On Air — 12/02/2013 at 13:08

Φίλιππος Τζίτζης Η Συνέντευξη

by

Φίλιππος Τζίτζης Η ΣυνέντευξηΗ πολιτική μέχρι χθες αποτελούσε τρόπο ζωής για μεγάλη μερίδα πολιτών. Ήταν ένα είδος life style, όπως θα το χαρακτηρίζαμε μέσα από τις στήλες των κοσμικών περιοδικών. Η συμμετοχή και με οποιοδήποτε τρόπο «εμπλοκή» στο πολιτικό σύστημα, ήταν ένδειξη επιτυχίας και κοινωνικού status.

Που μας οδήγησε; Που πήγε η ουσιαστική πολιτική θέση και η προάσπιση του κοινωνικού συμφέροντος; Που πήγε ο ουσιαστικός ρόλος κάθε πολίτη που θέλησε να ασχοληθεί με τα κοινά. Ο Φίλιππας Τζίτζης μοιράζεται την ζωή του μεταξύ αθλητισμού και πολιτικής. ‘Έζησε μεγάλες στιγμές ως παίχτης μπάσκετ του Σαρωνικού από το 1986.

Γόνος δημάρχου, από τους ελάχιστους πολίτες της Αίγινας που ενεπλάκησαν με τα κοινά ως είχαν μέχρι χθες και έχει μπροστά του χρόνο να συμμετέχει στα κοινά με το τρόπο που θα εξελιχθούν.

Πως είναι να προσπαθείς να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα; Πως είναι να μοιράζεσαι μεταξύ αθλητισμού ευγενούς άμιλλας και της σύγχρονης και αβέβαιης πολιτικής σκηνής. Είναι η ευκαιρία να μας δώσει κάποιες απαντήσεις, για εμάς και για το τόπο μας, γιατί όπως δείχνουν τα πράγματα, οι πολιτικοί πρωταγωνιστές της Αίγινας δεν θα αλλάξουν και πολύ τα επόμενα χρόνια.

Διακρίναμε κάποια πικρία κατά την αποχώρησή σας από την ομάδα μπάσκετ του Σαρωνικού. Τι ήταν αυτό που σας πείραξε;

Δεν ξέρω αν πρέπει να το πούμε πικρία. Είχα ονειρευτεί έναν άλλο τρόπο να σταματήσω το μπάσκετ. Όλοι κάποια στιγμή σταματάνε, το θέμα είναι πως. Έγιναν κάποια εσωτερικά γεγονότα το καλοκαίρι που έχουν σχέση με την ικανότητα και την αξιοκρατία. Σε κάθε ομάδα τον πρώτο λόγο δεν τον έχει ο παίχτης, αλλά ο προπονητής. Υπήρχαν θέματα αγωνιστικής φιλοσοφίας που δε μου ταίριαζαν. Το μοντέλο του αθλητή που δεν κάνει δημόσιες σχέσεις με αθλητές, προπονητές… Το μοντέλο του αθλητή που τα δίνει όλα στην προπόνηση εις βάρος της κοινωνικότητάς του, δεν έχει έρθει ακόμη στην Αίγινα. Δεν έφτιαξα ομάδα για να βρω φίλους ή οπαδούς, όπως διαλαλούσαν μερικοί. Έκανα ομάδα, ομάδες, για να φέρω τα νέα παιδιά κοντά στο μπάσκετ, να κινητοποιήσω τους υπευθύνους για το κλειστό. Κατάφερα τους φίλους  και τους «εχθρούς» του αθλητισμού να δουλεύουν για την ομάδα και να προσπαθούν για το κλειστό. Η ομάδα είναι όντως μια οικογένεια. Κάποια στιγμή θα μαλώσεις με τον αδελφό σου, με τον πατέρα σου, αλλά στο τέλος πάντα τα βρίσκεις γιατί έχεις το ίδιο αίμα. Δεν ενδιαφέρει τον κόσμο αν ο Φίλιππος σταμάτησε να φοράει σορτσάκια, τον ενδιαφέρει, όμως, εάν υπάρχει γενικότερο σχέδιο εναντίον του Φιλίππου εντός και εκτός του γηπέδου. Το καλοκαίρι δεν είναι μακριά, τώρα όμως προέχει η πορεία της ομάδας.

Φίλιππος Τζίτζης Η ΣυνέντευξηΤο επόμενο βήμα είναι να ασχοληθείτε με τη διοίκηση του μπάσκετ;

Με ενδιαφέρει το προπονητικό κομμάτι μίνι και παιδικού. Θα συμμετάσχω στη σχολή προπονητών καλαθοσφαίρισης, συμμετέχω σε σεμινάρια με ομοσπονδιακούς προπονητές, έχω ήδη μια μικρή εμπειρία και θα προσπαθήσω μέσα από την προπόνηση να φέρω περισσότερα παιδιά κοντά στο μπάσκετ, να το αγαπήσουν και αυτά όπως εμείς!

Υπάρχουν νέα ταλέντα στο Μπάσκετ του Σαρωνικό και αν ναι πια είναι αυτά;

Και φυσικά υπάρχουν ταλέντα και καλύτερα από εμάς, όταν εμείς ξεκινήσαμε το 1986. Παίκτες, μπασκετμπολίστες, όπως ο Γιώργος Τσορτσορός, ο Όμηρος Ψωμιάδης, ο Παύλος Ψωμιάδης, ο Στέλιος Τζίτζης, ο Λάμπρος Μπάλιας, ο Γιώργος Πετράς, ο Θανάσης Χαριάτης, ο Γιώργης Ρετσίνας, ο Πάνος Σωτήρης, έχουν μπροστά τους δέκα- δεκαπέντε χρόνια μπάσκετ στον Σαρωνικό ή αλλού. Φυσικά και στο μίνι υπάρχουν νέα ταλέντα που το μέλλον τους ανήκει.

Υπάρχουν άλλοι τρόποι ώστε τα παιδιά να έρθουν κοντύτερα στο μπάσκετ;

Ο τρόπος είναι ένας και μοναδικός. Αν θα γίνει το κλειστό, θα τριπλασιαστούν τα παιδιά. Αυτά που παίζουν σήμερα είναι ήρωες. Προπονούνται στο κρύο, στα νερά, χτυπάνε… Ως πότε θα κάνουν μια προπόνηση την εβδομάδα; Είναι η μοναδική ομάδα μπάσκετ της Ελλάδας που παίζει σε ανοικτό γήπεδο.

Πριν λίγο καιρό πληροφορηθήκατε από τα τοπικά μέσα μαζικής ενημέρωσης τη λειτουργία κλειστού γηπέδου μπάσκετ που συνοδεύτηκε με φωτογραφίες από παράγοντες του Σαρωνικού να το εγκαινιάζουν. Καμία επίσημη ενημέρωση δε λάβαμε, ενώ πολλοί μιλούσαν  για αντίδραση του ιδιοκτήτη, ο οποίος θέλησε να παραχωρήσει δωρεάν το χώρο. Τελικά, τι ακριβώς συνέβη;

Δε νομίζω να ισχυριστεί λογικός άνθρωπος του αθλητισμού ότι αυτό ήταν κλειστό γήπεδο μπάσκετ. Είναι ένα κλειστό ιδιωτικό προπονητήριο σε ιδιωτικό χώρο που δεν έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει αγώνες. Να θυμίσω το κλειστό δημόσιο προπονητήριο του ΕΠΑ.Λ. που δημιουργήσαμε με το Σύλλογο Φίλων Μπάσκετ και την Αιγιναία το 2011. Είναι ένας χώρος όπου κάνει προπονήσεις το βόλεϊ, το μίνι και το προ μίνι στο μπάσκετ. Δυστυχώς δε μπορώ να επισκεφθώ από μόνος μου ένα ιδιωτικό γήπεδο. Θέλω να δω το τσιμέντο του δαπέδου γιατί έχω ακούσει ότι είναι πολύ επικίνδυνο. Το γεγονός πως δεν έχει προχωρήσει και έχει μείνει στάσιμο, πιθανόν να οφείλεται στο ότι δεν πληρεί βασικές προϋποθέσεις, τόσο για λόγους ασφάλειας, όσο και νομικών ή χωροταξικών προβλημάτων. Χαιρετίζω. ωστόσο, κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία που πλησιάζει ένα κλειστό στην Αίγινα.

Τα χρόνια σας ως παίχτης της ομάδας του Σαρωνικού πέρασαν με αυτό το όνειρο. Το παιδί σας πιστεύετε θα μπορέσει να παίξει μπάσκετ σε κλειστό γήπεδο στην Αίγινα;

Σίγουρα! Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει. Ακόμη περισσότεροι παράγοντες ασχολούνται με αυτό που λέγεται «κλειστό» και πιστεύω ότι είμαστε πάρα πολύ κοντά. Όχι σε κάποιο υπερπολυτελές κλειστό με 400-500 θέσεις, αλλά ένα απλό κλειστό γυμναστήριο. Το δικό μας όνειρο, όταν ξεκινήσαμε, το μοιράζονται πολλοί σήμερα. Απλώς εμείς πιστεύουμε και δίνουμε προτεραιότητα στο κλειστό δίπλα στο σχολείο, στον σχολικό και κοινωνικό αθλητισμό. Εκεί όπου, άλλων η προτεραιότητα είναι ο αθλητισμός των ομάδων, ή ο αθλητισμός των πλανοδίων.

Εάν όλα πάνε καλά και ο στόχος επιτευχθεί, θα έχετε μερίδιο σε αυτήν την επιτυχία;

Η μεγαλύτερη επιτυχία μου είναι ότι από την προηγούμενη τετραετία, κυρίως,  ξύπνησα μία συζήτηση στην τοπική κοινωνία, μια προσπάθεια για το κλειστό γυμναστήριο μέσω της ομάδας μπάσκετ. Το προσπάθησα πολύ με προέδρους, δημάρχους, βουλευτές, εθελοντές, εργάτες του αθλητισμού. Το γεγονός ότι σήμερα κάποιοι το συζητούν, το προσπαθούν, με εμάς ή χωρίς εμάς, δείχνει την ορθότητα της παναιγινήτικης προσπάθειάς μας. Όπως, όμως, λέει και ο Παναγιώτης Κουκούλης για τα χερσαία έργα, την πατρότητα των προσπαθειών για το κλειστό την έχει μόνο ο Σύλλογος Φίλων Μπάσκετ κι εμείς. Οι άλλοι πρέπει να ολοκληρώσουν. Το κλειστό ήταν, είναι και θα είναι ένα παναιγινήτικο αίτημα που θα αλλάξει το νησί μας.

Έχω το μερίδιο που έχουν όλοι όσοι εμπλέκονται απέναντι στον κόσμο που τους εκλέγει. Ορκίστηκα πως θα κάνω το παν από μεριάς διοίκησης. Έφερα τη μελέτη, έχω κινήσει πολύ το θέμα και σε συνεργασία με τον κο Κατσικάρη, ο οποίος έχει δείξει τη μεγαλύτερη ανταπόκριση. Ετοιμάσαμε, σε συνεργασία με την Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου και της Περιφέρειας, έκθεση, με τις εξελίξεις να είναι κάτι παραπάνω από θετικές. Ένας από τους λόγους που δε έγινε το κλειστό μέχρι σήμερα, ήταν πως δεν υπήρξε βούληση. Υπήρξαν άτομα που έλεγαν «μην τυχόν και γίνει το κλειστό και το κάνει ο Φίλιππος», παλαιότερα να μην το κάνει ο Κουκούλης, πιο παλιά ο Μούρτζης, ο Γκότσης κτλ. Αυτή η παλιά νοοτροπία. Πρέπει να φύγουμε μπροστά! Να μη μας νοιάζει ποιος θα το κάνει, είτε λέγεται κλειστό, είτε βιολογικός, είτε χερσαία έργα. Έχουμε μεγάλο πρόβλημα με τις υποδομές και δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε.

Ενώ δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε γιατί να βλέπουμε τα αναγκαία από παραταξιακό πρίσμα;

Η Αίγινα είναι μια κοινωνία όπου κάθε τι νέο συγκρούεται με το παλιό. Κάθε τι που θέλει να δημιουργηθεί, το πολεμάει με κάθε τρόπο. Ξεκινάει με σημαία τους νέους και μόλις δει ότι κάτι πάει να ξεπεταχτεί αρχίζει ο πόλεμος. Υπάρχει μια νέα γενιά που θέλει να προχωρήσει, η παλαιότερη και η συντηρητική που φοβάται. Είναι εμφανέστατο!

Φίλιππος Τζίτζης Η ΣυνέντευξηΥποστηρίζεται ένα μοντέλο αθλητή, πολιτικού και οικογενειάρχη. Πιστεύετε πως μπορείτε να εμπνεύσετε τους νέους και με ποιον τρόπο;

Η πολιτική, όπως την έχουν καταντήσει εκείνοι που πρώτοι έβαζαν το ιδιωτικό πιο πάνω από το δημόσιο συμφέρον, αυτοί που πάνω απ’ όλα βάζουν την αναξιοκρατία και τους ημέτερους, δε μπορεί πλέον να εμπνεύσει κάποια νέα ή κάποιον νέο. Γι’ αυτούς τους πολιτικούς μιλάτε. Δεν είμαι πολιτικός, όπως το εννοείται, γιατί εάν ήμουν, εύκολα θα μπορούσα να είμαι σήμερα αντιδήμαρχος ή πρόεδρος κάπου. Γιατί πιο πιθανό είναι να με δείτε με την οικογένειά μου ή στο μπάσκετ κάπου στο μέλλον, παρά  στην πολιτική που θέλει συμβιβασμούς για την καρέκλα εις βάρος του λαού. Δεν κάνω εγώ για πολιτικός όπως το εννοείται.

Όλοι έχουμε πρότυπα, από την οικογένειά μας μέχρι το ευρύτερο περιβάλλον μας. Αυτό δεν παραμένει στατικό. Ο καθένας μας έχει τις δυνατότητες του και την ανάγκη της δημιουργίας που προσπαθεί να εκφράσει. Έχει αρχίσει η πάλη μεταξύ συμβιβασμού και ανατροπής. Είναι μια συνεχής καθημερινή μάχη. Πολλοί είναι αυτοί που συμβιβάζονται με το πέρας του χρόνου. Έχω αποδείξει πως είμαι οπαδός της ιδεολογίας και όχι της πολιτικής σταδιοδρομίας. Ο δρόμος της αρετής και της ανατροπής είναι δύσκολος, αλλά όχι ακατόρθωτος.

Σήμερα κυριαρχεί μια έντονη απέχθεια για όλο αυτό που ονομάζουμε πολιτικό σύστημα. Μπορείς να δημιουργήσεις χωρίς να εμπλακείς σε αυτό;

Με αφορμή αυτήν την ερώτηση να σας πω πως δεν είναι ωραίο στο Δημοτικό Συμβούλιο και σε θέσεις ευθύνης (και μετά την αποχώρηση του Πέτρου Πετρίτη) να μην υπάρχει ένας άνθρωπος της ηλικίας των τριάντα, των σαράντα. Να μην υπάρχει μια γυναίκα. Το συμβούλιο στις θέσεις ευθύνης είναι  συντηρητικό και μεγάλης ηλικίας.  Καλώς ή κακώς με τη συμμετοχή στην πολιτική σκηνή ανοίγουν κάποιοι δρόμοι. Μπορείς μέσα από τη θέση σου να κάνεις ευκολότερα πράγματα. Αυτό από μόνο του δε λέει τίποτα, διότι δε μπορείς να είσαι ανενεργός αντιδήμαρχος, δήμαρχος ή απλώς ενεργός πολίτης. Φυσικά ο καθένας θα πρέπει να γνωρίζει το ρόλο του.

Μπορούμε οι Αιγινήτες να υποστηρίξουμε  οποιαδήποτε συνεργασία τύπου «Όλοι Μαζί»;

Οι συνεργασίες γι’ εμάς τους Αιγινήτες είναι το ίδιο δύσκολες, όπως γενικότερα για όλους τους Έλληνες. Στο ποδόσφαιρο πήραμε το Ευρωπαϊκό με Γερμανό προπονητή. Στο μπάσκετ πετύχαμε με δύο παίκτες, Γκάλη και Γιαννάκη. Δεν παύουν να υπάρχουν οι δυνάμεις που λένε «δεν πάει άλλο»! Αυτό το «Όλοι Μαζί», δεν ήταν ένα μόνο σύνθημα, αλλά μία πραγματικότητα. Να αφήσουμε τα κόμματα και να συνεργαστούμε για τον τόπο μας. Εγώ, δεν παραιτήθηκα από το «Όλοι Μαζί», άλλοι παραιτήθηκαν στα δύσκολα. Το «Όλοι Μαζί» είναι εύκολο στα λόγια, δύσκολο στα έργα. Το εύκολο είναι να βάζεις διαχωριστικές γραμμές, να κλείνεσαι στην καχυποψία σου και στον εαυτό σου. Φαίνεται ότι κάποιος έχει κλειστεί στο Μεσολόγγι και περιμένει το τέλος, λέγοντας πως πάντα φταίνε οι άλλοι και όχι αυτός, «ο έχων το γενικό πρόσταγμα».

Ο συνδυασμός γι’ εσάς πέτυχε τους στόχους του;

Για τις εκλογές πέτυχε. Από εκεί και πέρα θα περιμένουμε το τέλος της τετραετίας.

Νιώθετε ακόμη μέλος του συνδυασμού;

Εγώ ανήκω στην Αίγινα που θέλει να σκέφτεται σαν «Όλοι Μαζί» και θέλει να ενώνει τις δυνάμεις. Δεν ανήκω στην «Αίγινα Πρώτο Νησί», δεν ανήκω σε κόμματα.

Ποια ήταν η καλύτερη και ποια η χειρότερη στιγμή κατά τη διάρκεια της αντιδημαρχείας σας;

Η πιο όμορφη στιγμή μου ήταν ως πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής του Beach Volley, με τις τεράστιες δυσκολίες της πρώτης φοράς που τελικά τα καταφέραμε! Το πολιτιστικό καλοκαίρι του 2011 κάναμε πολλές και ποιοτικές εκδηλώσεις. Η πιο δυσάρεστη ήταν η λανθασμένη απόφαση του δημάρχου να με παύσει από τη θέση του αντιδημάρχου πριν από το τέλος της θητείας μου επειδή ψήφισα «όχι» στις αυξήσεις του νερού. Αν δεν του άρεσε η ιδεολογία μου, ή οτιδήποτε άλλο, θα μπορούσε στο τέλος της θητείας να με απομακρύνει. Έδειξε εμπάθεια και πιστεύω επηρεάστηκε, δεν είναι του χαρακτήρα του. Δεν αμφισβητώ το θεσμό του δημάρχου, αλλά και εμένα δε μπορεί να μου αφαιρεί το δικαίωμα να λέω «όχι» στις υπέρογκες αυξήσεις του νερού και του τέλους για τα κοιμητήρια. Το ότι ψηφίστηκα προσφάτως ως μέλος της Οικονομικής Επιτροπής, ήταν μια ένδειξη υποστήριξης από τους συμβούλους. Μια ξεχωριστή στιγμή ήταν η επέτειος 200 χρόνων από την αρπαγή των αετωμάτων του ναού της Αφαίας, όσο και η καθιέρωση του δρόμου «Αίγινα Πρώτη Πρωτεύουσα». Όπως και  καθιέρωση των πρώτων σχολικών τουρνουά ποδοσφαίρου Fistiki Cup, μπάσκετ, βόλεϊ, για όλα τα παιδιά του νησιού.

Πως θα εξελιχθεί το πολιτικό μέλλον της Αίγινας;

Βλέπω τους νεότερους να μη θέλουν να ασχοληθούν. Βλέπουν την κατάσταση σε εθνικό επίπεδο και στην Αίγινα και απομακρύνονται. Πρέπει, όμως, τις τύχες μας να τις παίρνουμε στα χέρια μας και ας κριθούμε. Θα πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε το νησί των γερασμένων μυαλών, των πλανοδίων και των λαθρεπιβατών. Το σύστημα θέλει πάντα τη συντήρησή του και φοβάται κάθε νέο που δεν ελέγχει. Η νέα τάξη πραγμάτων διέλυσε την κοινωνία που ξέραμε και σίγουρα μόνο με τις αξίες και τη συνέπεια μπορείς να κρατηθείς.

Τι είναι αυτό που σας κάνει να αισθάνεστε νέος;

Ευτυχώς δεν κάνω αυτό που πρέπει, δεν είμαι «καθώς πρέπει». Κάνω αυτό που θέλω εγώ, οπότε, αισθάνομαι νέος και ελεύθερος. Δε ζω τη ζωή που θα ήθελα, δουλεύω σκληρά, όμως για τη βελτιώσω. Ελπίζω αυτό να κάνω και για το γιο μου! Είμαι ελεύθερος από δεσμεύσεις. Δε με κρατάνε κομματικά ή ιδιωτικά συμφέροντα, δεν εκβιάζομαι και το απέδειξα με προσωπικό κόστος. Αλλά ούτε και εκβιάζω. Δίνω αναφορά μόνον τους πολίτες, δεν υπηρετώ κανέναν άλλο παρά μόνον την Αίγινα.

Πολιτική ή Μπάσκετ;

Μπάσκετ. Δε συγκρίνονται οι χαρές που έζησα στο μπάσκετ με αυτές της πολιτικής. Ακόμα και αν αποχωρήσω από την πολιτική δε θα στεναχωρηθώ, όσο όταν στεναχωριόμουν, όταν έχανα έναν αγώνα μπάσκετ με τον Σαρωνικό. Η μεγαλύτερη τιμή γι’ εμένα ήταν όταν προσφωνήθηκα από τον πρώην πρόεδρο της FIBA και τον νυν της EOΚ κο Βασιλακόπουλο, παρουσία εκατό παιδιών,  ως «μεγάλος εργάτης του μπάσκετ».

Ποια είναι η θέση σας για το μνημόνιο και τι ήταν αυτό που έφερε την κρίση στην Ελλάδα;

Μήπως το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό; Μήπως αφορά όλες τις κάτω χώρες της Ευρώπης; Μήπως έχει να κάνει με την ενέργεια, τον ορυκτό πλούτο που υπάρχει στην περιοχή μας; Πρέπει να αντισταθούμε. Το μνημόνιο έβλαψε και τη μέση ελληνική οικογένεια, τα νέα παιδιά. Αν δεν αλλάξει η κατάσταση στο μέλλον, τότε τι Ελλάδα θα έχουμε χωρίς υγιείς και χαρούμενους Έλληνες;

Ο Φίλιππος Τζίτζης, θέλοντας και μη, βλέπει στα μάτια και το μέλλον του γιου του, την ανασφάλεια και την έλλειψη υποδομών. Ο «Καποδίστριας» και ο «Καλλικράτης, έκαναν τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα σε τοπικό επίπεδο. «Η μόνη διέξοδος είναι η συνένωση δυνάμεων και οι συνεργασίες», προσθέτει, ενώ επισημαίνει τις αποφάσεις που έχουν ληφθεί για έργα που δε χρειάζονται χρήματα, αλλά πολιτική βούληση.

[vsw id=»mVBhtzi8gVQ» source=»youtube» width=»660″ height=»400″ autoplay=»no»]

Leave a Comment