Featured, Τέχνες — 09/05/2012 at 19:04

Φρ. Κάππος – Αγκαλιά με τους Αγγέλους

by

Κανείς δε θα μπορούσε να περιγράψει έναν άνθρωπο-ποταμό σαν τον Φραγκίσκο Κάππο καλύτερα από τον ίδιο. Μας άφησε σήμερα, κι η απώλεια για όσους έστω και λίγο είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν, πονάει βαθιά. Δεν περισσεύουν στον κόσμο μας τροχιές όπως η δική του. Για αποχαιρετισμό, διαβάζουμε με προσοχή το βιογραφικό του, αναρτημένο στην προσωπική του ιστοσελίδα, κι υποκλινόμαστε για μια ακόμα φορά στον πολιτισμό, τα βιώματα, το όραμα και την ευαισθησία του Αιγινήτη Ζωγράφου. Καλό σου ταξίδι, Φραγκίσκε. Δε θα είσαι ποτέ απών από αυτό το νησί.

 Γεννήθηκε το 1938 στην Αίγινα. Ο πατέρας του ήταν αγρότης-εργάτης και από αυτόν κληρονόμησε την αγάπη του για την καλλιέργεια και τη φύση. Τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες έδειξε από μικρός δημοσιεύοντας ποιήματά του σε στήλες λογοτεχνικών περιοδικών.

Τελειώνοντας το γυμνάσιο μετακόμισε στην Αθήνα, όπου γράφτηκε στην πρώτη Σχολή Κινηματογράφου-Θεάτρου όπου θέατρο δίδασκε ο Μάνος Κατράκης, θεωρητικά μαθήματα η γνωστή ποιήτρια κριτικός Τέχνης Ελένη Βακαλό. Ήταν η πρώτη που εισηγήθηκε με τα γραπτά της την είσοδο της μοντέρνας τέχνης στον ελληνικό πνευματικό χώρο.

Καθηγητής σκηνογραφίας ήταν ο γνωστός Γιάννης Τσαρούχης, ο οποίος διέκρινε το ταλέντο του και τον πήρε για βοηθό μια τετραετία. Εργάστηκαν στον κινηματογράφο κάνοντας τα ντεκόρ για την ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Το τελευταίο ψέμα». Στο θέατρο, «Ο γυρισμός της γηραιάς κυρίας» με την Κατίνα Παξινού στο Εθνικό Θέατρο, με το έργο «Διγενής Ακρίτας» στο Θέατρο Εθνικού Κήπου και σε πολλές άλλες παραστάσεις.

Το 1960 έφυγε για σπουδές στην Ιταλία. Γράφτηκε στη Σχολή Ενδυματολογίας Βαλέντι του Μιλάνου και για ζωγραφική στην κρατική Ουμανιταρία. Παράλληλα εργάστηκε ως γραμματέας στο Προξενείο του Μιλάνου με επίτιμο Γενικό Πρόξενο τον Θεόδωρο Μελετίου, ο οποίος μαζί με τον υπουργό και άνθρωπο του πνεύματος Βαγγέλη Αβέρωφ καθώς επίσης τον στρατηγό Σόλωνα Γκίκα τα χρόνια της ιταλικής κατοχής στην Ελλάδα, κρατούμενοι και οι τρεις τους σε στρατόπεδο της Ιταλίας είχαν ιδρύσει την πατριωτική ομάδα «Ελευθερία ή Θάνατος» και έστελναν με πλαστά διαβατήρια Έλληνες κρατουμένους στην Αίγυπτο.

Στο Μιλάνο γνώρισε τον διεθνή ζωγράφο Τζόρτζιο Ντε Κίρικο ο οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα και έγιναν φίλοι. Επίσης γνώρισε τον Ερνέστο Χάλφτερ, μουσικό, μαθητή του Μανουέλ Ντε Φάλια, ο οποίος συμπλήρωσε τα ημιτελή έργα του δασκάλου του. Ο Ερνέστο Χάλφτερ τον έφερε σε επαφή με τον Σαλβαδόρ Νταλί, παιδικό του φίλο και συμμαθητή του. Για τις γνωριμίες αυτές έγραψε σειρά άρθρων στην εφημερίδα «Βραδυνή», της οποίας ήταν ανταποκριτής στο Μιλάνο. Ήταν επίσης ανταποκριτής Ιταλίας στην αθηναϊκή εφημερίδα «Απόδημος Ελληνισμός» που διευθυντής της ήταν ο νεαρός τότε δικηγόρος – ο αργότερα διευθυντής ΙΚΑ και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ – Μανώλης Μπετενιώτης. Ανταποκριτής Γερμανίας ήταν ο Παύλος Μπακογιάννης τον οποίο αργότερα σκότωσε η 17 Νοέμβρη.

Ο Φραγκίσκος Κάππος όταν τελείωσε τις σπουδές επέστρεψε στην Ελλάδα καi διορίστηκε στο Εθνικό Θέατρο βοηθός του Αντωνάκη Φωκά. Ήταν ο μοναδικός βοηθός και συνεργάτης του Φωκά στην πολυετή καριέρα αυτού στο Εθνικό Θέατρο. Στο Εθνικό Θέατρο σαν καλλιτεχνικός συνεργάτης γνώρισε και συνεργάστηκε με όλους τους μεγάλους καλλιτέχνες της σύγχρονης Ελλάδας, Γιάννη Μόραλη, Νίκο Νικολάου, Διονύση Φωτόπουλο, Γιώργο Πάτσα, Γιάννη Καρύδη, Βάσο Βασιλειάδη και άλλους. Ο ίδιος άρχισε να φιλοτεχνεί κοστούμια νεότατος. Άρχισε την καριέρα του με το έργο «Ορέστης», που ανέβασε στο Ηρώδειο ο Λίνος Καρζής. Αργότερα «Μήδεια» στο Εθνικό Θέατρο, «Θείος Όνειρος» του Ξενόπουλου σε σκηνοθεσία Σωκράτη Καραντινού και σκηνογραφία Κλεόβουλου Κλώνη.

Εργάστηκε στο ελεύθερο θέατρο με συνεργάτες τον καθηγητή της Σχολής Καλών Τεχνών Βάσο Βασιλειάδη. Ανέβασαν στο Θέατρο Έλσας Βεργή με πρωταγωνίστρια την ίδια το έργο του Ίψεν «Χέντα Γκάμπλερ». Στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος συνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη Μίνω Βολονάκη. Ιδιαίτερη επιτυχία είχε το έργο «Τα ίδια και τα ίδια» του Γιώργου Σουρή. Δίδαξε ενδυματολογία σε πολλές σχολές όπως Σχολή Θεάτρου Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, Σχολή Κωστή Μιχαηλίδη, Ανωτάτη Σχολή Κινηματογράφου, Σχολή Μανεκέν Αντουανέτας Ροντοπούλου, Σχολή Μοντελίστ Βελουδάκη, Σχολή Μοντελίστ Μποζάρ. Τελευταία με τον μαιτρ υψηλής ραπτικής Γιάννη Τσοπανέλη συνεργάστηκαν για τη δημιουργία του Κέντρου Επαγγελματικών Σπουδών Μοντελίστ.

Έκανε πολλές διαλέξεις: Ροταριανός Όμιλος Αθηνών, ΧΕΝ, Αρχιεπισκοπή Αθηνών και αλλού. Ανέδειξε την ενδυμασία σαν πνευματικό φαινόμενο συνακόλουθο της πνευματικής και πρακτικής παρουσίας του ανθρώπινου είδους.

Το 1974 οι στρατιωτικοί της επταετίας τον έδιωξαν από το Εθνικό Θέατρο όπου επέστρεψε μετά την αλλαγή του πολιτεύματος. Παρέμεινε λίγο διάστημα και μετά αποφάσισε να ασχοληθεί μόνο με τη ζωγραφική. Κατέφυγε στην αρχή στην Αίγινα και μετά επιχείρησε ένα μεγάλο ταξίδι πολλών ετών στην Ευρώπη. Λονδίνο, Βιέννη, Χαϊδελβέργη και άλλες μεγάλες πόλεις αποτέλεσαν την αφορμή για μια σειρά ζωγραφικών έργων με το μάτι του φωτορεαλισμού που την εποχή εκείνη δημιουργήθηκε σαν αντιπερισπασμός στην αφηρημένη ζωγραφική. Την περίοδο αυτή γνώρισε την Γερμανίδα-Τσέχα καθηγήτρια Γερμανικής γλώσσας στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης και παντρεύτηκε.

Επιστροφή στην Αίγινα όπου για 30 χρόνια εκθέτει τα έργα του σε ιδιωτικό χώρο με επισκέπτες ελληνικό και διεθνές φιλότεχνο κοινό. Το θέμα του είναι αποκλειστικά η Αίγινα. Τα τελευταία χρόνια εικόνες είναι παρμένες από τον ονειρικό κόσμο των αγγέλων. Έχει εκθέσει σε πολλούς ξένους και ελληνικούς χώρους μόνο μετά από πρόσκληση συλλόγων. Στη Γερμανία στο Κουνστ Στούντιο του Μονάχου, στις αίθουσες της Δημαρχίας της πανεπιστημιακής πόλης Γκερμερσχάιμ, ύστερα από πρόσκληση του συλλόγου των ζωγράφων της περιοχής. Στην Αθήνα στην γκαλερί Πυλαρινός καλεσμένος των Φίλων Γυναικών Υπαίθρου. Στον Πειραιά στη Δημοτική Πινακοθήκη καλεσμένος του Πνευματικού Κέντρου Πειραιά. Στην αίθουσα εκθέσεων του Δημοτικού Θεάτρου καλεσμένος από το Σύλλογο Γυναικών Αιγαίου και πολλές άλλες. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος.

Υ.Γ. (μερικά λόγια από το κείμενό του για την έκθεσή του με τίτλο οι Τελευταίοι Άγγελοι, στην Πράγα.)

Οι σημερινοί μου άγγελοι, – οι άγγελοι των εβδομήντα χρόνων, – είναι φτιαγμένοι από χώμα και αίμα. Και προαναγγείλουν τον θάνατο.

 Είναι κρυμμένοι στις ρωγμές της γης και δεν μεταδίδουν μηνύματα, αλλά εκπέμπουν αναθυμιάσεις, από ένα κόσμο που θα μπορούσε να είναι καλλίτερος και όμως τσαλαβουτιέται στο ίδιο του το αίμα.

 ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΚΑΠΠΟΣ

Η κηδεία του θα γίνει αύριο στις 3 μ.μ. στην Παναγίτσα.

Leave a Comment