Γιώργος Μαρίνος “Ζω για το Όνειρο”

Πριν Μερικά χρόνια διατηρούσα μια στήλη. Την είχα ονομάσει Καρέ Καρέ. Είναι πολύ όμορφο να μοιράζεσαι τις ιστορίες των ανθρώπων, ιδιαίτερα όταν αυτοί οι άνθρωποι μιλανε για την ιστορία του τόπου σου, είναι η ιστορία του τόπου σου. Σήμερα μερικά χρόνια μετά, το AeginaNews μου προσφέρει την ευκαιρία να ξαναζωντανέψω την επικοινωνία με αυτούς τους ανθρώπους.

Ο Γιώργος Μαρίνος είναι ένα κομμάτι αυτού του τόπου. Βραβεύτηκε πρόσφατα. Ήταν ένα σημαντικό βραβείο για αυτόν, για εμάς. Τόσο σημαντικό, όσο και η προσφορά του στην «κουλτούρα» του νησιού. Ανεξάρτητος, αυθεντικός, συνεπής στο είδος που αντιπροσωπεύει. Κάτι μεταξύ διασκεδαστή, performer και ποιητή, συνεχίζει να σατιρίζει, να τραγουδά και να ονειρεύεται. Έχει μάθει να ζει ανεξάρτητα από περιόδους κρίσεις και μνημόνια. Ίσως το μεγαλύτερο μάθημα που μπορούμε να πάρουμε από αυτόν είναι ζούμε και λίγο στο όνειρο. Το χρειαζόμαστε

Από πού έρχεσαι και που πηγαίνεις;

Δούλεψα πάρα πολλά χρόνια στη Ξενιτιά. Ελβετία, Γαλιά, Δανία, Σουηδία, Νορβηγία. Γύρισα πολύ αλλά δεν ξέχασα ποτέ τη γλώσσα μου όπως διαπιστώνεις.

Πολλά από αυτά που αναφέρω στα τραγούδια μου, είναι γραμμένα πριν από 30 χρόνια. Για παράδειγμα η στατιστική που έχω μέσα στο έργο «Ενοικιάζεται το παρόν, πωλείται το μέλλον είναι 40 χρονών.

Που πηγαίνεις;

Έχω μια ηλικία που προσπαθώ να πηγαίνω στην ομορφιά, εκεί πηγαίνω. Θέλω να χαίρομαι τη ζωή μου. Μην ξεχνάς ότι στα 70 και χρόνια μου κυκλοφόρησα ερωτικά ποιήματα.  Ζω μες στο όνειρο… «Και όταν σε γέλασε η σκληρή πραγματικότητα εσύ μες στο όνειρο κατέφυγες μετά γιατί μες στο όνειρο πετάμε εκεί που θέλουμε και μες στο όνειρο είναι όλα θεμιτά.

Το όνειρο είναι για σένα μια μορφή άμυνας;

Εκεί που ζει το όνειρο, εκεί δεν πεθαίνει ο άνθρωπος. Αφήστε με εκεί σας παρακαλώ, εκεί να πετάω μαζί με τους άλλους ανθρώπους. Εγώ δεν πρόκειται να πεθάνω. Προχθές κάποιος με ονόμασε «νεολαία»… Τον ρώτησα «Πόσο καιρό έχεις να φιλήσεις τη γυναίκα σου, πόσο καιρό έχεις να κάνεις έρωτα με τη γυναίκα σου;» Εγώ λοιπόν τα ζω αυτά τα πράγματα.

Αν η πορεία του κάθε ανθρώπου είναι ένα ταξίδι, το «Ενοικιάζεται το παρόν, πωλείται το μέλλον» ποιος σταθμός είναι στο ταξίδι σου;

(τραγουδιστά) «Θα φύγω πάλι με τα άλλο τραίνο, με τα άλλο τραίνο, το αυριανό. Μεγάλο τίποτα για πυξίδα, θε να με βγάλει σε άλλο σταθμό». Δεν έχω σταθμούς ταξιδεύω, πηγαίνω γύρω γύρω, ταξιδεύω πηγαίνω παντού… (και συνεχίζει το τραγούδι) «Τα δικά μου τα τραγούδια ταξιδεύουν κάθε ημέρα, με τα τραίνα, με καράβια, με καπνούς και τον αγέρα.» Μαζί τους ταξιδεύω και εγώ. Σου μιλάω για όνειρο φίλε μου.

Η Αίγινα πιο κομμάτι αυτού του ονείρου είναι;

Η Αίγινα είναι ένα κομμάτι της καρδιάς μου μεγάλο, όπως και οι Αιγινήτες. Τους αγαπώ πολύ. Ξέρεις τι γίνεται με τους Αιγινήτες. Είναι μικρός ο χώρος και την ιστορία μου εγώ την μαθαίνω από τις φήμες. Και τη δική σου δεν την μαθαίνω από σένα, την μαθαίνω από τις φήμες. «Σε ένα μέρος, άνθρωποι που από δίπλα μας περνάνε κάθε ημέρα, μας δίνουν το χέρι τους μας λένε καλημέρα, καθημερινά μοιράζονται την ίδια αγωνία, κάτι κακό έχουν να πουν πριν στρίψεις στη γωνία. Για μένα τι δεν είπανε, είπαν ο θεοπαίχτης, ένα παλιό μου χωρισμό βρήκαν πως ήμουν φταίχτης. Είπαν και τι δεν είπαν, είπαν και τι δεν ξέρω, με είπαν μπερπάντη, πρόστυχο ανήθικο και γέρο. Κάποια που της αρνήθηκα, είπα πως ήμουν τέρας και η καλή γειτόνισσα είπε κακός πατέρας. Μα εγώ για αυτά που λέγονται δεν έχω απορήσει γιατί μας φτιάχνουν όλοι τους για τη δική τους χρήση και όταν τα τινάξω απότομα θα αλλάξω και ο χθεσινός μυστήριος, θα πούνε ήτανε κύριος!»

Γιώργο Έχεις Φίλους;

Πολλούς φίλους. Κάπου κάπου μερικοί από αυτούς μου δίνουν το χέρι όχι για να μάθουν αν είμαι καλά αλλά για να νιώσουν τη τρεμούλα του χεριού μου(γέλια)! Πολλές φορές με ρωτάνε «αυτόν πως τον κάνεις παρέα;» Τη γνώμη μου την έχω εγώ για τους φίλους μου.

Τι έχεις να πεις σε εκείνους που δεν ζουν σε όνειρα

Αν περπατάς με την κοιλιά και ονείρατα δεν κάνεις, και αν να στοχάζεσαι μπορείς μονάχα το ιντερέσω, το νικημένο αν παρατάς και πάντα διπλαρώνεις το νικητή, μα και τους δυο ξετσίπωτα προδίδεις, δικιά σου θα είναι ετούτη η γη με όλα τα κάλλη πο χει και έξοχος θα σαι κύριος μα άνθρωπος δεν θα σαι» Λέει ο Βάρναλης. Δεν θέλω να χάσω την  ανθρωπιά μου, για αυτό ασχολούμαι και με τα παιδιά.

Ποιο θεωρείς ότι είναι το μεγαλύτερο έργο σου;

Το μεγαλύτερο έργο μου είναι τα τραγούδια που γράφτηκαν μαζί με τα παιδιά του δημοτικού. Δεν τα έγραψα εγώ. Μου πιαναν το καρπό τα μικρά τα παιδάκια με το χέρι τους και μου λέγαν τι να γράψω. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά όταν σου λένε τα παιδάκια ότι σήμερα κάναμε μάθημα από δικό σας βιβλίο με τραγούδια.

Πολλοί καλλιτέχνες, μόλις κάνουν κάποια επιτυχία γίνονται εμπορικοί κυνηγώντας το χρήμα, εσύ τι γνώμη έχεις;

Το χρήμα χρειάζεται διότι αν δεν το έχεις θα σου πιάσουν το κώλο, θα σε βρίσουν, θα σε υποτιμήσουν, για αυτό πρέπει να δουλεύεις. Ζούμε σε μια κοινωνία τέτοια και πρέπει να κερδίζεις χρήματα για να μη σε κάνει κάποιος να κάνεις δουλειές που δεν επιθυμείς και θα ενδώσεις. Ο κόσμος απορεί για το πώς εγώ ζω απλά. Τι παραπάνω θέλουμε από 2 κολοκύθια, 2 κρεμμύδια και μια υπέροχη σούπα. Έχω γράψει και 2 βιβλία κουζίνας!

Είναι κάτι που σε ελκύει περισσότερο από όλα όσα έχεις κάνει;

Είναι σαν να με ρωτάς πιο παιδί μου αγαπάω περισσότερο. Ακόμα και να σε πικράνει κάποιο από τα παιδιά σου του λές «α, να χαθείς ρε παλιόπαιδο» και την άλλη ημέρα το αγαπάς πιο πολύ.

Κάποιοι σε έχουν κατηγορήσει ότι χρησιμοποιείς χυδαίες φράσεις στα τραγούδια σου

Δεν υπάρχουν χυδαίες φράσεις. Όταν κάποιος μου λέει «Αυτοί είναι πούστηδες» εγώ απαντάω «δεν με ενοχλούν οι πούστηδες, με ενοχλούν οι πουστιές» και οι πουστιές μπορούν να γίνουν από πολλούς και διάφορους. Ο Αριστοφάνης έχει πει τρομερά πράγματα

Ο Λαζόπουλος σε εκφράζει;

Ο Λαζόπουλος είναι χαρισματικός και έχει πολλές γνώσεις. Περισσότερο θαυμάζω το χιούμορ του και την ανθρωπιά που βγάζει όταν παίρνει ένα πρόβλημα και το σατιρίζει. Επίσης δεν είναι ρατσιστής. Μερικοί λένε ότι ο Λαζόπουλος κονόμησε πολλά χρήματα. Και αυτοί να ήταν στη θέση του το ίδιο θα έκαναν και αυτός καλά έκανε. Αυτά να τα αφήσουν.

Ποιο θα είναι το επόμενο δημιούργημά σου;

Φτιάχνω ένα βιβλίο που λέγεται τα ανεπίτρεπτα. Είναι διάφορα τραγούδια που έχω γράψει, σοβαρά, σατυρικά, παιδικά. Δεν θέλω να σταματήσω, εάν μπορώ, όσο ηλικιωμένος και να είμαι να παραμένω ζωντανός, έφηβος 75 ετών

Τι θα ήθελες να δεις στην Αίγινα να αλλάζει;

Με ενοχλεί που δεν μπορούν να περπατήσουν τα παιδιά στα πεζοδρόμια. Δεν μπορεί να περπατήσει ένας ηλικιωμένος, παρκάρουν πάνω σε πεζοδρόμια, πετάνε χαρτιά και λερώνουν. Εδώ είναι το λουλούδι και π βόθρος πλάι πλάι, έλεγε κάποιος. Αυτό που λείπει είναι ο σεβασμό. Λερώνουμε το τόπο, λερώνουμε το χώρο, κάνουμε πολύ θόρυβο. Παρό όλα αυτά την αγαπάω πάρα πολύ την Αίγινα.

Του Δημήτρη Βλάικου