Featured, Video — 24/02/2012 at 10:23

Ρούσα Σταύρου – Μια Ζωή Χειροτέχνημα

by

Η κυρά Ρούσα Σταύρου, Κρητικιά στην καταγωγή, εγκαταστάθηκε στην Αίγινα το ’57, που σημαίνει πως έχει κλείσει πάνω από μισό αιώνα στο νησί. Μένει σ’ ένα μαζεμένο σπιτάκι, λίγο πιο πέρα από τη μονή της Αγίας Αναστασίας, με ένα κοτέτσι κι ένα κλουβί για την κατσίκα της στην αυλή, ένα μεγάλο μαύρο σκυλί για φύλακα, μερικά γατιά να του κρατάνε συντροφιά. Τα φροντίζει όλα μόνη της, στα 84 χρόνια της, και στο σπίτι μέσα ντρέπεσαι να πατήσεις από την πάστρα και το νοικοκυριό. Όπως μπαίνεις, είναι το χολ, ένα με την κουζίνα,  κι αριστερά το ευρύχωρο λιακωτό, με τζαμαρίες γύρω τριγύρω, και το χρυσάφι της ζωής της, τον μεγάλο αργαλειό, στη μέση. Από τα 9 της χρόνια τη γοήτεψε με τις σαΐτες του, τα νήματα, τις χρωματιστές κλωστές του, του αφοσιώθηκε με όλη τη φαντασία και το μεράκι της, κι εκείνος για ανταμοιβή της πρόσφερε έναν τρόπο για να ζήσει. Η ιστορία της ακούγεται σαν παραμύθι, συχνά πικρό, με δράκους και μάγισσες στο δρόμο, αλλά κι όμορφα υφασμένο, από την ψυχή της και τα χέρια της.

Στην Αίγινα την έφερε ο άντρας της. Είχε πάει με το ναυτικό στην Κρήτη, να ανασύρουν ένα ναυάγιο, την είδε, νέα κοπέλα τότε, στον αργαλειό της, «κι έπαθε εγκεφαλικό.» Ούτε εκείνος ήταν Αιγινήτης, Λήμνιος ήταν, που ερχόταν από εδώ με τον πατέρα του για τα σφουγγαράδικα, μα η ζαριά του δρώμενου (τρέχα γύρευε πώς γίνονται τα πράγματα για τον καθένα μας), τους θέλησε να κατακάτσουν στο δικό μας νησί για να γεννήσουν το γιο τους και να γράψουν τις πορείες τους. Ο γάμος, απ’ ό, τι φαίνεται, δε στάθηκε στα πόδια του, κι η Ρούσα βρέθηκε φιλοξενούμενη με τον 3χρονο τότε γιο της σ’ ένα δωμάτιο στο σπίτι της Μαριωρής, της μοδίστρας, πίσω από τη Μητρόπολη. Σ’ αυτό το δωμάτιο κοιμόταν, μαγείρευε, έπλενε, κι ύφαινε. Μετά το θάνατο της Μαριωρής, ανακαλύφτηκε κάτω από το μαξιλάρι της νεκρής μια διαθήκη, πιθανότατα πλαστογραφημένη, κατά την κυρά Ρούσα, που άφηνε το σπίτι στο Μοναστήρι της Χρυσολεόντισσας. Όπου το Μοναστήρι έκανε στην υφάντρα και το 3χρονο παιδί της αγωγή έξωσης. «5 δικαστήρια μου έκαναν, και τελικά μας πέταξαν έξω. Ήταν Φεβρουάριος, κι έκανε ένα κρύο, κοπέλα μου, χειρότερα από τώρα, είχα το παιδί τυλιγμένο μ’ ένα σάλι κι έφυγα από το σπίτι παίρνοντας μια ντουλάπα μόνο. Την έστησα στο χωράφι, κι εκεί κοιμόμασταν ο μικρός κι εγώ για ένα μήνα, ο μικρός ξαπλωμένος, εγώ καθιστή.»

Πηγαίνουμε στο παραμέσα δωμάτιο, με το τζάκι, να μου δείξει την εν λόγω δίφυλλη ντουλάπα, μια ξύλινη, του ’60, με ταλαιπωρημένο από τότε το ένα πόδι της.

Έτρεξε μετά, πήγε στο διοικητή της αστυνομίας Αθηνών για το δίκιο της, δεν περνούσε τίποτε από το χέρι του, όμως την έστειλε σε κάποιον που μπορούσε να τη βοηθήσει, κι η άκρη βρέθηκε. Μάζεψαν και της έδωσαν 3 χιλιάδες δραχμές, κάλυψε τα νοίκια της για 2 χρόνια σ’ ένα δωματιάκι, κι αγόρασε το οικόπεδο στην Αγία Αναστασία. Από κει και πέρα ήταν όλα θέμα του αργαλειού. Πήχες ατέλειωτοι, να τους κόβει σε πετσετάκια και να τα πουλάει, για να χτιστεί το μικρό σπίτι.

«Όλη μου τη ζωή με τα χεράκια μου την έβγαλα, χωρίς να χρεωθώ, χωρίς τίποτα. Και τώρα, μην ακούς που λεν ότι θα χρεοκοπήσουμε. Ας βγούμε στα χωράφια να δουλέψουμε.»

Πώς να περιγράψεις το συναπάντημα που σου έρχεται καταπρόσωπο όταν βρίσκεις ένα άνθρωπο σαν την κυρά Ρούσα; Σαν αεράκι από τα παλιά είναι, από μια εποχή που μέχρι κι οι λέξεις είχαν νόημα. 84 χρονών, τρυφερή και γλυκιά σαν κοριτσάκι, έχει εγγόνια που ζουν στην Αφρική, υφαίνει στον αργαλειό της ένα προσκυνητάρι για την Αγία Αναστασία, παρά την πίκρα της από τους σκοτεινούς διάδρομους της εκκλησίας, στη ντουλάπα της κρύβει θησαυρούς από τα παλιά, και ψάχνει νέες κοπέλες να τους μάθει την τέχνη της. Μια τέχνη που έχει ντύσει, κι έχει θρέψει, με αξιοπρέπεια, την ίδια προσωπικά και τη φύτρα της, (ως τον εγγονό στην Αφρική φτάνοντας), σε συνθήκες δύσκολο να τις φανταστούμε.

Το τηλέφωνό της είναι στη διάθεση όσων ενδιαφέρονται.

[vsw id=KzEF0zkzD4k source=»youtube» width=»630″ height=»400″ autoplay=»no»]


Leave a Comment