Featured — 25/03/2012 at 11:36

Κι από Πατρίδα Μηδέν

by

Η άνοιξη στην Αίγινα είναι μια ευλογία. Ξυπνάς, ας πούμε σ’ ένα σπίτι πάνω στη θάλασσα, με γλάρους να πετάνε έξω από τα παράθυρά σου, πετροκότσυφες να κελαηδάνε στο διπλανό χωράφι, τα χρώματα και τις μυρωδιές να σου έρχονται από παντού. Και παίρνεις το αυτοκίνητο να κατέβεις μια βόλτα στην πόλη, να ψωνίσεις, να πιεις ένα ούζο στο καφενείο με τα φιλαράκια σου. Στο δρόμο περνάς από τους τάφους των Σαλαμινομάχων, το σπίτι του Καζαντζάκη, τη Μάνα του Καπράλου, το αρχοντικό του Ζαΐμη, λίγο παραπέρα η Κολώνα, ο κόκκινος πύργος, εννιά χιλιόμετρα σπαρμένα με θρύλους και ιστορίες. Αν ακούγονται αυτά που λέμε σαν παραμύθι, είναι επειδή ούτε τα βλέπουμε ούτε τα λογαριάζουμε, γιατί κατά τα άλλα αποτελούν απτή πραγματικότητα. Και μιλάμε για μια μικρή γωνιά της Ελλάδας μόνο, έναν κόκκο άμμου από τη διαδρομή της στους αιώνες. Και πάμε παραπέρα, στα λουλούδια, στους αγρούς, στις καλοφροντισμένες αυλές, τις ελιές, τα αμπελάκια, τις λεμονιές, και τις φιστικιές, στα ψάρια από τα καΐκια και τα αυγά από τις αλανιάρες κότες.

Αυτή είναι η μια όψη του νησιού. Η άλλη είναι πως πρόκειται για σκουπιδότοπο. Όχι γιατί φταίνε οι κερδοσκόποι κι οι σάπιοι πολιτικοί, ο Καλλικράτης ή οι ανάξιοι δημοτικοί άρχοντες, αλλά επειδή εμείς, οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, το ξεφτιλίζουμε καθημερινά με δική μας πρωτοβουλία. Μας υποχρεώνει κανείς να πετάμε στρώματα, πλαστικά σπασμένα καθίσματα, ό, τι βάλει το μυαλό μας, στους δρόμους δίπλα στους φρακαρισμένους κάδους και τις σκισμένες από αδέσποτα σακούλες; Μας υποχρεώνει η Λανγκάρντ να παρατάμε τα μηχανάκια μας το ένα πάνω στο άλλο στο μήκος της παραλίας που υποτίθεται ότι αναπλάστηκε ακριβώς για να μην αποτελεί χώρο δολοφονικής για το τοπίο στάθμευσης; Και δε χωράει σαν απάντηση το αιώνιο «σιγά, αυτό μας έφταιξε;» γιατί υπάρχει κι η πιθανότητα να είναι αλληλένδετα τα πράγματα, κι ό, τι σπέρνουμε να θερίζουμε.

Σ’ αυτό το σκηνικό μέσα, ο καθένας γράφει τη δική του διαδρομή. Κάποιοι δηλώνουν με την πράξη τους ότι άμα έχεις χρυσάφι στα χέρια σου δεν είναι απαραίτητο να το κάνεις κάρβουνο, σε όποια συγκυρία, κι ιδιαίτερα αν είναι δύσκολη. Άλλοι διατείνονται πως έτσι είναι ο άνθρωπος κι έτσι θα συνεχίσει να πορεύεται γιατί η σκακιέρα είναι στημένη από καιρό. Θα συνεχίσουμε να κακοποιούμε το σύμπαν γύρω μας, να μη δίνουμε του αγγέλου μας νερό, να καταλύουμε κάθε έννοια όχι μόνο Δημοκρατίας αλλά ακόμα και συνύπαρξης, στο όνομα μιας ασυναισθησίας απόλυτα ξένης προς τη ζωή.

Ας πάρει ο καθένας τη θέση του, η ευκαιρία είναι πάντα εδώ.  Έρχονται εκλογές, μέσα σε ένα κλίμα απόλυτης – και παγκόσμιας – τρομοκρατίας. Ο κόσμος αλλάζει πρόσωπο, η θεωρία της στημένης από καιρό σκακιέρας κερδίζει έδαφος. Ένας φίλος έλεγε σήμερα ότι θα ψηφίσει το κόμμα «του» για τον απλό λόγο ότι μια ζωή το ψήφιζε, και στο κάτω – κάτω πάντα ξέραμε πως όλοι ήταν κλέφτες, άσε που είναι οι μόνοι που μπορούν να κάνουν τη «δουλειά». Και στην αγωνιώδη ένσταση, «Μα καταστρέψανε την πατρίδα σου!» απάντησε εντελώς ήρεμα κι αποστομωτικά, «Ποια πατρίδα;»

Γκρεμίζονται όλα, και γι αυτόν όπως για τους υπόλοιπους. Έχει δουλέψει 45 χρόνια σε θάλασσα και στεριά και θα βρεθεί με μια σύνταξη φτώχειας, αλλά θα ψηφίσει το κόμμα «του» γιατί είναι οι μόνοι που μπορούν να κάνουν τη «δουλειά». Τους γεμάτους λακκούβες και μπαλώματα δρόμους, την έλλειψη στοιχειωδών υποδομών, μετά από δεκαετίες πλασματικής ευμάρειας, με απίστευτα χρήματα να έχουν σπαταληθεί, να βρισκόμαστε όλοι μαζί σ’ ένα ρημαδιό, χωρίς εναλλακτική, χωρίς συγκοινωνίες, χωρίς ασφάλιση, βιβλία, μισθούς, δουλειά, χωρίς ναύλα για τα σκουπιδιάρικα και οινόπνευμα για το Κέντρο Υγείας.

Κι από πατρίδα μηδέν.

Κι από Πατρίδα Μηδέν

Leave a Comment