μια ομάδα, τους Schooligans, κι άρχισαν να βγάζουν το ομώνυμο μαθητικό περιοδικό. «Ο στόχος ήταν να ακουστεί η πραγματική φωνή των παιδιών, και όχι εκείνη η ψεύτικη, η κονσερβαρισμένη που μαθαίνουν στο μάθημα Έκφραση-Έκθεση». Κάποια στιγμή οι Schooligans βρέθηκαν να παίρνουν συνέντευξη από την τότε Δήμαρχο Αθηναίων Ντόρα Μπακογιάννη. Η Μπακογιάννη, προφανώς εντυπωσιασμένη από τη δημιουργική προσπάθεια της ομάδας, τους ζήτησε να κάνουν προτάσεις για νέους στο Δήμο της Αθήνας. Κι έτσι γεννήθηκε η ιδέα ενός πανελλήνιου μαθητικού μουσικού φεστιβάλ, του Schoolwave.

«Όταν το προτείναμε, ο μόνος όρος που θέσαμε ήταν ότι δε θα υπήρχε καπέλωμα ή λογοκρισία από κανέναν, είτε φορέα, είτε κόμμα, είτε οτιδήποτε. Και το ίδιο ζητάμε μέχρι σήμερα στη συνεργασία μας με όσους δήμους μας προσκαλούν, όπως και από τους χορηγούς μας.»

Η Μπακογιάννη αποδέχτηκε τον όρο, και το πρώτο φεστιβάλ Schoolwave της Αθήνας υλοποιήθηκε το 2005. Αποτέλεσμα: 100 συμμετοχές και 5.000-6.000 θεατές. Την επόμενη χρονιά επανέλαβαν το εγχείρημα σε πανελλαδικό επίπεδο, με διπλάσιες συμμετοχές και διπλάσιους θεατές. Από τότε η πορεία κρατάει σταθερά ανοδική: συμμετοχές από την Ευρώπη, (Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Βέλγιο, Κύπρος κι Ολλανδία μας ήρθαν για το φετινό τριήμερο), πέντε μέχρι τώρα ντοκιμαντέρ αφιερωμένα στο Schoolwave, 3.500.000 επισκέψεις στο You tube, μια πρώτη συναυλία πέρσι στο Μέγαρο Μουσικής, που μέλλεται να δευτερώσει την επόμενη βδομάδα. Αλλά ούτε οι αριθμοί ούτε οι τίτλοι τιμής μετράνε μπροστά στην υλοποιημένη πραγματικότητα: η εμπειρία που είχαμε την Παρασκευή το βράδυ στη συναυλία που έδωσε το Schoolwave στα πλαίσια του 3ου Φεστιβάλ Φιστικιού, ήταν πρωτόγνωρη κατά κοινή ομολογία. Από το sound-check ξεκινώντας, ο τρόπος που συνεργάζονταν μεταξύ τους τα έξι γκρουπάκια (καμιά τριανταριά παιδιά σύνολο), η φιλία τους, η αλληλοϋποστήριξη, να δείχνει ο ένας κοντοπίθαρος πιτσιρικάς στον άλλο λιγότερο κοντοπίθαρο πιτσιρικά πώς να παίξει καλύτερα το πνευστό του, σκηνές εξωπραγματικές. Κι όλη αυτή η ατμόσφαιρα φέρνει σίγουρα τη σφραγίδα των Schooligans.

«Δεν αφήσαμε να μπει ποτέ στο Schoolwave το πνεύμα του ανταγωνισμού. Για μας δεν υπάρχουν πρώτοι, δεύτεροι και τρίτοι. Φέτος για παράδειγμα παρουσιάστηκαν στην κριτική επιτροπή 187 γκρουπ, και τα εικοσιένα απ’ αυτά κρίθηκαν κατάλληλα να εμφανιστούν στο φεστιβάλ. Από κει και πέρα είναι και τα εικοσιένα ισότιμα. Αυτό αφήνει τα παιδιά ελεύθερα να συνάψουν αληθινές σχέσεις, που είναι κύριο ζητούμενο.»

Η κατάργηση της μοναξιάς επετεύχθη, λοιπόν, οπότε μένει το δεύτερο κύριο ζητούμενο, απ’ ό, τι ανέφερε στην αρχή της κουβέντας μας: η διοχέτευση της τεράστιας ενέργειας που όλα αυτά τα πλάσματα κουβαλάν.

«Τους δίνουμε την καλύτερη δυνατή τεχνική υποστήριξη για να εμφανίσουν τη δουλειά τους, τον καλύτερο ήχο, ακριβοπληρώνουμε τους ηχολήπτες μας, όχι απλά για να είναι τεχνικά άψογοι, αλλά και να είναι ευγενικοί με τα παιδιά, να τα σέβονται σαν να ήταν επαγγελματίες καλλιτέχνες.»

(Πράγμα που μας δόθηκε η ευκαιρία να πιστοποιήσουμε όταν ζήτησαν η Μελίνα και η Μαργαρίτα στη δοκιμή του ήχου, Λίγα πρίμα, παρακαλώ, η μία, και, μου δυναμώνεις λίγο την κιθάρα, η άλλη, κι οι εντολές τους ευπειθέστατα κι ευγενέστατα εκτελέστηκαν, σα να ήταν η Janis Joplin και η Amy Whinehouse αυτοπροσώπως.)

«Το Schoolwave έχει μία αισθητική και μία ηθική. Λέμε όχι στον χορηγό που δίνει τρελά λεφτά για να βάλει το όνομά του δίπλα στο όνομα Schoolwave (πώς λέμε Skoda Ξάνθη;). Λέμε όχι στην ευκολία να φέρουμε για γκεστ τον Μιχάλη Χατζηγιάννη, κι ας μας έφερνε πολύ κόσμο. Προτιμάμε τον δύσκολο Αγγελάκα.»

Μου έρχεται στο νου η φράση ενός μεγάλου ζωγράφου, «Στην αγάπη μου είμαι πιστός, αφοσιωμένος κι ανυποχώρητος.» Και το αγαπάει το Schoolwave ο Ιωαννίδης, εκ των πραγμάτων, γιατί δεν θα το είχε εμπνευστεί και δε θα το είχε δημιουργήσει αν δεν το αγαπούσε, δε θα το είχε κάνει ένα ζήτημα που ν’ αφορά τις γραμμές αυτές που τώρα γράφονται. Να κινείς αόρατα νήματα, και με τον τρόπο σου, όσο μπορείς, να παραλλάσσεις τα δεδομένα. Πώς είναι δυνατό;

«Αν έχεις κέφι και πείσμα, κυρίως πείσμα, μπορείς να καταφέρεις τα πάντα.»

Απομακρύνεται, ψηλόλιγνος, πρόσωπο οστεώδες, μαλλιά κοντοκουρεμένα και γκριζαρισμένα, ευγενική, χαμηλότονη φωνή, πράος, υπεύθυνος, με το τηλέφωνο στο χέρι, ίσως για τις συνεννοήσεις της επόμενης συναυλίας, ενώ τα μάτια του τρέχουν γύρω – γύρω για τις ανάγκες της τωρινής.

Οι προβολείς ανάβουν. Το show ξεκινάει.

Είναι απίστευτο. Δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από οποιαδήποτε επαγγελματική παράσταση επώνυμου ή επώνυμων σταρ. Τα 13χρονα και τα 15χρονα με δικά τους υπέροχα τραγούδια για ρεπερτόριο, φρέσκα, γεμάτα δύναμη, ζωντάνια, σιγουριά, φοβερές φωνές, σκηνική παρουσία, σύμπνοια, τα εφέ με τα φώτα και τους χρωματιστούς καπνούς άψογα, ο ήχος τέλειος, η παραλία της Αύρας φιλόξενη για όρθιους ή καθισμένους στην ακρογιαλιά, και μπροστά στη σκηνή κάπου 200 νέα παιδιά κοπανιούνται, χοροπηδάνε, ανάβουν αναπτήρες, τραγουδάνε, να δείξουν ότι είναι όλα εκεί, και όλα μαζί. Κάποιοι από τους μεγαλύτερους θεατές κοιτιούνται: μα, είναι αλήθεια, το ζούμε όλο αυτό; Δημόσιος παράγοντας δηλώνει: «Τα έχω παίξει. Δεν το πιστεύω αυτό που βλέπω.» (Για τους δικούς μας μιλούσε, τους Progressive Soap.)

Υπήρξαν κάποιες φραστικές εκτροπές στο στίχο, η ένταση ήταν πολύ δυνατή, η νύχτα απάνεμη, και ταξίδεψαν σκληρά σχόλια της νέας μας γενιάς για τον τρόπο που βλέπουν την πραγματικότητά μας, μέχρι το δρόμο, τις απέναντι ταβέρνες και τα ουζερί, κι ακόμα πιο πέρα, στην παραλία και τα δρομάκια της πόλης, αλλά όποιος κατάλαβε τι παιζόταν επί σκηνής δεν ενοχλήθηκε ούτε τόσο, έστω κι αν τα σχόλια αυτά τον αφορούσαν. Η αλήθεια τους καταγράφτηκε συμπυκνωμένη στο τέλος, όταν ανέβηκαν και οι τριάντα εκτελεστές μαζί επάνω στη σκηνή και χόρεψαν, τραγούδησαν σαν ένα.

Υ.Γ. σε λόγο του στο TEDxATHENS, συνέδριο για την εξάπλωση ιδεών που αξίζουν τον κόπο, ο Ιωαννίδης είχε πει: «ωραίο στην αρχική του σημασία είναι αυτό που γίνεται στην ώρα του. Αυτό που δεν το αφήνεις για αργότερα. Κι ωραίο για τα παιδιά είναι να βρίσκονται τώρα μαζί. Γιατί τίποτα δεν τα κάνει τόσο χαρούμενα όσο η συντροφιά των συνομήλικων τους.»

SCHOOLWAVE στην Αίγινα -  μια Ρομαντική Ιστορία

Leave a Comment