Featured — 08/12/2011 at 13:01

Η Πλημμύρα των Απωλειών Φέρνει Αυξήσεις

by

Η Πλημμύρα των Απωλειών Φέρνει ΑυξήσειςΗ πλήρης αδυναμία χειρισμού της χρεοκοπίας που βρίσκεται η πατρίδα και ο δήμος μας, οδηγούν σε λήψη μέτρων (αυξήσεις) με αποδέκτη τον συνήθη ύποπτο, δηλαδή εμάς, την κοινωνία.

Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Οι υπάλληλοι του Δήμου απλήρωτοι (ίσως πληρωθούν την Παρασκευή), πετρέλαια για τα οχήματα δεν υπάρχουν, στα πλοία οι σκουπιδιάρες δεν μπαίνουν, γιατί είναι δύσκολο να κρυφτούν έστω και ως λαθρεπιβάτες, αφού λεφτά για εισιτήριο δεν υπάρχουν. Τα σχολεία λειτουργούν χωρίς θέρμανση (ευτυχώς ο καιρός βοηθάει), οι επιχορηγήσεις μειώνονται κι άλλο, μέχρι και οι αιρετοί μπήκαν σε καθεστώς τιμωρίας, αφού με απόφαση του γνωστού από το παρελθόν Σημιτικού υπουργού Γιαννίτση, θα παρακρατηθεί ένας μισθός τους, ενώ κι ο ένας εκ των υδρομεταφορέων από εχθές, σταμάτησε να φέρνει νερό και … βλέπουμε!

Οι δημοτικοί μας σύμβουλοι, καθώς και η περιφέρεια, αλλά και οι υδρομεταφορείς, εκφράζουν την άποψη, πως ο κύριος λόγος που ο δήμος βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση είναι η λάθος πολιτική στο νερό. Ο γιατρός αυτής της πολιτικής, είναι οι μαθηματικές λογιστικές πράξεις, είναι τα ισοσκελισμένα νούμερα στα επίσημα χαρτιά με τις σφραγίδες, είναι η κατά βούληση χρήση των αριθμών για να ικανοποιηθούν οι πολιτικές απόψεις των γραφειοκρατών κάθε χρώματος και παράταξης.

Νερό λοιπόν, ο μεγάλος τσαμπατζής. Μπορεί το σύμπαν δίπλα μας να καταρρέει, αλλά το νερό είναι υπόθεση χειρισμών, είναι ζήτημα σχέσεων. 4.000.000€ το χρόνο είναι ζήτημα σχέσεων, καλής και έντιμης συμπεριφοράς. Και βέβαια είναι απολύτως λογικό να στριμώχνεται το όλο ζήτημα στη συμπεριφορά, γιατί έτσι αποπροσανατολίζεται η σκέψη από το πραγματικό πρόβλημα. Είναι λογικό να ακούγονται τέτοιες απόψεις, γιατί μόνο έτσι χωράει το επιχείρημα, πως το νερό είναι ανταποδοτικό, άρα όσο το αγοράζουμε, τόσο τουλάχιστον και πρέπει να το πουλάμε.

Ναι λοιπόν, το νερό είναι ανταποδοτικό, αρκεί να ξέρουμε πόση ποσότητα ρίχτηκε στο δίκτυο, αρκεί να ξέρουμε την ποιότητα του, αρκεί να ξέρουμε που πάει το 40% των απωλειών. Δε γίνεται αβίαστα να λέμε πως ο μετρητής στο Λεόντι για ένα μήνα ήταν χαλασμένος και δεν ξέρουμε τις ποσότητες που μας ήρθαν, δεν γίνεται να λέμε χαλαρά, πως το μισό νερό δεν ξέρουμε που πάει, αλλά να θέλουμε αυξήσεις για να καλύψουμε τη διαφορά, δε γίνεται κάποιοι να πληρώνουν και κάποιοι άλλοι ήσυχοι και να μην πληρώνουν και να το κλέβουν. Δε γίνεται ανταποδοτικότητα με νερό που δεν κάνει ούτε για πότισμα. Δεν γίνεται εξορθολογισμός της τιμής του νερού, πριν δούμε τις πραγματικές ανάγκες του νησιού. Δε γίνεται να μιλάμε για ομηρία του νησιού, όταν επί τόσα χρόνια καμία προσπάθεια για απεγκλωβισμό από την ομηρία δεν έχει γίνει. Όταν το νοικοκύρεμα του υδροφόρου ορίζοντα ήταν και είναι οικολογική ανησυχία και τίποτα παραπάνω.

Και βέβαια όταν τα παραπάνω ζητήματα συζητιούνται, τότε οι σχέσεις κινδυνεύουν και οι επαγγελματίες πράττουν αναλόγως των συμφερόντων τους, μόνο που ο δήμος και οι διοικήσεις του, θεσμικά οφείλουν να πράττουν υπέρ της κοινωνίας που εκπροσωπούν και όχι υπέρ της επιχειρηματικής ειρήνης, γαλήνης και των καλών σχέσεων.

Όσοι λοιπόν ισολογισμοί κι αν έρθουν ισοσκελισμένοι, καθαρογραμμένοι, όμορφοι με bold νούμερα και λογιστικές διαπιστώσεις, η πραγματικότητα δεν αλλάζει και δεν αλλάζει γιατί στην πραγματικότητα μετέχουν ψυχές, άνθρωποι, όχι νούμερα. Οι αυξήσεις που ετοιμάζονται, ως γιατρειά από το αδιέξοδο που έχει προκληθεί από την απουσία κοινωνικής και δίκαιης πολιτικής στο νερό και όχι λανθασμένης τιμολογιακής πολιτικής, δεν διανθίζονται  με εκφράσεις τύπου «διαχείριση της μιζέριας του παρελθόντος», αλλά με καινοτομία και ριζοσπαστισμό. Η μιζέρια δεν ξεπερνιέται με μιζέρια. Η ευκολία με την οποία τα μαθηματικά αντικαθιστούν την ανθρώπινη ύπαρξη, μπορεί να είναι γενικευμένη και να την συναντάμε καθημερινά και παντού στην κάθε λογής παραδομένη εξουσία, αλλά η απόφαση για ανατροπή και απομάκρυνση από τις λογικές που οδήγησαν στη σημερινή καταστροφή είναι απόλυτα δικιά μας, είτε είμαστε διοίκηση, είτε πολίτες.

Η εποχή που ζούμε δεν χωράει αβίαστες πεπατημένες διαδρομές, εύκολες σε σκέψη που απλά μεταβιβάζουν το πρόβλημα στην κοινωνία, δεν χωράνε Πόντιοι Πιλάτοι, χρειάζεται ρήξη και ανατροπή, για να ξεκολλήσουμε πραγματικά από την «διαχείριση της μιζέριας του παρελθόντος».

Leave a Comment