Featured — 30/03/2012 at 08:06

Μια Εικόνα Χίλιες Λέξεις

by

Τον τελευταίο καιρό βγήκαν στις πλατείες Ευρώπης κι  Αμερικής εκατομμύρια άνθρωποι, από γέροντες μέχρι παιδιά, ένα κύμα διαμαρτυρίας που παρόμοιό του δεν έχει ξαναδεί ο κόσμος μας. Είναι και το διαδίκτυο στη μέση, η δυνατότητα πληροφόρησης και διασύνδεσης, και το παιχνίδι βρίσκεται σ’ εξέλιξη. Σκληρό παιχνίδι, ο Μανώλης Γλέζος υπέστη σοβαρή ζημιά στην υγεία του από τα ύποπτα χημικά των ΜΑΤ, έχουμε δει στις οθόνες μας να σπάνε στο ξύλο συνταξιούχους και φοιτητές αδιακρίτως, όχι μόνο εδώ, αλλά και στην Ισπανία, στην Αγγλία, να διαλύουν εξίσου βίαια τους Αγανακτισμένους στη Wall Street, και σίγουρα πολλά δεν έχουν φτάσει στα μάτια μας από την Ιρλανδία, τη Γαλλία, την Πορτογαλία, την Ιταλία και την Ισπανία. Αλλά μερικά από αυτά που μας έχουν φτάσει, είναι βάλσαμο μέσα στη βουή και την αντάρα που μας κατακλύζει καθημερινά. Η ανοιχτή παλάμη του 15χρονου προς την εξέδρα των επισήμων, για παράδειγμα, μαζί με την ταυτόχρονη δήλωσή του ότι αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη της πράξης του.

Στις αρχές της βδομάδας προσχώρησε και η δημοτική μας αρχή στο διεθνές κίνημα των διαμαρτυριών ενάντια στον οικονομικό στραγγαλισμό των τοπικών κοινωνιών. Μάλιστα αναρτήθηκε στο διαδίκτυο και μια φωτογραφία – πειστήριο της παρουσίας της έξω από το υπουργείο, με φόντο πλήρως εξοπλισμένους άντρες των ΜΑΤ. Το αποτέλεσμα είναι τόσο οφθαλμοφανές που κάθε σχόλιο περισσεύει. Απλά, ίσως θα έπρεπε κάποιος να τους πει, μιας κι είναι δικοί μας άνθρωποι, ότι – καλώς ή κακώς – δεν «το έχουνε». Κι άμα σώνει και ντε θέλουν να υψώσουν το ανάστημά τους για το συμφέρον του τόπου, ίσως είναι καλύτερα να ξεκινήσουν μ’ ένα δημόσιο διάλογο αντί να προσπαθούν να περάσουν αυθαίρετα κι αντιλαϊκά μέτρα κάθε τρεις και λίγο. Γιατί οι πόζες και τα χαμόγελα μπροστά στα εξίσου χαμογελαστά μπατσάκια αποκλείεται να τους βγάλουν πουθενά.

Μια Εικόνα Χίλιες Λέξεις

One Comment

  1. Nikitas Papaioannou

    Εμενα μου ηρθε στο μυαλο η ταινια οι γαμπροι της συμφορας, ετσι οπως ποζαρουν

Leave a Comment