On Air — 06/11/2012 at 23:55

Τα Όνειρα μιας «Κλασσικής» Θεατρίνας

by

Τα Όνειρα μιας «Κλασσικής» ΘεατρίναςΘα μπορούσε να είναι η ενανθρώπιση κάποιας θεατρικής εγκυκλοπαίδειας με ένα σωρό ονόματα παραστάσεων να ξεπηδούν κάθε τόσο από τα χείλη της· να τα εκφράζει στα αγγλικά –τη γλώσσα που θα τη φέρει ονειρικά στη Νέα Υόρκη, αλλά και με αυτοδίδακτες ισπανικές φράσεις –ένα ακόμη βήμα πιο κοντά στη μετάφραση που λατρεύει.  Η Τίνα Τζάθα, μαθήτρια της Γ’ Λυκείου, ερασιτέχνις θεατρίνα και εν δυνάμει επαγγελματίας ηθοποιός, μετρά ήδη ώρες πολλές παίζοντας στο ξύλινο πάλκο, κρυφοκοιτώντας στη γκουίντα, απολαμβάνοντας τα παρασκήνια… Στα γονίδιά της, σαν κάτι να γράφεται για αρχαία τραγωδία, για σατυρικό δράμα, για μονολόγους και κλασσικά έργα που υπερθεματίζουν τη διαχρονία των παθών και των λαθών του ανθρώπινου γένους, εκείνα τα θεατρικά που σε αναγκάζουν να βρεις μια κάποια άκρια στη ζωή σου.

Από τα πρώτα χρόνια της ζωής της, βρέθηκε στα κρύα μάρμαρα της Επιδαύρου να παρακολουθεί -κάθε χρόνο- μια παρέλαση μεγίστων θεατρανθρώπων, να κωδικοποιεί λόγια και κινήσεις και να συμμερίζεται πλήρως τη λατρεία της μητέρας της για την τέχνη. Αυτό το αίσθημα του “κάτι” κατά τη διάρκεια των παραστάσεων, η μαγεία, το σπουδαίο του χώρου –όπως λέει- μεγάλωνε όπως μεγάλωνε και η ίδια. Για να έρθει κάπως πιο κοντά στο όνειρο, διάβασε –σχεδόν αποστήθισε- τα βιογραφικά, τις συνεντεύξεις των προσώπων του χώρου και χίλια δύο αποφθέγματα, μονόπρακτα και ποιήματα γεμάτα νόημα. Λάτρεψε τους μελλοντικούς της συναδέλφους και βάλθηκε να τους γνωρίσει, να μοιραστεί μαζί τους το πάθος της και εκείνοι με τη σειρά τους να τη συμβουλέψουν και να την κατευθύνουν.

Κι από ταπεινή παρατηρήτρια, η Τίνα, έγινε μέλος της υποκριτικής δράσης, σύνδεσμος στιγμών τέρψης και ψυχαγωγίας. Στην πρώτη τάξη του Λυκείου εντάχθηκε στη θεατρική ομάδα του Γε.Λ. & Επα.Λ. του νησιού που συντονίζει η Λάγια Μαστρογιαννίδου. Εκεί επισφραγίστηκε η ανάγκη της να ζήσει μέρος όλων όσων από χρόνια ονειρευόταν· κλεισμένοι, μια μεγάλη ομάδα, στο θέατρο προσπαθώντας να βρουν τη σωστή έκφραση, την κατάλληλη κίνηση, ο βηματισμός σύγχρονος με τη μουσική να δώσει το απαιτούμενο γέλιο, ή το απαιτούμενο κλάμα και αγωγός αυτών των αισθημάτων να’ ναι συν τοις άλλοις κι εκείνη.

Στην Επίδαυρο μόνον και μόνον να κάθεσαι στα καθίσματα είναι κάτι το μοναδικό. Σου έρχονται στο μυαλό πόσες προσωπικότητες, πόσα εκατομμύρια θεατών έκατσαν πριν από εσένα και ανατριχιάζεις από το δέος. Μόνον τα φώτα να πέσουν στο χώρο και κενό να είναι το θέατρο, νιώθεις και βλέπεις κάτι το φανταστικό. Τόσα χρόνια σα θεατής, θα ήθελα να ζήσω όλο αυτό το αίσθημα κάποια στιγμή και σαν ηθοποιός. Αν αγαπάς πράγματι την τέχνη κάνεις αργά- αργά τα βήματα και με αξιοπρέπεια. Ξέρω ότι αν πας πολύ γρήγορα αποτυγχάνεις, όταν δε δίνεσαι ολοκληρωτικά στο θέατρο σε απωθεί.  Η μητέρα μου λατρεύει την αρχαία τραγωδία, το θέατρο. Όταν όμως ανακοίνωσα στους γονείς μου ότι θέλω να ασχοληθώ με την υποκριτική αμέσως μου παρουσίασαν το γνωστό για την εποχή επιχείρημα: που θα βρεις δουλειά;. Ωστόσο τους εξήγησα πως προτίθεμαι να ασχοληθώ με το χώρο παράλληλα με σπουδές αγγλικής φιλολογίας. Είναι και τα δύο μέρος του παζλ της ζωής μου.

Πρότυπό της και λατρεμένη σε κάθε ταινία η Τζένη Καρέζη! Δε θα δει καμμία διασκευή ταινίας ή θεατρικού που έπαιζε εκείνη και αρνείται πεισματικά να ακούσει κάθε τι, γνώμη ή κρίση για το σύγχρονο ανέβασμα του «Μεγάλου μας Τσίρκου». Την προσκυνά στο δράμα, την προσκυνά και στην κωμωδία. Αν και η Τίνα ακόμη δε μπορεί να ξεχωρίσει πιο από τα δύο είδη της πηγαίνει καλύτερα.

Βρίσκει τον τρόπο και μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο τα χωρά όλα. Σχολείο, βιβλία, μουσική (Μποφίλιου δαγκωτό), πρόβα για τα θεατρικά που ετοιμάζει με την ομάδα του Βασίλη Βασιλάκη, ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, το μπλογκ της, την αδυναμία της στη φωτογραφία. Οι φίλοι παίζουν ξεχωριστό ρόλο στη ζωή της, στη ζωή μιας τρελλής εφήβου με καλλιτεχνικά ερεθίσματα και ρομαντικές διαστάσεις που έχει πληγωθεί, έχει τσαντιστεί, μα και έχει συνειδητοποιήσει ποιοι είναι δίπλα της για μπούγιο και ποιοι την αγαπούν και τη στηρίζουν με κάθε ειλικρίνεια. Πολλοί από τους δεύτερους είναι παλιοί ή νέοι γνώριμοι και από κάποια άλλη μεριά της γης.

Ο κάθε καθηγητής που κάνει μάθημα –γιατί εντάξει μερικοί δεν κάνουν- έχει κάτι να σου δώσει. Το θέμα είναι αν θα είσαι εσύ εκεί για να το λάβεις και χαμός να γίνεται μέσα στην τάξη. Υπάρχει βέβαια μια σύγχυση παραπάνω στην Αίγινα. Ο σύγχρονος μαθητής έχει να παλέψει με άλλα θεριά, τους ηλίθιους που νομίζουν πως τα έχουν όλα, εκτός βέβαια από τη μαγκιά που χρειάζεται εκεί έξω. Όταν δεν έχεις κουνήσει το μικρό σου δακτυλάκι, να κάνεις μια οποιαδήποτε δουλειά, να βοηθήσεις, να προσφέρεις γίνεσαι παθητικός δέκτης και δημιουργείς ένα κλίμα αντιπάθειας που κυματίζει γύρω σου. Για όσους πιστεύουν σε εμένα και με αγαπούν, ακόμη κι αν είναι δυο- τρεις, εγώ θα είμαι πάντα εκεί γι’ αυτούς. Όπως λέει και ένα τραγούδι: “Κι αν αγαπώ, θέλω ν’ ακούω πως μ’ αγαπάνε!”. Το χειρότερο στη ζωή είναι η μοναξιά. Υπάρχουν άνθρωποι που μου φέρθηκαν πολύ σκάρτα και με τη συμπεριφορά τους με έκαναν να αλλάξω γνώμη για το τι πραγματικά αξίζει. Συνεχίζω να κάνω παρέα μαζί τους, δεν χάνονται έτσι εύκολα τόσα χρόνια φιλίας, αλλά σίγουρα κάτι έχει ραγίσει.

Η ιδανική ζωή για την Τίνα Τζάθα έχει λίγο Ελλάδα και πολύ Νέα Υόρκη. Κάποιο διαμέρισμα που θα βλέπει τα αμέτρητα φώτα της πολιτείας, ανθρώπους έτοιμους να σπείρουν και να θερίσουν αγάπη, μια καλή δουλειά και άπειρα μιούζικαλ! Αυτό ίσως για πέντε με έξι χρόνια, ίσως όμως και για πάντα, αν δεν αλλάξει τίποτε -επιτέλους- στην Ελλάδα.

Η Τίνα και η υπόλοιπη θεατρική ομάδα του Βασίλη Βασιλάκη ετοιμάζουν μια ανατρεπτική και τρομακτικά καίρια παράσταση «Ο Ρωμηός και οι Τρακόσιοι», ποιήματα και μονόπρακτα του μεγάλου σατυρικού ποιητή Γεωργίου Σουρή, με πολύ μουσική. Η παράσταση αναμένεται τον Ιανουάριο του 2013 στο Δημοτικό Θέατρο Αίγινας.

Ευχαριστούμε το Ξενοδοχείο Βαγία για την Φιλοξενία

Leave a Comment