On Air — 23/10/2012 at 13:55

Σε Τροχιά… ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ!

by

Το παραμύθι ξεκινά κάπου ανάμεσα σε μπάλες ποδοσφαίρου, με φόντο πάντα το πράσινο κάποιου γηπέδου ή το δίκτυ ενός κούτσικου –στην αρχή- τέρματος. Εκείνος γύρω στα οκτώ με τη φανέλα του στρωτή, να κατευθύνεται στο στάδιο των Μυρμιδόνων και αρκετά αργότερα του Σαρωνικού, να πέφτει με βία και ένταση στο χορτάρι και να γεμίζει τραύματα του προσωπικού του πάθους όλο του το σώμα. Στην καθημερινή του σχολική ζωή είναι από τα αγαπημένα παιδιά του σχολείου, ο πλακατζής, το πειραχτήρι, το…“γατάκι”, ο τυπάς της τρίτης που μιλά ώρες με τους καθηγητές για ποδόσφαιρό και ομάδες· προσηλωμένος –βλέπετε- στο τόπι μέχρι αηδίας. Στην αθλητική του ζωή συγκεντρώνεται στο όνειρο, ζει τον αγώνα, τελειοποιεί την κίνηση και ανεβαίνει γοργά τα βήματα των στόχων του.

Τον Δημήτρη Ανταλή τον γνωρίσατε, αν θυμάστε, κάπου πέρυσι τον Μάρτιο. Ήταν ένας από τους τρεις εξίσου νέους και ταλαντούχους ποδοσφαιριστές νέας γενιάς των αθλητικών ομάδων του νησιού. Το μπακ χαφ του Σαρωνικού, ο φιλόδοξος μαθητής που αναζητούσε διακαώς κάποια στιγμή στη ζωή του να παίξει σε κάποια μεγάλη ομάδα, αλλά όχι έτσι επειδή του ήρθε ,μα εκμεταλλευόμενος  κάθε αφορμή ή σκαλοπάτι που θα τον έκανε καλύτερο, αντάξιο της θέσης που αξιοκρατικά θα του προσφερόταν, ανάλογη κι αυτή του πάθους του για το άθλημα και την κάθε του λεπτομέρεια. Δεν είναι η φήμη μαγνήτης, αλλά κάθε λιθαράκι του δρόμου για να φτάσεις ως τα εκεί.

Και από το Σαρωνικό στην Προοδευτική. Δυο σκαλοπάτια πιο πάνω – λίγα ακόμη για να αγγίξει το κατά τη γνώμη του ιδανικό και απόλυτο. Στα δεκαεπτά, λοιπόν, με το καλοκαίρι και τη θάλασσα να ψήνουν τα τραύματα των γηπέδων, ήρθε η πρόταση για τη μεγάλη μετάβαση. Αλλά και το δίλημμα. Μήπως ήταν νωρίς μιας και ακόμη του μένει ένας χρόνος για να τελειώσει το σχολείο, «αλλά και αν μετά ήταν αργά;» Συνειδητοποίησε νωρίς το μέγεθος της πρότασης του προπονητή της ομάδας, ο οποίος τον συντροφεύει από την τελευταία του θητεία στον Σαρωνικό. Και ύστερα από ένα μήνα σκέψης, ενθουσιασμού και άγχους για το άγνωστο μεγάλο σκαλοπάτι, πολλών συζητήσεων με τους -πάντα κοντά του- γονείς, είπε το ναι. Μια θετική απάντηση που επιστέφθηκε με συμβόλαιο και μια μεγάλη-μεγάλη υπογραφή έντονη και αποφασιστική.

Οι συζητήσεις ξεκίνησαν στις αρχές Ιουλίου και διήρκεσαν έναν μήνα· δεν κατάλαβα πότε πέρασαν οι μέρες. Οι γονείς μου με άφησαν να επιλέξω μόνος μου και έκαναν τα πάντα για να πετύχω αυτό που ήθελα. Μη ξεχνάς ότι είμαι φίλαθλος της Προοδευτικής από τα πέντε μου χρόνια.  Τελικά τα καταφέραμε!

Και ύστερα ξεκίνησαν τα δρομολόγια, κάθε μέρα επί έξι ημέρες την εβδομάδα. Φεύγει από το σχολείο για να προλάβει το καράβι στη μία και μισή για Πειραιά, προπονείται με τους συμπαίκτες του στο στάδιο, τελειοποιεί τα νέα αθλητικά κόλπα και επιστρέφει κατάκοπος πίσω στην Αίγινα στις οκτώ αργά το απόγευμα. Έχει μετατρέψει το πλοίο σε βιβλιοθήκη και τον ποδοσφαιρικό του σάκο σε σχολική τσάντα έτοιμη να εκραγεί από τα πολλά. Προσπαθεί να διαβάζει οπουδήποτε του δίνεται η ευκαιρία, ώστε να μην αμελεί την προπόνηση, τον ύπνο του, αλλά και τα μαθήματά του.

Είναι πολλές οι ώρες που δεν κάθομαι καθόλου, είμαι σε μια διαρκή ένταση και εγρήγορση. Ξυπνώ κάθε πρωί στις οκτώ και μέχρι τις δέκα το βράδυ είμαι στο πόδι. Δεν έχω αρκετό χρόνο ξεκούρασης, αλλά προσπαθώ να τρέφομαι σωστά.

Το περιβάλλον της αθλητικής του δράσης δεν άλλαξε και πολύ μιας και οι εγκαταστάσεις του Σαρωνικού δε διαφέρουν και τόσο από εκείνες της Προοδευτικής. Όπως λέει, οι συγκυρίες δε βοηθούν και έτσι όλοι στην ομάδα προσπαθούν να αντικρούσουν τα άπειρα προβλήματα σαν οικογένεια.

Το ποδόσφαιρο είναι όπως ήταν και πριν, το μεγάλο μου όνειρο. Η Προοδευτική είναι μια μεγάλη ομάδα, όπως είναι η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ, ο ΠΑΟ και ο ΟΣΦΠ, μεγάλο όνομα, μεγάλη ιστορία, απλώς δεν έτυχε να συνεχίζει Α’ Εθνική.

Πως θα ήθελε άραγε να τον πετύχουμε σε μια επόμενη συνέντευξη; Τόσα άλλαξαν σε μόλις επτά μήνες από την προηγούμενη μας συνάντηση στο AeginaNews!

Φέτος, έχω φτάσει όλο και πιο κοντά στο στόχο μου που είναι να παίξω σε ομάδα της Α’ Εθνικής και γιατί όχι και στο εξωτερικό. Ήδη ανέβηκα δύο σκαλιά, θα έχω κάτω το κεφάλι μου για να φτάσω το στόχο. Εύχομαι να με πετύχεις όσο πιο ψηλά γίνεται. Με δουλειά προσπάθεια και θέληση Σιγά-σιγά, αργά, μα με σταθερά βήματα.

Δημήτρη Ανταλή σε τροχιά… ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ!

 

Leave a Comment