On Air — 24/09/2012 at 10:42

Αυλαία για το 4ο Φεστιβάλ Φιστικιού

by

Τα παιχνίδια τελείωσαν και όλα τα κακά της φιστικιάς, του Δράκου κάηκαν στην πυρά, αφήνοντας πίσω ένα δέντρο εξαγνισμένο, έτοιμο να καρποφορήσει με την ίδια φετινή ευλογία και να μας χαρίσει το 5ο Φεστιβάλ Φιστικιού.

Πύργος του Μάρκελλου, η παιχνιδούπολη

Στην τέταρτη και τελευταία ημέρα των εκδηλώσεων, ο Πύργος του Μάρκελλου, γέμισε δίχως προηγούμενο, παιδιά από πολύ μωρά έως και εφήβους, αλλά και πολύ μεγαλύτερα παιδιά για να παίξουν, να δημιουργήσουν και  να διασκεδάσουν με την Ελένη Φουντούκη. Έφτιαξαν μάσκες, προσποιήθηκαν τα μυρμήγκια και μάζεψαν όσους περισσότερους σπόρους μπορούσαν με πρόσωπα, χέρια, πόδια σχεδόν εξ ολοκλήρου ζωγραφισμένα. Κι ύστερα, το απόγευμα, ήρθε η ώρα κατασκευής του θηριώδη Δράκου από τη Σοφία Φρακτοπούλου και την υπεύθυνη της παιδικής ψυχαγωγίας κα Αρχοντούλα Γεωργοπούλου.  Η φαντασμαγορική λήξη δεν ήταν τίποτε άλλο παρά χαρτόνια, ύφασμα, χόρτα και χρώματα που σε απόλυτη συνάρτηση με την παιδική δημιουργικότητα έδωσαν άρωμα φρεσκάδας και προσφοράς· για μια δουλειά, μία ομάδα που από την αρχή δούλεψε εκ των ενόντων.

Το παραμύθι

Η ώρα της λήξης πλησίαζε με τον κόσμο να παρελαύνει μπροστά από τα εμπορικά περίπτερα και να στέκεται στην Παλαιά Προβλήτα, όπου ένας μικρός μας φίλος ερμήνευσε το παραμύθι της φιστικιάς με το δικό του μοναδικό τρόπο.

Η πορεία

Ο τελάλης βγήκε στο δρόμο και ανήγγειλε όσα θα ακολουθούσαν. Μιλούσε για την πορεία του Δράκου, την πομπή της τελετής λήξης από την Παναγίτσα ρπος τον Άγιο Νικόλα τον Θαλασσινό, όπου και θα καιγόταν . Η πομπή ακουγόταν από μακριά . Είχαν φροντίσει γι’ αυτό τα διάφορα θορυβώδη όργανα, η γκάιντα, τα τύμπανα, τα μικρά κουτάκια με τις πετρούλες που έδωσαν να κρατούν τα παιδιά. Ο Δράκος πέρασε ανάμεσα από τους πολίτες και ξεχύθηκε  στους δρόμους, ώσπου έφτασε στο λιμάνι στο ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου του Θαλασσινού. Του άναψαν φωτιά, τον έκαψαν, αφέθηκαν από τα βάσανα της παραγωγής και ευχήθηκαν: Χρόνια Πολλά και του χρόνου!

Το τέλος

Το 4ο Φεστιβάλ Φιστικιού αφήνοντας τις πιο γλυκείες εντυπώσεις. Σαν ένα παραμύθι, σαν όλα τα ωραία που ο χρόνος μας μοιάζει να περνά τόσο γρήγορα. Προβληματάκια υπήρξαν, μα ούτως ή άλλως, δε γίνεται δίχως αυτά. Στο μυαλό, όμως, μένει η πιο γλυκιά ανάμνηση, για τον καθένα διαφορετική, αλλά πάντα γλυκιά. Η τελευταία βραδιά κύλησε με μουσική και τραγούδια ανεβαστηκά και έναν ξέφρενο χορό πιτσιρικάδων στην εξέδρα της προβλήτας, ως αργά τη νύχτα.

Leave a Comment