Featured, Επικαιρότητα — 02/12/2011 at 10:24

Στάσεις και Αντιστάσεις

by

Ζούμε μια παράξενη εποχή. Αδιέξοδη να την πεις, ή ονειρική; Γιατί, με όλες τις δυσκολίες, είναι στο χέρι του καθένα ν’ απαντήσει κατά πόσο είναι ο Άνθρωπος ένα φθαρμένο τρωκτικό, ή ένα πλάσμα φτιαγμένο να δημιουργεί γέφυρες και συν-κινήσεις. Το σημείωμα αυτό δε θα προσπαθήσει να δημιουργήσει πρότυπα και πρωταγωνιστές. Είναι ζητήματα που τα έχει ξεπεράσει η ίδια η ιστορία. Θα προσπαθήσει απλώς να καταδείξει ότι παντού, στο κάθε σπίτι, στο κάθε καφενείο, στην κάθε γειτονιά, στο κάθε νησί και την κάθε πόλη, όσο είναι το δηλητήριο, τόσο μπορεί να είναι και το αντίδοτό του. Τσακώνονται οι υδρομεταφορείς με τους δημοτικούς άρχοντες, και ο Πάγκαλος με το Μόσιαλο, οι πρώην του F.F. με τους νυν και τους επόμενους του F.F., και μέσα σ’ όλη αυτή την οχλοβοή είναι κάποιοι που ό, τι μπορούνε, από καρδιάς, κι ό, τι περνάει από το χέρι τους, από ψυχής, κάνουνε.

Έχουμε δυο πρόσωπα, απλές φιγούρες της καθημερινής μας ζωής. Ο ένας, ζωγράφος, ο Γιάννης Σανταντόνιο, φιλοτεχνεί δεξαμενές νερού που γίνονται μέχρι αξιοθέατα να πηγαίνουμε τους τουρίστες να τις βλέπουνε, με δική του πρωτοβουλία κι έξοδα, η άλλη γυμνάστρια – θεατράνθρωπος, η Πελαγία Λάγια, ανεβάζει 7 εξαιρετικές παραστάσεις στα 7 χρόνια που διδάσκει στο ΕΠΑΛ, με τους μαθητές της, και δημιουργεί μια ομάδα παιδιών εμβολιασμένων στην αδηφάγα αποξένωση του τίποτα. Δεν είναι τυχαίοι. Θα τους δείτε, να αγωνίζονται για το νερό που πίνουμε, για τον αέρα που ανασαίνουμε, και τα τοπία που αντικρίζουν τα μάτια μας. Στους Αγανακτισμένους, ή στους Ενεργούς Πολίτες. Χωρίς φόβο, χωρίς άλλο συμφέρον πέρα από το να ζήσουν τη ζωή τους όσο καλύτερα καταλαβαίνουν. Όπου μια από τις πάμπολλες μέρες που βρίσκονται συνδαιτυμόνες στα γνωστά παραδοσιακά μας καφενεία, λέει ο ζωγράφος στη γυμνάστρια – θεατράνθρωπο: «Μ’ αρέσει πολύ η δουλειά σου, να βάλω μερικά έργα μου, να βρω και άλλων, και να οργανώσουμε μια λαχειοφόρο αγορά, για να έχετε μια δραχμή να ανεβάσετε την καινούρια σας παράσταση;» Η γυμνάστρια – θεατράνθρωπος δεν ξέρει απ’ αυτά, της αρέσει η ιδέα, αλλά τη φοβάται κιόλας. Ωστόσο δέχεται. Η καινούρια παράσταση είναι ο Δράκος του Σβαρτς με σχεδόν 30 άτομα επί σκηνής, κι ωραίο θα ήταν να έχουν ένα σκηνικό, λίγα κοστούμια. 30 νέοι ανθρώποι που θα έχουν γνωρίσει τον Σβαρτς, όπως γνώρισαν κάποιοι άλλοι τον Μποστ και τον Όργουελ μέσα από προηγούμενες παραστάσεις της, και δε θα κινδυνεύουν να γίνουν φερέφωνα μιας χρεοκοπημένης πλαστικής φούσκας. Κι αρχίζουν και μαζεύονται οι προσφορές: δίνουν έργα τους η Κυριακή Χριστακοπούλου, η Αλεξάνδρα Σολομού, η Θεοδώρα Χωραφά, η Μαργαρίτα Εκκλησιάρχου, ο David Kennedy, ίσως έπονται κι άλλοι. Τα παιδιά, παίρνουν τα μπλοκάκια με τους λαχνούς των 2,5 ευρώ κι αρχίζουν να τους μοιράζουνε. Αλλά κι η Τασούλα η Γαλάρη ζητάει να της δώσουν κανένα μπλοκάκι να πουλήσει ακούγοντας την ιστορία, κι εγώ θέλω να τη γράψω όσο καλύτερα μπορώ, και το Aegina News να τη δημοσιεύσει. Οι από πάνω συνεχίζουν να τσακώνονται, το ΕΠΑΛ, όπως κι όλα τα σχολεία του νησιού, δεν έχει πετρέλαιο, δεν έχει λεφτά ούτε για χαρτί για φωτοτυπίες, οι καθηγητές (ανάμεσά τους κι η γυμνάστρια – θεατράνθρωπος) παίρνουν πια 920 ευρώ το μήνα, για ν’ αντιμετωπίσουν κι ένα νοίκι μαζί. Είναι αδιέξοδη ή ονειρική η πραγματικότητα που ζούμε;

Η λαχειοφόρος αγορά για το Δράκο που όλους μας αφορά θα γίνει την Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου στο Λαογραφικό.

Στάσεις και Αντιστάσεις

Leave a Comment