On Air — 20/08/2012 at 16:07

Η «Ολιγαρχία» του Στέλιου Κούλογλου

by
Η "Ολιγαρχία" του Στέλιου Κούλογλου
Στέλιος Κούλογλου
Φωτογραφία: Δ. Βλάικος

Στα μάτια κάποιων μοιάζει αιρετικός ρεπόρτερ και σε κάποιων άλλων ερευνητής που δε γνωρίζει όρια. Ο Στέλιος Κούλογλου είναι πρόσωπο αμφιλεγόμενο και άλλοτε προφητικό που η ύπαρξή του και μόνον λειτουργεί σα σκουπιδάκι στα μάτια του πολιτικού και κομματικού συστήματος.  Η Αίγινα μπήκε στη ζωή του, πολλά- πολλά χρόνια πριν, «προτού η Αγία Μαρίνα γνωρίσει αυτό που λέμε σήμερα πολιτισμό».

Ανάμεσα στις δύο πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις, τα καφενεία του νησιού γέμισαν συζητήσεις για εκείνον, για την εκπομπή του, για τη πολύκροτη συνέντευξη που του έδωσε ο Αλέξης Τσίπρας.  « Ήταν μια συνέντευξη σε ένα πολύ φορτισμένο κλίμα –την είδε πάρα πολύς κόσμος- έκανε ρεκόρ τηλεθέασης. Οι μισοί δεν ήταν ευχαριστημένοι, με έβριζαν ότι ήμουν ανεκτικός μαζί του και οι άλλοι ότι ήμουν πολύ σκληρός. Εγώ νομίζω πως έκανα καλά τη δουλειά μου. Δεν είχα κανένα πρόβλημα, του έκανα όλες τις ερωτήσεις. Άλλωστε το στιλ μου δεν είναι να ξεκατινιάζομαι. Απευθύνομαι σε ένα νοήμον κοινό, του κάνεις μια ερώτηση δεν απαντά, του την κάνεις πάλι· αν δεν απαντήσει δεν τον χαστουκίζεις.»

Είναι σωστός εκπρόσωπος της Αριστεράς σήμερα ο Τσίπρας;

Νομίζω πως ναι, δικαιωματικά με την πολιτική που κατάφερε να διαμορφώσει, μέσω όλων αυτών που έγιναν τα τελευταία χρόνια. Εμφανίστηκε πριν τις πρώτες εκλογές, τις 6ης Μαΐου, να προβάλλει και λύσεις. Δεν είναι σαν τα κόμματα της Αριστεράς που μόνο καταγγέλλουν. Παρουσιάστηκε κάποια στιγμή και είπε: Θέλω να κάνω μια κυβέρνηση της Αριστεράς κι ακόμη κι αν ο Καμμένος μας δώσει ψήφο ανοχής, θα τη δεχτούμε προκειμένου να κάνουμε κυβέρνηση. Αυτό στην αρχή δημιουργούσε μεγάλες αντιδράσεις, αλλά ευνόησε τον Τσίπρα σα να ήθελε να γίνει κυβέρνηση. Πήρε ρίσκα, τους αμφισβήτησε. Ξαφνικά βρέθηκε ένα άλλο κόμμα,  πέρα των δύο μεγάλων, που διεκδικεί να πάρει την πρωτιά· αυτό δεν έχει γίνει από τη μεταπολίτευση, το ’74, έως και σήμερα.

Σε προηγούμενη συνέντευξή σας, είχατε δηλώσει πως όλα είναι ένα επικοινωνιακό παιχνίδι. Πέντε χρόνια μετά τη δήλωσή σας αυτή, έχουν πέσει οι μάσκες;

Σήμερα το παιχνίδι παίζεται αλλιώς. Παίχτηκε το παιχνίδι του φόβου, ότι αν δε ψηφίσουμε τα κόμματα αυτά –τα δύο μεγάλα- θα καταρρεύσουμε, θα καταστραφούμε και θα γυρίσουμε στη δραχμή. Στην πραγματικότητα με την πολιτική που ακολουθούμε θα καταρρεύσουμε σταδιακά και δεν υπάρχει καμμία περίπτωση να μην καταστραφούμε. Μας έχουν βάλει στη γωνία και μας βαράνε, μας χρησιμοποιούν. Αυτό δε γίνεται με την άσκηση ωμής βίας, όπως στη δικτατορία, αλλά με  εκστρατείες φόβου, όπως  έγινε πριν τις εκλογές.  Εγώ δεν ήμουν υπέρ του να βγει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.  γιατί με το κλίμα που είχε διαμορφωθεί και στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς θα κατέρρεε και θα φορτωνόταν όλα τα κακά, δίχως ουσιαστικά να φταίει. Ήξερα πως η επόμενη λύση, αν καταρρεύσει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., θα ήταν η Χρυσή Αυγή. Η εκστρατεία, όμως, που έγινε εναντίον του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ήταν απίστευτη.

Η νέα σας ταινία «Oligarchy», αναφέρεται στην κρίση που ξέσπασε στην Ευρωζώνη και την Ελλάδα. Ποια είναι τα ειδικά χαρακτηριστικά της ελληνικής κρίσης;

Η Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες, βρέθηκε να κυβερνιέται από ένα πολιτικό σύστημα που δεν έλυνε κανένα πρόβλημα και τα έβαζε όλα κάτω από το χαλί. Γι’  αυτό, όταν ξέσπασε η κρίση στην Ευρωζώνη, η Ελλάδα ήταν ο πιο αδύναμος κρίκος της αλυσίδας. Οι ευθύνες των πολιτικών αυτών είναι ότι δεν προετοίμασαν τη χώρα για να αντιμετωπίσει την κρίση. Σίγουρα έχουν ευθύνες και οι πολίτες. Βολεύτηκαν, υποστήριξαν αυτές τις πολιτικές. Από την μία μεριά όμως, ποτέ δε τέθηκαν ολοκληρωμένες εναλλακτικές λύσεις ώστε να κατηγορήσουμε τον κόσμο πως δεν έκανε τις σωστές επιλογές. Από την άλλη, αυτά τα παθαίνουμε επειδή για ιστορικούς και γεωπολιτικούς  λόγους η Ελλάδα είναι λιγότερη αναπτυγμένη από τις άλλες χώρες της ευρωζώνης. Παράδειγμα η οικογενειοκρατία. Οι δύο πολιτικοί αρχηγοί που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν την κρίση, και ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου, έγιναν πρωθυπουργοί λόγω του ονόματός τους. Αυτό το υποανάπτυκτο πολιτικό σύστημα, έχει τις ρίζες του σε μια υποανάπτυκτη χώρα.

Πλέον υπάρχουν αναίμακτες λύσεις;

Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, υπάρχουν πολύ λίγες δυνατότητες για αναίμακτες λύσεις. Θα έπρεπε να τεθεί ξανά το ελληνικό ζήτημα στην Ευρώπη. Η ενίσχυση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έδινε αυτή τη δυνατότητα στους αντιπάλους του. Όμως,ήδη από το πρώτο βράδυ των εκλογών, ο Σαμαράς έκανε τελείως γαργάρα το ζήτημα της επαναδιαπραγμάτευσης. Είπε ότι θα τηρήσουμε τις υποχρεώσεις μας, άρα τους είπε μην παραχωρήσετε τίποτα, μην ανησυχείτε για τίποτα. Και τώρα ακόμη θα μπορούσαν να γίνουν κάποια βήματα, αλλά με σοβαρά αιτήματα: όχι δύο χρόνια παράταση του μνημονίου, γιατί ο κόσμος δεν μπορεί να αντέξει ακόμη 2 χρόνια βασανιστήρια· θα μπορούσε να ζητήσει ένα πάγωμα των μέτρων. Αυτήν τη στιγμή ζητάνε να πληρώνουμε την στιγμή που η οικονομία είναι νεκρή. Με την πολιτική που ακολουθείται θα καταρρεύσουμε, το ζήτημα είναι πότε και με ποια μορφή. Έχουν αποφασίσει ήδη να μας βγάλουν έξω από την Ευρωζώνη και αναζητούν την κατάλληλη στιγμή.  Χρησιμοποιούν την Ελλάδα για να συνετίσουν τους υπολοίπους. Λέγοντας ότι εάν δεν πάρετε μόνοι σας τα μέτρα θα γίνετε όπως η Ελλάδα, θα πάθετε ό,τι έπαθε κι αυτή. Στην Πορτογαλία μου έλεγαν για πλάκα: Μη βγείτε από την κρίση γιατί όσο είστε μέσα ανακουφιζόμαστε, μαθαίνοντας ότι  κάποιοι άλλοι περνάνε χειρότερα από εμάς!

Τελικά η Ελλάδα είναι το κακό παιδί της Ευρώπης ή λειτουργεί σαν αποδιοπομπαίος τράγος;

Η Ελλάδα βρέθηκε στη θέση του αποδιοπομπαίου τράγου με δικά της λάθη. Βρέθηκε στην Ευρώπη και οι ηγεσίες που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν την κρίση, ο ένας ο Καραμανλής το έσκασε και ο άλλος ο Παπανδρέου είναι στον κόσμο του και έκανε εγκληματικά λάθη και έτσι φτάσαμε εδώ πέρα. Αλλά και τούτη η κυβέρνηση συνεχίζει στην ίδια πολιτική. Η φούσκα της ευημερίας έσκασε,όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς. Δεν ήταν μια οικονομική ανάπτυξη στηριγμένη σε γερές βάσεις παραγωγής, αλλά στηριγμένη σε δάνεια, στηριγμένη εκ των πραγμάτων σε μία φούσκα.

Ποια είναι η εικόνα που έχουν έξω για την Ελλάδα και πως σας αντιμετώπισαν στα ταξίδια σας σαν Έλληνα πολίτη και δημοσιογράφο;

Η εικόνα που έχει παρουσιαστεί στα διεθνή Μ.Μ.Ε., είναι ότι εδώ είναι κάτι σα τη Βαγδάτη. Έξω τους Έλληνες μας αντιμετωπίζουν σα λαμόγια, ότι προερχόμαστε από μια χώρα διεφθαρμένη. Στο εξωτερικό δε μετρά αν είσαι δημοσιογράφος ή κάτι άλλο, η εικόνα τους για τον Έλληνα παραμένει η ίδια. Στη χώρα μας, όμως, υπάρχει ένα παραπάνω πρόβλημα. Εδώ οι δημοσιογράφοι έχουν την ευθύνη γιατί έχασαν την είδηση του αιώνα, ότι η Ελλάδα καταρρέει και κουκούλωσαν διάφορα πράγματα.

Θα είχαν αποφευχθεί όλα τα παραπάνω εάν δεν είχαμε μπει στην Ευρωζώνη;

Τα προβλήματα του ελληνικού συστήματος θα παρέμεναν, αλλά θα είχαμε και άλλα εφόδια, θα μπορούσαμε να υποτιμήσουμε ανά πάσα στιγμή τη δραχμή. Θα είχαμε αποφύγει   αυτήν την χωρίς προηγούμενο εκστρατεία δυσφήμισης και λάσπης.

Ο Στέλιος Κούλογλου γνώρισε εκ του σύνεγγυς τα πρώτα ψήγματα της οικονομικής κρίσης στο χώρο της τηλεόρασης. Το 2008 απολύθηκε από την ΕΡΤ γιατί επέμεινε να προβάλλει το ντοκιμαντέρ «Η Γενιά των 700 ευρώ», ενώ η διοίκηση της ΕΡΤ του ζητούσε να μη προβληθεί.  Πιστεύει σε μια δημόσια τηλεόραση ποιοτική, που δεν θα παρασύρεται από τα ιδιωτικά κανάλια, αλλά αντίθετα θα τα ωθεί. μέσω του ανταγωνισμού, να ανεβάζουν την ποιότητα τους.

Η πρώτη του ταινία- ντοκιμαντέρ «Η ιστορία ενός οικονομικού δολοφόνου», έδωσε πολλές απαντήσεις στο πως λειτουργεί το διεθνές σύστημα τραπεζών και παρότι έχουν περάσει περίπου τέσσερα χρόνια από την προβολή της στις κινηματογραφικές αίθουσες, συνεχίζει να διαπρέπει στο εξωτερικό.

Αισθάνεστε δικαιωμένος για την προφητική κατάληξη της ταινίας;

Δε θα ήθελα βέβαια να πάρει η χώρα αυτόν το δρόμο για να δικαιωθώ εγώ. Θα προτιμούσα να συνεχίσουμε σε ένα δρόμο όπου όλα θα πήγαιναν καλύτερα κι εγώ να  είμαι στη θέση του κριτικού αναλυτή.

Η νέας σας ταινία- ντοκιμαντέρ τιτλοφορείται «Oligarchy» – «Ολιγαρχία». Γιατί της δώσατε αυτόν τον τίτλο;

Ολιγαρχία, γιατί πλέον είναι μία μόνον ομάδα ανθρώπων που κυβερνά τον κόσμο. Είναι μια συμμαχία τραπεζιτών με πολιτικούς, στην οποία το πάνω χέρι έχουν οι τραπεζίτες.  Πρόκειται για μια ταινία που πραγματεύεται τον ακήρυχτο, μυστικό πόλεμο που διεξάγει η ολιγαρχία εναντίον των λαών. Όποιος θέλει να καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει, πρέπει να έρθει να τη δει.

Η ταινία θα προβληθεί σήμερα Δευτέρα και αύριο Τρίτη (20/ 8 & 21/ 8) στο σινέ Ακρογιάλι στις 9 και 11 μμ.

[vsw id=»9X5fxL_EWZE» source=»youtube» width=»680″ height=»400″ autoplay=»no»]

Leave a Comment