Επικαιρότητα — 06/02/2012 at 11:58

Υπάρχουμε κι εμείς, κυρία Υπουργέ!

by

Οι τέσσερις πρώτοι μήνες του νέου σχολικού έτους πέρασαν αφήνοντας πίσω τους δυσκολίες, πρωτόγνωρα  συναισθήματα- μέσα σε αυτά κυρίαρχο κι εκείνο της οργής- και αβεβαιότητα που κλονίζει τα όνειρα των μαθητών.

Με μια μικρή παρέα, δείγμα της μαθητικής κοινότητας των δύο πρώτων τάξεων του Ενιαίου Λυκείου Αίγινας, επιχειρήσαμε να βγάλουμε συμπεράσματα για όσα πέρασαν, αψηφώντας χωρίς φόβο όσα μέλλει να’ ρθούν.

Η αρχή ήταν… δύσκολη. – Το χρονικό.

Σεπτέμβριος 2011 και η έναρξη του νέου σχολικού έτους βρίσκει τα περισσότερα σχολεία της χώρας- ανεξαρτήτως βαθμίδος- με ελάχιστα ή και καθόλου βιβλία. (Να τονίσουμε πως πέρυσι στο τέλος της χρονιάς τα βιβλία του προηγούμενου έτους ζητήθηκαν για ανακύκλωση). Τα φωτοτυπικά λειτουργούν σχεδόν ασταμάτητα, ενώ, από τη μεριά των καθηγητών ξεκινά ένας ιδιότυπος μαραθώνιος, ποιος θα προλάβει πρώτος να  βγάλει αντίτυπα για κάθε τμήμα, κι η σπατάλη εν μέσω λιτότητας αρχίζει.  

Από την άλλη μία απλή αντιγραφή- επικόλληση ακριβοπληρώνεται στο σύζυγο της υπουργού παιδείας (διαφάνεια!) και το πολυπόθητο cd- rom, για το οποίο απαιτείται χρήση υπολογιστή, μα και διαδικτύου (δωρεάν παιδεία!) καταφθάνει στο σχολείο και χορηγείται μόνο στην πρώτη και τρίτη τάξη, η δευτέρα αρκείται στις φωτοτυπίες.

Ωστόσο, η νέα χρονιά ξεκίνησε με μία ομολογουμένως μεγάλη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση: την κατάργηση μαθημάτων επιλογής, εσωτερικές αλλαγές στη διδασκαλία, και την εξέταση κάποιων μαθημάτων. Το νέο εκσυγχρονισμένο ελληνικό σχολείο αποκτά το “Project” ή επί το ελληνικότερο  την ερευνητική εργασία. Σταδιακά από τα τέλη Οκτωβρίου- με φειδώ- φθάνουν τα βιβλία (τυπωμένα όπως φημολογείται στην Τουρκία).

23 Δεκεμβρίου 2011. Και το τελευταίο βιβλίο φθάνει στα χέρια των μαθητών. Τώρα απαιτείται η μεταφορά σημειώσεων από τις φωτοτυπίες στα βιβλία.

« Προβλήματα υπήρχαν πάντα! Όλοι τα ξέρουμε, όλοι τα συζητάμε».

Η Έλενα είναι μαθήτρια της δευτέρας Λυκείου. Η Κατερίνα φέτος, στην πρώτη, βιώνει τα υπέρ και τα κατά του νέου συστήματος. Και οι δύο καταλήγουν σε ένα συμπέρασμα: το σχολικό έτος του 2011- 2012 δεν έσβησε τα παλιά προβλήματα, μα έφερε ακόμη περισσότερα – ελπίζουν, προσωρινά!

«Πειραματίζονται πάνω στα όνειρά μας»

«Είμαστε στον αέρα. Ουσιαστικά δεν έχουμε κάποιο πρόγραμμα, αύριο μπορεί να είναι όλα αλλιώς. Αλλάζουν οι αποφάσεις κι εμείς απλά ακολουθούμε», θα πει η Κατερίνα. Το υπουργείο αναιρεί κατά καιρούς τις αποφάσεις που ήδη έχουν ληφθεί απαιτώντας φρενήρεις ρυθμούς ώστε να καλυφθούν τα κενά όσων τομέων μέχρι τότε έμεναν εκτός του νέου προγράμματος. «Για να αλλάξουν πριν από κάποια χρόνια το σύστημα των πανελλαδικών στη δευτέρα, κάτι δε θα πήγαινε καλά. Τώρα γιατί το επανέφεραν;»

Το “νέο σχολείο” παρά τα τρωτά του σημεία, προτάσσει τη συλλογικότητα μέσω  του “Project”. Πρόκειται για το νέο μάθημα, την ερευνητική εργασία, όπου μία ομάδα μαθητών καλείται να επιλέξει και να ερευνήσει θέματα όπως η φωτογραφία και τα τοπικά προϊόντα. Έτσι, ακολουθώντας μία σειρά βημάτων, δύο φορές το έτος παρουσιάζουν και παραδίδουν τις εργασίες τους, αποκτώντας συνάμα γνώσεις, πρακτικές και θεωρητικές, για καθημερινά θέματα. «Είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μαθήματα. Μαθαίνει κανείς πράγματα τα οποία δεν θα του προσέφερε το σχολείο και ίσως ποτέ να μην έψαχνε από μόνος του. Ωστόσο, η αγγλική ονομασία είναι εκείνη που ενοχλεί».

 

«Υπάρχει κρίση συνείδησης σε αυτήν την φάση».

«Πολλοί καθηγητές μας λένε πως παρατηρούν μια χαλαρότητα που συναντάται συνήθως την Άνοιξη. Είναι πολλά όμως εκείνα που συντελούν σε αυτό.» Μέσα σε αυτά τοποθετούν και την αργοπορία των βιβλίων. «Πέρυσι ήξερες πως θα ανοίξεις το βιβλίο και θα διαβάσεις. Φέτος, μέχρι να έρθουν τα βιβλία, έπρεπε να παλέψεις με ένα όγκο χαρτιών. Οι ασκήσεις απ’ εδώ, η θεωρία απ’ εκεί.»

Συνειδητοποιούν πως οι πανελλαδικές εξετάσεις πλησιάζουν και έτσι αναθεωρούν τα πράγματα προσπαθώντας να πείσουν εκείνους που τους επικρίνουν για τεμπελιά και αδιαφορία. «Ξέρουμε πως αν δε διαβάσουμε δε θα προοδεύσουμε, όμως ας μη μας ρίχνουν όλες τις ευθύνες. Άμα μας γυρίσουν την πλάτη κι εμείς θα τη γυρίσουμε. Δεν ευθύνεται πάντα ο μαθητής όταν δεν ενδιαφέρεται. Φταίει και ο καθηγητής αν δεν του δίνει την ευκαιρία, αν δε δίνει το ρυθμό, αν δεν τον ενθαρρύνει(…). Κάπως έτσι, μας αναγκάζουν να πηγαίνουμε φροντιστήρια», τονίζει η Έλενα.

«Είμαστε κι εμείς εδώ κύριε…»

«Υπάρχουν εμπνευσμένοι καθηγητές που με την υπερβολή τους χάνουν το δίκιο τους. Άλλοι που δεν κάνουν τη δουλειά τους σωστά. Βιάζονται, τεμπελιάζουν, δε μας βοηθούν να καταλάβουμε τα μαθήματά τους».

Μπαίνοντας σε μία τάξη θα βρει κανείς πολλούς τύπους καθηγητών. Από τη μία είναι κάποιοι που εύκολα μπορούν να προσβάλλουν και να μειώσουν τους μαθητές  τους, να τους διασύρουν με  υπονοούμενα τα οποία δεν αφορούν μόνον τις μαθητικές τους ικανότητες και από την άλλη υπάρχουν εκείνοι που παίρνουν σοβαρά τη δουλειά τους, τα βάζουν με τον εαυτό τους και εμμένουν αν κάποιος δεν έχει καταλάβει κάτι. Τέλος, έχουμε κι ορισμένους που περιφέρονται σαν αυθεντίες και στέκονται σκληροί, ψυχροί σε κάθε κίνηση ή προσπάθεια.

Όμως, θα βρει κανείς και πολλούς τύπους μαθητών. Κάποιοι αδιαφορούν γιατί βαριούνται, ή γιατί δεν τους δίνονται ευκαιρίες. Δεν είναι εξάλλου λίγες και οι περιπτώσεις όπου η ανταγωνιστικότητα και η βαθμοθηρία δημιουργούν ανασφάλεια στους υπόλοιπους μαθητές. «Τρία- τέσσερα άτομα- συνήθως με οικονομική επιφάνεια- καθορίζουν την κίνηση στην τάξη και γύρω απ’ αυτά περιστρέφονται πάντα οι περισσότεροι καθηγητές. Ρωτούν μόνο εκείνους αν κατάλαβαν.»

«Ασφαλώς και γίνονται διακρίσεις! Όταν σηκώνεις συνέχεια και μ’ εμμονή το χέρι σου και πάντα σε αγνοούν, προφανώς είναι διάκριση». Η συνεχής απόρριψη, όπως λένε, δεν μπορεί να βγάλει αντικειμενική κρίση κατά τη βαθμολογία. Ξεκαθαρίζουν πως ελάχιστα είναι τα παιδιά που νοιάζονται για τους βαθμούς. «Η ουσία δεν είναι αυτή. Τι να το κάνω το 18 και το 19 αν δεν ξέρω πώς να φερθώ, αν δεν έχω λαμβάνειν τίποτα πέραν του κακογραμμένου βιβλίου;»

Το σχολείο δεν προσφέρει μία ευρύτερη παιδεία παρά σκόρπιες γνώσεις όπως θα πουν. «Μπορεί στην τάξη να κατανοούμε τι είναι ο ρατσισμός, να μαθαίνουμε απ’ έξω τον ορισμό και να καταδικάζουμε κάθε τέτοια πράξη, αλλά την ίδια κιόλας στιγμή να σχολιάζουμε το ντύσιμο, το χτένισμα, τα ελαττώματα του διπλανού μας.»

Επισημαίνουμε πως κάθε φορά που σηκώνεται κάποιος στον πίνακα από κάτω στήνεται ένα άτυπο και άτοπο συμβούλιο ενδυματολόγων. «Υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά που φοβούνται να σηκωθούν, όχι επειδή δεν ξέρουν την άσκηση, αλλά επειδή όλα τα βλέμματα θα πέσουν επάνω τους. Είναι εξοργιστικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο το 2012 και μάλιστα εν μέσω τέτοιας γενικευμένης κρίσης».

Υπάρχουμε κι εμείς, κυρία Υπουργέ!

Leave a Comment