Featured, Τέχνες — 02/03/2012 at 10:35

Ο πιο Άκυρος Τύπος της Αίγινας

by

Παντελής Μπέσης: «Δε μου αρέσει να καυχιέμαι, αλλά θέλω να έχω τα μέσα.»

Είναι στιγμές που τριγυρνά τους ορόφους  του σχολείου σαν τον Μπάτμαν, άλλες πάλι μεταφράζει στα αγγλικά τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και κάποιες άλλες φορές βαθαίνει τη φωνή του και τραγουδά Φράνκ Σινάτρα ή ερμηνεύει με το κατάλληλο ύφος Στέλλα Μπεζαντάκου. Θα μπορούσες να τον πεις μίμο ακούγοντάς τον να κάνει τον Μητσοτάκη ή να αυτοσχεδιάζει με κίνηση Ρουβά, θα μπορούσες να τον πεις τρελό αν δεν ήξερες πως όλα τα κάνει για να κερδίσει το χαμόγελό σου και να ακούσει το πιο δυνατό σου γέλιο.

Τα 17 τα έσβησε το Γενάρη και τον ερχόμενο Σεπτέμβρη θα κλείσει έξι χρόνια θεατρικής πορείας, τι κι αν ακόμη πάει δευτέρα λυκείου. Πολιτικοποιημένος, μα όχι κομματοφρουρός, με ρητορική ικανότητα και επιχειρήματα που σε συνθλίβουν, σαρκάζει και αυτοσαρκάζεται. Το όνομά του ταυτόσημο μιας ιδιαίτερης τρέλας που πηγάζει από την καθημερινότητα και διατηρείται στον προσωπικό, ξεχωριστό του κόσμο. Όμως, αυτό που πολλοί δεν ξέρουν για τον Παντελή είναι ότι περνά ώρες αμέτρητες διαβάζοντας λογοτεχνία και ώρες πολλές γράφοντας-μέσα στο γκριζομπλέ του σημειωματάριο- ιστορίες με μονοπάτια και στοιχειά σε άπταιστα αγγλικά.

Το μόνο μελανό σημείο της συνέντευξής μας ήταν το κτύπημα του κουδουνιού,  μιας και η μικρή μας συζήτηση κράτησε όσο έξι σχολικά διαλείμματα, εκείνα που δεν προλαβαίνεις καλά-καλά να φας όλο σου το κολατσιό.

Θυμάται τον πρώτο του ρόλο, στα έντεκά του χρόνια, που δίχως άγχος ερμήνευσε. «Έκανα ένα βοσκό που συναντά για πρώτη φορά τα φώτα της δημοσιότητας και μιλά σε κάμερα». Πιστός στη θεατρική ομάδα Κυψέλης, φέτος, τελεί χρέη ναυτικού και μάλιστα καπετάνιου στην παράσταση «Εδώ καράβια χάνονται…κουμπάρες αρμενίζουν» σε σενάριο και σκηνοθεσία του κ. Γιώργου Μπήτρου· για τον οποίο λέει:  «Πρόκειται για έναν εξαιρετικό άνθρωπο με τεράστιο δείκτη νοημοσύνης που όμως αδικείται στην Αίγινα». Μάλιστα, κάποιες από τις σκηνοθετικές απόψεις του Παντελή του άρεσαν και τις περιέλαβε στην παράσταση.

Προτιμά ρόλους έκπληξη και όχι μεγάλες σκηνές. Ωστόσο, όπως θα πει, θέλει να τραβά τα φώτα, να ταΐζει το γόητρό του. Θεωρεί πως ο ρόλος του είναι να κάνει τους άλλους, ενώ, πιστεύει πως το ταλέντο στην υποκριτική είναι δευτερεύον, καθώς τον πρώτο λόγο έχει η δουλειά και μάλιστα η σκληρή, «εκείνη είναι που καλλιεργεί το ταλέντο». Η εναλλαγή του σε ρόλους αποτελεί την προσωπική του άποψη για το πώς θα περάσει τη ζωή του. « Ο σκοπός δεν είναι πόσο μεγάλη ή επιτυχημένη είναι η ζωή σου, αλλά το πώς θα τη γεμίσεις.» Στο μέλλον, εκτός από…κληρονόμος -΄όπως συνηθίζει να λέει- θα ήθελε να ασχοληθεί με την υποκριτική, αλλά και ευρύτερα με το χώρο του θεάματος. Όλοι πιστεύουν πως αυτός είναι ο προορισμός του.

Το σχολείο δε φαίνεται να του λέει και πολλά· τον χαλά ο τρόπος που τις περισσότερες φορές γίνεται το μάθημα, εκείνες είναι και οι στιγμές που θα προτιμήσει να διαβάσει κάποιο βιβλίο ή να γράψει κάποια ιστορία. «Το σχολείο είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να αφήνει τον μαθητή παγερά αδιάφορο. Έχει πάψει να μορφώνει, πλέον παραμορφώνει. Δε σε βάζει στο κλίμα να μορφωθείς. Σε προετοιμάζει για το πώς θα είναι η ζωή κάνοντάς σε αρνί, ενώ θα έπρεπε να σε αφυπνίζει, να σου δώσει όπλα κατά της αρνιοποίησης

Δε ψάχνει τους πραγματικά υπεύθυνους για την κατάσταση της χώρας, ούτε ρίχνει ευθύνες, αφού πιστεύει πως οι πολιτικοί δεν είναι οι πραγματικοί υπεύθυνοι. Όμως, διαπιστώνει πως ούτε ο ίδιος, ούτε οι υπόλοιποι συνομήλικοί του έχουν μέλλον στην Ελλάδα. Πιστεύει πως η κρίση υπήρξε προσχεδιασμένη με στόχο την αλλοίωση της στάσης ζωής μας. «Ο πόλεμος για μια Ελλάδα παράδειγμα ήταν αναπόφευκτος. Όταν εξαθλιώνεις ένα λαό δεν μπορεί να διεκδικήσει τα αρμόδια εφόδια για να πολεμήσει, γίνεται έρμαιο

Ο πιο Άκυρος Τύπος της Αίγινας

Ο πιο Άκυρος Τύπος της Αίγινας

Leave a Comment