Featured — 24/10/2011 at 14:43

Ένας Αιγινήτης στο New York City

by

Ένας Αιγινήτης στο N.Y.C.Δημήτρης Ποταμιάνος: «Είναι δύσκολο για έναν Έλληνα να ζει στο εξωτερικό. Εδώ δεν υπάρχει Ελλάδα, το γαλάζιο, το πράσινο, η ηρεμία, οι βάρκες που φεύγουν…!»

“Η Ελλάδα διώχνει τα παιδιά της”, έλεγαν, λένε και θα ξαναπούν. Η πρώτη γενιά μεταναστών “ξενιτεύτηκε” ώστε να επιβιώσει, αφήνοντας πίσω οικογένεια και φίλους. Ύστερα, η επόμενη γενιά, νιώθοντας τη διαφθορά να την αγγίζει, ταξίδευσε χωρίς προκαθορισμένη επιστροφή, σπάζοντας για ακόμη μια φορά τα σύνορα της χώρας, αυτή τη φορά αναζητώντας αξιοκρατία, όραμα, δυνατότητες… Σήμερα, πενήντα χρόνια μετά την πρώτη αποδημία, οι λόγοι που συντελούν στην τρίτη λίγο-πολύ κοινοί. Πολιτική και οικονομική κατάρρευση, κοινωνική εξαθλίωση.

Κάπου στη δεύτερη γενιά, περίπου δέκα χρόνια πριν, ο Δημήτρης Ποταμιάνος –γέννημα θρέμμα της Αίγινας, φεύγει για το εξωτερικό αναζητώντας τα  όνειρα που η χώρα αρνήθηκε να του προσφέρει. Αλεξιπτωτιστής αρχικά, προσπάθησε να μεταπηδήσει στο λιμενικό, μα “ατύχησε” από γνωριμίες. Θέλοντας να σταθεί στον τόπο του δοκίμασε πολλά, όμως δεν υπήρξε κάποια ιδιαίτερη προοπτική εξέλιξης. Κι έπειτα, η ανάγκη του να δημιουργήσει, να εξελιχθεί και να προοδεύσει στον τομέα που αγαπά, τον έβαλε σε σκέψεις. Δύσκολη απόφαση, δίλημμα, αλλά οι προσδοκίες του να προσπαθήσει, να δημιουργήσει, να πετύχει, τον κάνουν να εγκαταλείψει την Ελλάδα. Βγάζει εισιτήριο και με πόνο καρδιάς και άγνοια φτάνει στην Νέα Υόρκη, την πολιτεία που θα συμπληρώσει όσα κενά τον “έδιωξαν”.

«Από το -10» θα ξεκινήσει “έξω” τη νέα του ζωή αφήνοντας  πίσω τους γονείς του. Δούλεψε σκληρά ατέλειωτες ώρες έχοντας χάσει πολύτιμο χρόνο στην Ελλάδα και μη έχοντας άλλο περιθώριο, σε τέσσερις μόλις μήνες κατάφερε να ξεχωρίσει από τους χιλιάδες κομμωτές της Νέας Υόρκης. Κάπως έτσι, δημιούργησε το δικό του κομμωτήριο και μπήκε επάξια στους δέκα πρωτοκλασάτους hairstylists της πανάκριβης Madison Avenue. Η ικανότητά του στον τομέα τού εξασφάλισε φήμη και – υποψιάζομαι- γνωριμίες τις οποίες αν είχε αντίστοιχα στην Ελλάδα δε θα είχε  φύγει. Στην καρέκλα του φιλοξενεί διασημότητες οι οποίες εμπιστεύονται την κόμη τους στα χέρια του, μα και στα προϊόντα περιποίησης που ίδιος υπογράφει.

Πώς θα σας φαινόταν να λούζεστε με ένα θεϊκό σαμπουάν ή να παίρνετε το μπάνιο σας με τα αρώματα από το πανέμορφο ψαροχώρι του νησιού; Η “Afaia”“Perdika”, η  “Mykonos” είναι μερικά από τα προϊόντα τα οποία ο Δημήτρης δημιούργησε. Φεύγοντας από ένα μέρος ή συλλογιζόμενος κάποιο πρόσωπο, πέρα από τις εικόνες που έρχονται κάθε τόσο στη μνήμη, τα αρώματα κολλούν και “στοιχειώνουν” τη θύμηση. Μέρη τα οποία επισκέπτηκε, αγαπά και του λείπουν κατόρθωσε να τα κρατήσει κοντά του και να τα μοιραστεί με έναν διαφορετικό τρόπο. Το άρωμα της Ελλάδας ταξιδεύει τους δημοφιλείς του πελάτες, τους γνωστούς και τους φίλους του ανά την Αμερική, μα κυρίως τον ίδιο.

Τα νέα για την καταξίωση του στο εξωτερικό έφθασαν πίσω στην Ελλάδα και αποτέλεσαν μέσο για πολλά νέα παιδιά που σήμερα θέλουν να εγκαταλείψουν τη χώρα να τον προσεγγίσουν ζητώντας του πληροφορίες και βοήθεια. «Πρέπει καθένας καταλάβει πως φεύγοντας από την Ελλάδα δε θα περιμένουν με ανοικτές αγκάλες». Άγνωστος μεταξύ αγνώστων, με άλλα έθιμα και ήθη ξεκινώντας μια νέα αρχή χωρίς να ισχύουν χαρτιά και διπλώματα και τουλάχιστον ένα χρόνο αναμονής για νομική αποκατάσταση. «Τώρα με την παγκόσμια κρίση, ό,τι αντιμετωπίζεις στην Ελλάδα θα το αντιμετωπίσεις και στο εξωτερικό». Παρ’ όλα αυτά, τα πράγματα έξω είναι πολύ διαφορετικά. «Υπάρχουν συστήματα και νόμοι που κρατιόνται, στον τομέα που είσαι θα δουλέψεις και θα φτάσεις- θα αξιοποιηθείς. Στην Ελλάδα τα περισσότερα γίνονται πιο γρήγορα, μα αναξιοκρατικά με ρουσφέτι και μίζα». Ξεκαθαρίζει πως εν μέσω κομπιναδόρων υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι στη διοίκηση της χώρας, ο μηχανισμός είναι εκείνος που πρέπει να επαναπροσδιοριστεί.

Πολιτικά συνειδητοποιημένος, παρότι δε ζει στη χώρα νοιάζεται, αγωνιά για τη ζωή των δικών του ανθρώπων που έμειναν πίσω, μα και για την πορεία της χώρας. Η ζωή στη Νέα Υόρκη έχει αυτά τα οποία κάποτε και στη χώρα μας θεωρούνταν δεδομένα. Άμεση αστυνομική, πυροσβεστική και φαρμακευτική κάλυψη με μόλις 8,25% Φ.Π.Α.. «Ολόκληρη πολιτεία (εν προκειμένω η Νέα Υόρκη) διοικείται από έναν μόνο δήμαρχο. Εμείς 300 τι τους θέλουμε;»

Πλέον στα 37 του χρόνια, θα έδινε τα πάντα για να γυρίσει πίσω. Όπως λέει: «Είναι δύσκολο για έναν Έλληνα να ζει στο εξωτερικό επειδή δεν υπάρχει η Ελλάδα, το γαλάζιο, το πράσινο, η ηρεμία, οι βάρκες που φεύγουν…» Ωστόσο, έρχεται εδώ και του λείπει η Αμερική, επιστρέφει στην Αμερική του λείπει η Ελλάδα. «Πότε δε θα είσαι ευτυχισμένος γιατί δεν πρόκειται να έχεις τα πάντα στο ίδιο μέρος». Έρχεται, βλέπει τα στραβά και παράδοξα του τόπου και φεύγει λέγοντας πως είναι καλά στην Αμερική!

«Θέλω να γυρίσω πίσω στην Αίγινα να ζήσω. Θα ήμουν ευχαριστημένος να βλέπω το λιμάνι, την παραλία και με έναν φραπέ να λέω “γεια” στους ανθρώπους που γνωρίζω και αγαπώ». Έχοντας αφήσει πίσω τους γονείς του, έρχεται και ξανάρχεται στην Αίγινα τη γενέτειρα του και πηγή της δικής του έμπνευσης. Αφήνει όσα με τόσο κόπο έχτισε για να ξανάρθει, μα η αποδοχή από την κοινωνία της Αίγινας- και πόσο μάλλον οι καιροί- τον φοβίζουν. Παιδί της Αίγινας ξέρει πως η αιγινήτικη νοοτροπία είναι ιδιόρρυθμη και θεωρεί πως η ένδειξη « το Αμερικανάκι» θα τον καθόριζε.

Αποστασιοποιημένος τώρα πια από την τόσο έντονη αγωνία για το αύριο, παρατηρεί αντικειμενικά τα τεκταινόμενα. Αν μηδένιζε το χρόνο στη στιγμή που ήταν στη χώρα μας και του δινόταν μία ακόμη ευκαιρία να αποφασίσει αν θα φύγει ή όχι στο εξωτερικό· ναι, θα έφευγε να δει πως δουλεύουν έξω στον κλάδο του, να πάρει ιδέες, να παρατηρήσει το εκεί σύστημα. « Αν το έκαναν όλοι αυτό, η Ελλάδα θα ήταν νούμερο ένα χώρα»

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε μέσω skype από τον Δημήτρη Βλάικο και η επιμέλεια του κειμένου έγινε από την Τόνια Ζαραβέλα

Ένας Αιγινήτης στο N.Y.C.

 

Ένας Αιγινήτης στο N.Y.C.



Leave a Comment