Ειδήσεις — 23/05/2012 at 19:29

«Οι Γερμανοί ξανάρχονται» Από τη Θεατρική ομάδα του Γυμνασίου Κυψέλης

by

Το εύρημα του σατυρικού εφιάλτη σκαρφίστηκε το ακτύπητο συγγραφικό ζευγάρι των Αλ. Σακελλάριου – Χρ. Γιαννακόπουλου για να καυτηριάσει τη φαγωμάρα και τη διχόνοια  των Ελλήνων μετά τον Εμφύλιο που ακολούθησε τη γερμανική κατοχή. Το κείμενο του 1948 που απετέλεσε και τη βάση της μεγάλης κινηματογραφικής επιτυχίας με πρωταγωνιστή το Βασίλη Λογοθετίδη παραμένει δραματικά επίκαιρο. Αυτό το έργο παρουσίασε η θεατρική ομάδα του 2ου Γυμνασίου Αίγινας το τριήμερο 18 -19 -20 Μαΐου στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Κυψέλης η οποία και τις τρεις βραδιές ήταν κατάμεστη με αποκορύφωμα την παράσταση της Κυριακής, όπου οι μικροί ηθοποιοί έπαιξαν μπροστά σε ένα πολυπληθές κοινό που παρακολουθούσε όρθιο μέσα και έξω από την αίθουσα από τα ανοικτά παράθυρα και την πόρτα.

Οι μικροί πρωταγωνιστές με άνεση, απίστευτη ενέργεια και ζωντάνια έδωσαν το καλύτερό τους εαυτό κάτω από τις σκηνοθετικές οδηγίες των καθηγητών Μπήτρου Γεώργιου και Αλυφαντή Καλλιρρόης. Τα σκηνικά της παράστασης διαμόρφωσε η κ. Ματούλα Ρούσσου, ενώ τους ρόλους απέδωσαν οι μαθητές: Μήνα Παύλου, Χριστίνα Καραγιάννη, Αρετή Γρυπαίου, Γεωργία Παπασεβαστού, Δάφνη Παπαγεωργίου, Μαρία Περτέση, Νίκος Καρβούνης, Άγγελος Στενάκης, Στέλιος Μπέσης, Μιχάλης Κάλαβρος, Δημήτρης Λεβεντόπουλος, Γιώργος Τζόκα, Νεκτάριος Μπόγρης, Γιώργος Γκρινέζος, Κική Ζωγράφου, Μαριάνθη Λαδά, Ηλίας Θωμάς, Ηρακλής Καραγιάννης, Σταύρος Τσοτσορός, Δημήτρης Μπέσης, Χρήστος Παπασεβαστός, Νεκταρία Μεθενίτη, Ναταλία Χλέστου, Αλέκος Δημητρόπουλος και Διονύσης Βλαχογιάννης.

Τα μηνύματα του έργου βασανίζουν σήμερα το μυαλό μας, στο μεσοδιάστημα των δύο εκλογικών αναμετρήσεων που τα παιδιακίστικα καμώματα των πολιτικών αρχηγών, τα καπρίτσια και η ασυνενοησία μας θυμίζουν τους Έλληνες  του 1948. Τελικά η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει ή οι Έλληνες δεν λένε να αλλάξουν;

Λίγα λόγια  για την υπόθεση:

Στην παλιά Αθήνα, λίγο  μετά τη Γερμανική Κατοχή  οι άνθρωποι προσπαθούν να γιατρέψουν τις πληγές που άφησε πίσω τους ο πόλεμος. Και η μεγαλύτερη πληγή είναι ο εμφύλιος, η φαγωμάρα  για τα πολιτικά, η ασυνεννοησία, ο διχασμός.

Είναι η εποχή  που στην Αθήνα υπάρχουν χαμόσπιτα  τα οποία ενώνει μια κοινή αυλή  με πηγάδι και πολλά λουλούδια στα παρτέρια. Εκεί οι νοικοκυρές μαγειρεύουν, πλένουν και απλώνουν τα ρούχα τους, κουτσομπολεύουν, ενώ οι άντρες διαβάζουν την εφημερίδα τους, πίνουν τον καφέ τους και το ουζάκι τους.  Η αυλή είναι ο τόπος συνάντησης, μια μικρή Βουλή που συζητάνε τα πολιτικά, τις εξελίξεις,  ο τόπος που αγαπάνε, ερωτεύονται αλλά και τσακώνονται με το ίδιο πάθος.

Σε μια τέτοια Αθηναϊκή αυλή ζει ο Θόδωρος, ένας φιλήσυχος νοικοκύρης που έχει αγανακτήσει από την εμφύλια φαγωμάρα που διαδέχθηκε την απελευθέρωση από τους Γερμανούς. Μια συνηθισμένη μέρα σαν όλες τις άλλες γυρίζει από τη δουλειά του και μέχρι να τηγανίσει η Ουρανία, η γυναίκα του,  τα σαβρίδια,  πέφτει για έναν μεσημεριανό υπνάκο και βλέπει στον ύπνο του, ότι οι Γερμανοί ξανάρχονται. Ένα ολοζώντανο όνειρο που θα εξελιχθεί σε εφιάλτη και θα τον ξαναγυρίσει στις μέρες που κρυφάκουγε το ραδιόφωνο που φύλαγαν στο πηγάδι. Στις μέρες της πείνας και της ανέχειας που κυριαρχούσε ο φόβος για τον Γερμανό κατακτητή. Μια τέτοια μέρα, Γερμανοί θα μπουκάρουν στην αυλή  και θα τον συλλάβουν μαζί με τους  άλλους άντρες που κατοικούν στα σπιτάκια  της αυλής……

«Οι Γερμανοί ξανάρχονται»  Από τη Θεατρική ομάδα του Γυμνασίου Κυψέλης

Φωτογραφία: Ειρήνη Κουνάδη

Leave a Comment