Featured — 26/01/2012 at 12:19

Θα Γίνει «Μακελειό»

by

Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα, αλλά όχι ξαστεριά που λέει και ο Σαββόπουλος. Ο δήμαρχος κ. Σακκιώτης σαν άλλος Σημίτης, ευχαρίστησε για το 1.000.000€ εκ μέρους των υδρομεταφορέων ουσιαστικά, αφού αυτοί θα πάρουν το χρήμα, (όταν βέβαια έρθει γιατί ακόμα δεν έχει έρθει) τον Τροϊκανοπασοκονεοδημοκρατολαός και αδιάβαστο υπουργό Χρυσοχοϊδη, ενώ ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου κ. Πετρίτης σαν άλλος Παπανδρέου από το Καστελόριζο κήρυξε την Αίγινα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, ζητώντας συναίνεση για τις δύσκολες αποφάσεις που θα κληθούμε να πάρουμε στη συνέχεια.
Στην τελευταία κρίση με το νερό, κοινός παρανομαστής όσων ενεπλάκησαν με αυτή, από τον υπουργό κ. Χρυσοχοϊδη, τον περιφερειάρχη κ. Κατσικάρη, τον δήμαρχο και τους μεταφορείς, ήταν πως ναι μεν θα πληρώσουμε για να μην μείνετε χωρίς νερό, αλλά για κοιτάξτε να βάλετε λίγο νοικοκυριό στο σπίτι σας, δηλαδή για να μην ξαναδημιουργηθεί το ίδιο θέμα, χρειάζεστε την ανταποδοτικότητα. Με λίγα λόγια αυξήσεις στην τιμή του νερού, αυτό σημαίνει ανταποδοτικότητα, αυτό σημαίνει «δύσκολες αποφάσεις που θα κληθούμε να πάρουμε στη συνέχεια». Και προφανώς δεν θα είναι το τιμολόγιο του νερού, το μόνο που θα τραβήξει την ανηφόρα.
Σύμφωνα λοιπόν με τη διοίκηση του δήμου, για την συνολική οικονομική κατάσταση ευθύνεται ο Καλλικράτης (μάλλον δεν τον είχαν διαβάσει), τα χρέη που κληρονόμησαν, η αδυναμία των πολιτών να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους απέναντι στο δήμο, το κόψιμο της πίστωσης από τους προμηθευτές, η έλλειψη υποδομών του νησιού, το κράτος, οι μεγαλο-οφειλέτες που λειτουργούν ενάντια στο κοινωνικό σύνολο κλπ.
Ναι, όλα αυτά είναι αλήθειες αντικειμενικές, αλλά το ζήτημα είναι πως τις αντιμετωπίζουμε, ποια είναι η στάση μας απέναντί τους. Το να κάνουμε μετά από ένα χρόνο διοίκησης καταγραφή της πραγματικότητας δεν έχει κανένα νόημα, αντίθετα νόημα έχει η εμπεριστατωμένη πρόταση διεξόδου που θα έπρεπε να έχει η διοίκηση και τελικά δεν έχει. Και λέμε πως δεν έχει, γιατί αν πούμε, πως η πρόταση της διοίκησης είναι αυξήσεις και πάλι αυξήσεις, ε τότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να διοικούν, ας παραχωρήσουν τη διοίκηση στους νερουλάδες, τις τράπεζες και τους δανειστές.
Η πίεση που ασκούν οι μεταφορείς του νερού για εξόφληση των ληξιπρόθεσμων οφειλών, δεν είναι άσχετη από την γενική οικονομική κατάσταση της πατρίδας μας. Βλέπουν δηλαδή ή πληροφορούνται από τους ανθρώπους τους, ότι το κακό της επίσημης πτώχευσης δεν αργεί να έρθει και βέβαια φροντίζουν για τα συμφέροντά τους. Και επειδή η πίστωση πέθανε, θέλουν πρώτα να πληρωθούν τα ληξιπρόθεσμα και κατόπιν μέσω της αύξησης του τιμολογίου να εξασφαλίσουν την έγκαιρη πληρωμή της κάθε μεταφοράς.
Και αυτό βέβαια είναι άλλη μια πραγματικότητα, το ζήτημα ξαναλέμε είναι ο τρόπος που η διοίκηση αντιμετωπίζει αυτή την πραγματικότητα. Πως μπορούν δηλαδή να μιλάνε για μεγαλό-οφειλέτες όταν δεν ενεργούν προς το να σταματήσει αυτό το καθεστώς; Πως είναι δυνατόν να μιλάνε για κοινωνική πολιτική στο νερό, όταν δεν κάνουν τίποτα προς την κατεύθυνση της μείωση του κόστους μεταφοράς; Όταν οι απώλειες αγγίζουν τη μισή μεταφερόμενη ποσότητα; Όταν η όποια πρόταση για την εξοικονόμηση νερού, είτε με ενέργειες ανάπτυξης του υδροφόρου ορίζοντα, είτε  για μείωση του κόστους μεταφοράς, θεωρούν πως λειτουργούν ανασταλτικά στον αγωγό ύδρευσης;
Η αλήθεια είναι πως κανείς από τη διοίκηση, αλλά και από όλους τους δημοτικούς συμβούλους συμπολίτευσης αντιπολίτευσης δεν έχει τη διάθεση να στιγματιστεί από αντικοινωνικές συμπεριφορές, αλλά για να μην γίνει ο φόβος τους πραγματικότητα, πρέπει να κάνουν την νοητική πολιτική τους υπέρβαση. Ότι έμαθαν στο πολιτικό σχολείο που ο καθένας τους μορφώθηκε, πρέπει να το ξεχάσουν, η εποχή που ζούμε χρειάζεται συμπόρευση με την κοινωνία και όχι meeting  στις πολιτικές φάμπρικες.

Θα Γίνει «Μακελειό»

Leave a Comment