Επικαιρότητα — 05/09/2011 at 12:00

Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ: Δεν είμαι Θεωρητικά Αισιόδοξη

by

Κατερίνα Αγγελάκη- Ρουκ: « Δεν είμαι θεωρητικά αισιόδοξη, αλλά ζωτικά. Χαίρομαι που έχω ένα σώμα, που η μέρα μου ξεκινά…Χαίρομαι τη ζωή»Κατερίνα Αγγελάκη- Ρουκ: « Δεν είμαι θεωρητικά αισιόδοξη, αλλά ζωτικά. Χαίρομαι που έχω ένα σώμα, που η μέρα μου ξεκινά…Χαίρομαι τη ζωή»

Τρίτη πρωί φθάνω στο πλέον χαρακτηριστικό κόκκινο σπίτι της Αίγινας. Η πόρτα της αυλής ξεκλείδωτη, και τα ψηλά δέντρα που θα συναντήσω έτοιμα να ρίξουν τον ίσκιο τους εκεί όπου κάθε βραδάκι η Κατερίνα Αγγελάκη- Ρουκ, θα πιει το κρασάκι της. Βλέπω μπροστά μου ένα σπίτι με εμφανή τα σημάδια του χρόνου: δε μετρά μόνο 200 χρόνια ζωής να το βαραίνουν, αλλά και αναμνήσεις που η ποιήτρια δε θέλει να αποχωρισθεί – έτσι, διατηρεί αναλλοίωτη τη φυσιογνωμία του σπιτιού αυτού, το οποίο στέγασε τους πρόσφυγες προγόνους  των γονιών της, τη βάπτισή της, σχεδόν όλες τις διακοπές της ζωής της, ως λίκνο της ποίησης την οποία από τα 17 της χρόνια υπηρετεί. Είναι ζωντανό κομμάτι της έμπνευσής της, καθώς η θέα από το επικίνδυνο -πια- μπαλκονάκι του ορόφου είναι μαγευτική. Βουνό στα αριστερά, και μπροστά της απλώνεται ένα μεγάλο κτήμα με φιστικιές για την καλλιέργεια των οποίων νοιάζεται ιδιαίτερα.

Θα τη βρω να πίνει τον καφέ της στην κουζίνα κι αφού με καλωσορίσει και μου προσφέρει πορτοκαλάδα, θα με προτρέψει να αφήσω τις πολλές ευγένειες. Όση ώρα με σερβίρει παρατηρώ το σπίτι. Κάποιες ρωγμές στους τοίχους, αρχιτεκτονική άλλων δεκαετιών, ξύλινη σκάλα που τρίζει και φωτογραφίες που πλημμυρίζουν τους τοίχους, τα τραπεζάκια, το τζάκι, τα κομοδίνα και κάθε έπιπλο στο οποίο μπορούν να σταθούν. Στιγμές και πρόσωπα που σημάδεψαν τη ζωή της αναρτημένα παντού. Εικόνες που θα  παρουσιάσει και θα περιγράψει σε κάθε επισκέπτη.

Στα σαράντα πέντε λεπτά  της παρουσίας μου στο χώρο της, δεν είδα ούτε μία φορά το πρόσωπό της να “συννεφιάζει”, ακόμη και όταν μιλήσαμε για την αναπηρία, τον χαμό του συζύγου της, των γονιών της ή του νονού της Νίκου Καζαντζάκη, του ανθρώπου που δημοσίευσε το πρώτο της ποίημα, μα δεν πρόλαβε να ζήσει κοντά του όπως ονειρευόταν. Η αδυναμία που έτρεφε σε αυτά τα πρόσωπα ιδιαίτερη, καθώς, τόσο  εκείνα, όσο και η δουλειά της την έκαναν και την κάνουν να νιώθει πολύ τυχερή.  « Μπορεί να είχα μία αναπηρία, αλλά η ζωή μου χάρισε τέλειους γονείς και έναν τέλειο σύζυγο. Αυτό που λέω σχεδόν κάθε μέρα είναι πως η ζωή είναι όλο λογαριασμούς. Δίνεις απ’ εδώ, παίρνεις απ’ εκεί.  Σα ζυγαριά. Κάτι σου συμβαίνει, κάτι ωραίο- καταπληκτικό και λες: τι τυχερή που είμαι! Δε βλέπεις όμως πως την ίδια στιγμή στο άλλο δίσκο της ζυγαριάς ένα αόρατο χέρι βάζει ένα αντίστοιχου μεγέθους κακό. Αυτό είναι το ισοζύγιο των πληρωμών της ζωής». Ένα μειδίαμα της αρκεί για να γεμίσει θετική ενέργεια τους γύρω της , σε “ξεψαρώνει” αμέσως. Ούτως ή άλλως, το να χαμογελά αποτελεί γι’ αυτήν στάση ζωής, ένδειξη ευγνωμοσύνης και ευχαρίστησης για όσα της έχουν δοθεί. Έτσι, βλέποντας σα δώρο τη ζωή ζει την κάθε στιγμή που της προσφέρει γεμάτη αισιοδοξία και πάθος. « Δεν είμαι θεωρητικά αισιόδοξη, αλλά ζωτικά! Χαίρομαι που έχω ένα σώμα, που η μέρα μου ξεκινά… Χαίρομαι τη ζωή!!!»

Η αναπηρία της ύστερα από αρρώστια στη βρεφική ηλικία δε θα τη φέρει αντιμέτωπη με ανθρώπους έτοιμους να την περιγελάσουν ή να την παραγκωνίσουν. Δε θα δοθεί αυτό το δικαίωμα σε κανέναν, αφού δε θα συναντήσουν καμμιά διαφορετικότητα πέραν της εξωτερικής δυσμορφίας των δεξιών της άκρων. Δηλώνει “μέσα” σε όλα. Στα πάρτι, στον έρωτα, στην πλάκα. Μάλιστα, αυτό που την έκανε να διαφέρει θα αποτελέσει έναυσμα για αυτό που την έκανε μετέπειτα να ξεχωρίσει. Συσχετίζει το τραύμα με την ποίηση δίνοντάς μας να καταλάβουμε πόσο άρρηκτα συνδεδεμένα είναι για την ίδια τα δύο αυτά κομμάτια της ζωής της. « Κάθε ποίημα έχει βαθύτερο νόημα, ένα τραύμα. Το ποίημα, απλά, είναι  ουλή. Όνειρό μου είναι η ποίηση,  αυθόρμητα και ποιοτικά να συνδέει το λόγο και τη σκέψη.»

Σήμερα, στα 72 της, συνεχίζει να γράφει και να μεταφράζει πάντα μακριά από την τεχνολογία. Ποτέ δεν τα πήγαινε καλά μαζί της. «Να εξαρτάται το διάβασμά μου, η σχέση μου με τους ανθρώπους, η διασκέδασή μου από  τα μηχανήματα; Ευχαριστώ δε θα πάρω.» Από τις ελάχιστες πιο σύγχρονες συσκευές στο σπίτι της είναι η τηλεόραση και αυτό επειδή παρακολουθεί ανελλιπώς ειδήσεις, όπως τις χαρακτηρίζει είναι « το αναγκαίο μαρτύριο». Μέσω αυτών παρατηρεί το φαινόμενο της  προσήλωσης των ανθρώπων στο χρήμα, κάτι που τη στεναχωρεί ιδιαίτερα. « Είναι θλιβερό να βλέπεις μορφωμένους ανθρώπους να προσκολλούνται σε αυτό. Εντάξει όσοι έχουν βιοποριστικό πρόβλημα, αλλά και οι εύποροι επικεντρώνονται εκεί.» Αφουγκράζεται τα όσα συμβαίνουν στη χώρα και αναφέρει: « Λέγαμε ψέματα στον εαυτό μας. Τώρα είναι η πιο κρίσιμη περίοδος για την Ελλάδα.» Ζητώντας της να μου κάνει μία πρόβλεψη για το μέλλον, μου απαντά: « Δεν είμαι ούτε καταστροφολόγος, ούτε αισιοδοξολόγος. Κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει αύριο, τι θα ξημερώσει!» Μάλιστα η οικονομική κρίση επηρέασε και τη δουλειά της: « Οι μεταφραστές ήταν από τους πρώτους που επηρεάστηκαν. Είναι ο πρώτος χειμώνας που πέρασε χωρίς μετάφραση.»

Της ζήτησα να μου πει με τρεις φράσεις τι την χαρακτηρίζει. Και μου απαντά: « Μισώ το χρήμα. Μισώ την υποκρισία. Μισώ τη σκοπιμότητα». « Κι αν σας ρωτούσα αυτά που αγαπάτε;»  « Αγαπώ τη φύση, τη φύση και τη φύση».

Η φύση ήταν εκείνη που τη γέννησε, που της προκάλεσε την αναπηρία και την δοκίμασε με αυτήν, μα δεν την εγκατέλειψε. Δηλώνει τη λατρεία της στη φύση και την ευχαριστεί για τις μικρές ή μεγάλες καθημερινές χαρές που της προσέφερε. Δε λησμονεί ότι μεγάλωσε κοντά της, περνώντας πολλές ώρες στο κτήμα με τις φιστικιές στο νησί, αλλά και με τις ποδηλατάδες στην εξοχή. Η φύση, εκτός από την ίδια “θρέφει” και τη ποίησή της.

Leave a Comment