Featured, Τέχνες — 05/03/2012 at 13:35

Τέχνη και Ζωή

by

Ο ζωγράφος Γιάννης Σανταντόνιο κι η επίσης ζωγράφος γυναίκα του Κυριακή Χριστακοπούλου, ζουν κι εργάζονται στην Αίγινα εδώ και 17 χρόνια. Όσα χρωστάνε στο νησί για τη φιλοξενία και την ομορφιά του, άλλα τόσα τους χρωστάει κι εκείνο για την αγάπη που επανειλημμένα του έχουν δείξει. Ο Σανταντόνιο τιμήθηκε στο περσινό Φεστιβάλ Φιστικιού από το Δήμο για την πρωτοβουλία του να φιλοτεχνήσει κάποιες από τις δεξαμενές του νησιού, δεξαμενές που έφτασαν να αποτελούν τουριστικά αξιοθέατα. Δεν έκανε τίποτα σπουδαίο: απλά, σαν κανονικός άνθρωπος που θέλει να είναι όμορφο το περιβάλλον του, πήρε χρώματα και πινέλα και μετέτρεψε, με τη βοήθεια της Κυριακής, τα γκρίζα βιομηχανικά κουτιά σε απρόσμενες «οφθαλμαπάτες», σπαρμένες σε ανύποπτα σημεία του οδικού δικτύου. Κανείς επίσημος φορέας δεν του το ζήτησε και κανείς επίσημος φορέας δεν τον αποζημίωσε γι αυτό. Αντίθετα, υπήρξαν κάποιοι «αφανείς» σαν τον ίδιο πολίτες, που συνέβαλαν, στο μέτρο του ο καθένας, στα έξοδα, γιατί κι εκείνοι είχαν παρόμοιο νταλκά να είναι όμορφο το περιβάλλον τους. Κάπως έτσι ζωγραφίστηκαν τρεις μέχρι τώρα δεξαμενές, συν μια προσθήκη, κι ο Σανταντόνιο ετοιμάζεται για την τέταρτη.  Πέρα απ’ αυτό, και την συνεχή ενασχόλησή του με τα κοινά, (το ζήτημα του νερού, τα σκουπίδια, τα δημοτικά συμβούλια, ή τις καινούριες εναλλακτικές προτάσεις στο θολό πολιτικό μας ορίζοντα) συνεχίζει να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο τα έργα του και τις ιδέες του, οπουδήποτε θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα.

Τελευταίο εγχείρημα, η εγκατάσταση των δυο φιστικιών που είχαν φιλοτεχνήσει αυτός και η γυναίκα του για το 1ο Φεστιβάλ Φιστικιού, στο Κέντρο Υγείας. Είναι κανένας μήνας που τοποθετήθηκαν τα μεγάλα ξύλινα ομοιώματα σε δυο τοίχους της αίθουσας υποδοχής, κι η ανταπόκριση εργαζόμενων κι επισκεπτών – ασθενών δικαίωσε με το παραπάνω τη θεωρία ότι η τέχνη παίζει τεράστιο ρόλο στη ψυχολογία μας, κι άρα στην καθημερινή μας ζωή. Νοσηλεύτριες, γιατροί και διοικητικοί υπάλληλοι δηλώνουν πως αλλάζει η διάθεσή τους όπως περνάει το μάτι τους από τα ζωγραφιστά δέντρα, κι υπάρχει κι η εξιστόρηση ενός συγκεκριμένου περιστατικού: μια μέρα είχε επισκεφτεί το Κέντρο ένας ηλικιωμένος, να τον δει ο γιατρός. Ήταν μόνος, και καθόταν ζαρωμένος, φοβισμένος, δείχνοντας ότι πονούσε. Έπειτα είδε τις φιστικιές, σηκώθηκε να τις χαζέψει, όπου ο μορφασμός του πόνου έγινε ξαφνικά χαμόγελο.

Απ’ αυτά κι απ’ αυτά, γεννήθηκε η καινούρια πρωτοβουλία, κι ο Σανταντόνιο πρότεινε στη διοίκηση του Κέντρου Υγείας, να γίνει η αίθουσα υποδοχής ένας μόνιμος εκθεσιακός χώρος, για να παρουσιάζονται σε συνεχή ροή έργα καλλιτεχνών που ζουν και δημιουργούν στο νησί, με δική του επιμέλεια και φροντίδα. Η πρώτη αρχή έγινε ήδη, κι είναι δυο μέρες τώρα που κρεμάστηκαν στους άδειους τοίχους πίνακες του ίδιου και της Κυριακής Χριστακοπούλου. Γιατί αν οι γάζες και το οινόπνευμα αποτελούν πολυτέλεια στην μνημονιακή μας εποχή, η τέχνη παραμένει πανάρχαια ανάγκη του ανθρώπου.

«Δες τα παιδιά. Μέχρι 6-7 χρονών, ζωγραφίζουν αυθόρμητα, γιατί δε μπορούν αλλιώς. Δεν είναι θέμα επιλογής – δε μπορούν να μη ζωγραφίσουν. Προσωπικά, αν έκανα μια κιβωτό του Νώε θα έβαζα μέσα ζώα, μερικούς επιλεγμένους ανθρώπους, επιλεγμένους ως προς την ανθρωπιά τους, και τέχνη. Σε μαλακώνει, σε ταξιδεύει, είναι ένα με τη φύση του ανθρώπου, με αυτό το φου! που αισθάνεται ο άνθρωπος όταν βγαίνει προς τα έξω.»

Σημειώνει ότι για εκείνον όλη του η δουλειά είναι κοινωνική. «Ο φωτορεαλισμός με τον οποίο ασχολούμαι είναι γλώσσα καθαρά κοινωνική, δε βγαίνει από προσωπικές προβολές, είναι μια γλώσσα που μπορεί να καταλάβει όλος ο κόσμος.» Όσο για το «πείραμα» στο Κέντρο Υγείας, ο ίδιος το έχει επαναλάβει πολλές φορές στο παρελθόν, τα χρόνια της θητείας του στη Γαλλία. «Μέχρι με ασθενοφόρο είχαν μεταφερθεί τα έργα μου, από το ένα νοσοκομείο στο άλλο, για την επόμενη παρουσίαση. Όπου θες εκθέταμε, σε super market, ακόμα και σε αναμορφωτήριο μια φορά. Και το θυμάμαι, γιατί έγινε κάτι πολύ εντυπωσιακό. Θα συμμετείχαμε τρεις εικαστικοί, αλλά την τελευταία στιγμή ο ένας αποχώρησε επειδή φοβήθηκε ότι τα παιδιά θα κατέστρεφαν τα έργα, κι έτσι μείναμε δυο. Πήγαμε, λοιπόν, και τα ρωτήσαμε: Παιδιά, εδώ είναι ο δικός σας χώρος. Θα θέλατε να τα κρεμάσουμε να τα βλέπετε; Ενθουσιάστηκαν όλα, κι όχι μόνο δεν τα κατέστρεψαν αλλά φυλούσαν και βάρδιες, μην τα κακοποιήσουν άλλοι.»

(Τη δουλειά του Σανταντόνιο μπορείτε να δείτε και στην ιστοσελίδα του, www.yannisantantonio.com)

 

Τέχνη και Ζωή

Τέχνη και Ζωή

Τέχνη και Ζωή

Τέχνη και Ζωή

Τέχνη και Ζωή

Τέχνη και Ζωή

Leave a Comment