Featured, On Air — 02/06/2012 at 11:47

Σκουπίιιδια …Αγοράζωωωω!

by

Σκουπίιιδια …αγοράζωωωω!Σκουπίδια. Ένα τεράστιο περιβαλλοντικό πρόβλημα που λειτουργεί, ως ωρολογιακή βόμβα στη βάση της καθημερινότητας μας. Τα στοιχεία του ΟΟΣΑ δείχνουν τις επικίνδυνες διαστάσεις αυτής της βόμβας, αφού το 2020 θα παράγουμε διπλάσια σκουπίδια σε σχέση με το 1995.

Η Ελλάδα παρουσιάζει τους υψηλότερους ρυθμούς αύξησης του όγκου των σκουπιδιών στην Ευρώπη. Το 1997 αναλογούσαν 900 γραμμάρια ανά κάτοικο και σε μια οκταετία η ποσότητα σχεδόν διπλασιάστηκε και έφτασε το 2009  τα 1.500 γραμμάρια. Η ετήσια «παραγωγή» φτάνει τα 5 εκατ. κυβικά, μια ποσότητα που μπορεί να καλύψει την απόσταση Αθήνας-Θεσσαλονίκης με ένα στρώμα πάχους ενός μέτρου.

Θα μπορούσαμε με χιλιάδες λέξεις να παραθέσουμε ντροπιαστικά στατιστικά, που δείχνουν την οξύτητα της κατάστασης και ταυτόχρονα το μεγάλο οικονομικό πάρτι που γίνεται από διάφορες εταιρείες στο χώρο της αποκομιδής, όμως η διάθεση μας είναι να δούμε, με ποιο τρόπο μπορεί να ξεπεραστεί το πρόβλημα στο ίδιο μας το σπίτι, το νησί μας, την Αίγινα, που κοντεύει να πάθει ανακοπή από το συσσωρευμένο όγκο σκουπιδιών και την ανυπαρξία προτάσεων εκ μέρους της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Ευτυχώς, η κατάρρευση της υποτιθέμενης Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ανοίγει δρόμους κοινωνικής εμπλοκής και συμμετοχής. Η ανικανότητα δράσης και προτάσεων από την μεριά του δήμου στο σύνολό του, δεν σημαίνει κι ότι θα πρέπει να συνεχίσουμε να ζούμε μέσα στην μπόχα. Μια μπόχα που δημιουργεί συνθήκες κατάρρευσης, ακόμα κι αυτού του πολυδιαφημιζόμενου τουριστικού προϊόντος (πέρα από την καθημερινότητα μας), στο οποίο έχει επενδυθεί κάθε είδους οικονομική ανάπτυξη.

Η έλλειψη χρημάτων που μπλοκάρει κάθε επίσημη πρόταση διαχείρισης δεν είναι τίποτε άλλο, πέρα από τη βάση δεδομένων που έχουμε, δεν μπορεί να είναι η τελευταία τελεία σε μια διακήρυξη ανικανότητας και παράδοσης.

Η παραδοχή μιας κατάστασης, είναι η ευκαιρία που μας παρουσιάζεται για να πάρουμε αλλιώς το τιμόνι, είναι η ευκαιρία να γίνουμε όλοι συμμέτοχοι, χωρίς να περιμένουμε  τις άχρηστες υποσχέσεις, ενός άχρηστου μηχανισμού που το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν οι σχέσεις με τις εταιρείες και την κονόμα.

Τα σκουπίδια είναι προϊόν της καταναλωτικής κοινωνίας μας και η διαχείριση τους είναι δική μας υπόθεση.  Σκεφτείτε, πως κάθε φορά που αγοράζουμε ένα προϊόν στο super market, εκτός από την αξία του ίδιου του προϊόντος, πληρώνουμε και το κόστος της συσκευασίας του. Έχουμε δηλαδή πληρώσει αυτό που μετά πετάμε. Αυτή η διαπίστωση είναι ο πυρήνας της σκέψης μας.

Από τον όγκο των απορριμμάτων που βρίσκονται στους κάδους, ένα ελάχιστο είναι καθαρά (άχρηστα) σκουπίδια. Ο μεγαλύτερος όγκος σκουπιδιών είναι πεταμένα λεφτά, που με το λίπασμα που βρίσκουν μέσα στους κάδους, έχουν την ικανότητα να πολλαπλασιάζονται και να δημιουργούν οικονομική ασφυξία στο δήμο, που δεν μπορεί να τα διαχειριστεί και σε εμάς πρόσθετη φορολογία, αφού είτε ο δήμος θα ανεβάσει τα τέλη καθαριότητας για να ανταπεξέλθει, είτε μια ιδιωτική εταιρεία που θα «προθυμοποιηθεί» να τα μαζέψει, θα μας επιβάλλει τους δικούς της οικονομικούς όρους.

Η λύση, βρίσκεται στον πρωτογενή τομέα, δηλαδή στον οικιακό διαχωρισμό των απορριμμάτων. Αυτή η σκέψη δεν είναι καμιά σοβαρή ανακάλυψη, είναι κάτι που όλοι γνωρίζουμε, αυτό που δεν υπάρχει είναι το κίνητρο και πάνω σε αυτό θέλουμε να κάνουμε την πρότασή μας.

Δυστυχώς, αφού το μυαλό δεν αντιλαμβάνεται ως κύριο κίνητρο την οικολογική διάσταση του ζητήματος, δεν μένει παρά να ενεργοποιήσουμε τα οικονομικά οφέλη που μπορεί να έχει κάθε σπίτι, από μια σωστή και οικονομικά ανταποδοτική διαλογή των απορριμμάτων.

Αν κάθε σπίτι εισέπραττε άμεσα πίσω, μέσω της οικιακής διαλογής, τα χρήματα που έχει πληρώσει για τις συσκευασίες των προϊόντων, τότε η όλη συμπεριφορά και στάση θα μπορούσε να αλλάξει.  

Μια εταιρεία λαϊκής βάσης, θα μπορούσε να διαχειριστή με καλό κέρδος μια τέτοια προσπάθεια. Θα μπορούσε δηλαδή να αγοράζει τα ανακυκλώσιμα υλικά από τα σπίτια και στη συνέχεια να τα πουλάει στις μονάδες επεξεργασίας ανακυκλώσιμων υλικών. Ταυτόχρονα βέβαια, πρέπει να γίνει συνείδηση και η οικιακή κομποστοποίηση, αυτό δηλαδή που οι γιαγιάδες μας έκαναν, πριν ο υπέροχος καταναλωτικός μας πολιτισμός αναλάβει την καθημερινότητά μας με το επίσης υπέροχο φιλοσόφιμα «με τα λεφτά μου ….και την κυρά μου».

Στο νησί μας, στην Αίγινα μας, υπάρχουν και οι άνθρωποι και οι φορείς που θα μπορούσαν να αναλάβουν μια τέτοια προσπάθεια. Όσο μεγάλο μπορεί να φαντάζει το εγχείρημα, τόσο  μεγάλο μπορεί να είναι και το όφελος, τόσο στην ποιότητα της ζωής, όσο και στο οικονομικό επίπεδο.

Ο κόσμος αλλάζει, άλλαξαν και οι καιροί, εμείς;

Leave a Comment