On Air — 05/05/2012 at 19:04

Γ. Κοττάκης: «Ο Αγώνας Ομορφαίνει τη Ζωή»

by

Γ. Κοττάκης: Ο Αγώνας Ομορφαίνει τη ΖωήΑπό την πρώτη στιγμή ξεκαθαρίζει πως είναι κομμουνιστής, σκοπός του να διαχωρίσει τη θέση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας -στο οποίο στρατεύθηκε από τα μαθητικά του χρόνια- από τους υπολοίπους αυτοαποκαλούμενους και μη αριστερούς συνδυασμούς. Ο Γιώργος Κοττάκης, συμμετείχε στους μαθητικούς αγώνες της εποχής του και αργότερα συνδικαλιστικά ως επαγγελματίας ξυλουργός. Τα τελευταία χρόνια, ως γενικός γραμματέας της κομματικής οργάνωσης του Κ.Κ.Ε. του νησιού, συμμετέχει ενεργά σε δράσεις που αφορούν κοινωνικά, τοπικολαϊκά, πολιτιστικά και άλλα ζητήματα της Αίγινας, τον τόπο όπου πριν 28 χρόνια γεννήθηκε και εργάζεται. Σε κάποιους η γλώσσα που χρησιμοποιεί ίσως να φανεί ξύλινη, αλλά… «ξυλουργός είμαι, αυτή είναι η γλώσσα που ξέρω να χειρίζομαι».

Οι οικογενειακές του παραστάσεις ήταν εκείνες που του προσέφεραν το ερέθισμα να συμμετέχει στα κοινά. Γρήγορα στα εφηβικά του χρόνια ταυτίστηκε με το Κ.Κ.Ε. και τους αγώνες του και ασπάστηκε πλήρως την ιδεολογία του κινήματος. Όπως λέει, η ταξική του θέση στην κοινωνία συντέλεσε καθοριστικά στη στράτευσή του με το συγκεκριμένο κόμμα. «Δεν υπήρξα γιος βιομηχάνου, αλλά ενός βιοπαλαιστή στον τομέα του ξύλου. Ολόκληρη η κοσμοθεωρία του κινήματος, ο αγώνας για μια άλλη κοινωνία, αποτέλεσαν ισχυρά πλεονεκτήματα για την επιλογή μου αυτή.

Η ενασχόληση με τα κοινά, σε μαθαίνει πολλά πράγματα, δε σε αφήνει να το βάζεις κάτω, σε μαθαίνει να αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες· είναι ένα μεγάλο σχολείο. Ο αγώνας ομορφαίνει τη ζωή, της δίνει ένα περιεχόμενο. Σίγουρα αποσπά μέρος από τον ελεύθερό σου χρόνο, από άλλες ασχολίες, αλλά είναι και ένας από τους πολλούς δρόμους που μπορείς να ακολουθήσεις, μακριά από τις ανέσεις του σπιτιού και τη μοιρολατρική αποδοχή των χτυπημάτων από τους πολιτικούς ή ταξικούς σου αντιπάλους.

Ποιες συμβουλές εκθέτετε στους νέους που καλούνται για πρώτη φορά να ψηφίσουν, αλλά και σε συνομηλίκους σας που έχουν αποφασίσει να απέχουν από τις εκλογές;

Το κόμμα προχωρά στις εκλογές προτρέποντας: «η πρώτη ψήφος σου να είναι ψήφος αντίστασης». Η απουσία από την κάλπη, ξεκινά από άλλη αφετηρία,  από την απουσία στους κοινωνικούς αγώνες. Όταν ένας νέος δεν έχει συμμετοχή, δεν έχει τα μάτια και τα αυτιά του στραμμένα στην κοινωνία και τους αγώνες, ύστερα είναι δύσκολο να πάρει θετικά το ζήτημα της ψήφου. Βέβαια βολεύει το σύστημα η νεολαία να είναι καθηλωμένη στον καναπέ, να μην ενδιαφέρεται για το τι γίνεται γύρω της. Ωστόσο, υπάρχουν και οι νέοι που ξέρουν, βλέπουν στην καθημερινότητά τους ποιο κόμμα οργανωμένα, σταθερά, συγκροτημένα, χωρίς πολιτικές κωλοτούμπες είναι δίπλα τους, όχι μόνο προεκλογικά, μα καθ’ όλο το προηγούμενο διάστημα. Το βασικό αυτήν τη στιγμή είναι ο δικομματισμός, τα δύο μεγάλα κόμματα, να καταβαραθρωθούν και να ανέβουν σημαντικά τα ποσοστά του Κ.Κ.Ε. και της αριστεράς, όχι τόσο λόγω κοινοβουλευτικής δύναμης, όσο για την ώθηση που  αυτό θα δώσει στους αγώνες· το δίκιο θα κριθεί στους δρόμους.

Πόσο σημαντική είναι η πολιτικοποίηση των νέων για τη χώρα μας;

Άλλα συμφέροντα υπερασπίζεται ο νέος εργοδότης και άλλα ο νέος του Περάματος, ο άνεργος, ο νέος επιστήμονας που δε μπορεί να βρει δουλειά ή που δουλεύει τρίωρα και τετρἀωρα ανασφάλιστος. Υπάρχει η πολιτικοποίηση των νέων που εξυπηρετούν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου που έρχονται έτοιμοι υπερασπιστές της πλουτοκρατίας και των κομμάτων που έχουν φέρει τη χώρα σε αυτήν την κατάσταση. Υπερασπιστές μιας συγκεκριμένης τάξης.

Ποια θεωρείτε πως είναι η θέση του σχολείου στην πολιτικοποίηση των νέων;

Σίγουρα το σχολείο διαμορφώνει χαρακτήρες, όμως αυτήν τη στιγμή βρίσκεται στα χέρια του αστικού κράτους. Προσπαθούν να του δώσουν έναν πιο επικίνδυνο χαρακτήρα. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν και εκπαιδευτικοί που προσπαθούν να δώσουν θετικά χαρακτηριστικά στη σκέψη των νέων, αλλά δεν παύει έτσι όπως είναι δομημένο να προσπαθούν να φτιάξουν έτοιμους ανθρώπους, μοιρολάτρες, έτοιμους δούλους στα χέρια της άρχουσας τάξης.

Αναγνωρίζει τα σημαντικότερα προβλήματα της νεολαίας, με πρώτο και κύριο την ανεργία που καθρεπτίζεται σε όλους τους τομείς της ζωής τους: η ελλιπής χώροι άθλησης, η εκπαίδευση, αλλά και τα ναρκωτικά που αγκαλιάζουν όλο και περισσότερο τους νέους, ένα πρόβλημα που εξαίρει.

Έχει ξεσηκώσει το κίνημα το θέμα με την αποποινικοποίηση των ναρκωτικών, την ταύτιση σκληρών και μαλακών. Προσπαθούν παράλληλα με το να κάνουν τους νέους να στραφούν ενάντια στους πολιτικούς, να παίξουν το παιχνίδι μιας ναρκωμένης νεολαίας, αποστασιοποιημένης από τα πάντα, διότι ξέρουν πως η νεολαία ήταν πρώτη στους αγώνες και έδινε το στίγμα της, παρ’ όλο το φόβο που έσπερνε και σπέρνει το κράτος. Τα συντονισμένα χτυπήματα που δέχονται οι νέοι εργαζόμενοι απορρέουν–όπως θα πει-από την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του μηχανισμού που καταλύει όσα κερδίθηκαν από δεκαετίες. Η νεολαία βρίσκεται πια στην πιο κρίσιμη καμπή, μπροστά σε οριακές καταστάσεις στον εργασιακό και ευρύτερο κοινωνικό τομέα. «Τα κεκτημένα που με αίμα και αγώνες θεσμοθετήθηκαν τον 19ου αιώνα τείνουν να χαθούν  ολοκληρωτικά και η εργασία να μετατραπεί σε σύγχρονη δουλεία. Στον αντίποδα των χτυπημάτων, οι μικρές εστίες αγώνων, όπως εκείνη της Χαλυβουργικής που αγγίζει ήδη τις 200 ημέρες, το βλέμμα της κοινωνίας θα έπρεπε να είναι στραμμένο και εκεί, ο αγώνας αυτός δείχνει ένα δρόμο.

Είναι βασικό οι υποψήφιοι βουλευτές να’ χουν δώσει τα διαπιστευτήριά τους στην κοινωνία.

Τα αστικά κόμματα προκειμένου να βρουν άλλοθι, είτε για νέους ψηφοφόρους, είτε για να υποβάλλουν το ζήτημα της ανανέωσης, προσπαθούν να εντάξουν στα ψηφοδέλτιά τους νέα αστραφτερά, δημοφιλή πρόσωπα που με τον αέρα του νεοεμφανιζόμενου και άφθαρτου, θα διεκδικήσουν μια θέση στο κοινοβούλιο, μα στην ουσία θα ακολουθήσουν την πεπατημένη. Τα ξένα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν κατά καιρούς εξαπολύσει δριμύτατη επίθεση  στον ελληνικό λαό. Ωστόσο, η Ελλάδα σα χώρα έχει εξαιρετικά αποθέματα υλικά και πνευματικά. Από ορυκτό πλούτο έως επιστημονικό και εργατικό δυναμικό, από τεράστιες δυνατότητες στην αγροτική οικονομία και παραγωγή προς όφελος του κοινού καλού και όχι προς όφελος των ολίγων. «Προσπαθούν να δώσουν διάφορα χαρακτηριστικά στον Έλληνα. Ότι ξεχνά και παρασύρεται εύκολα, ότι είναι τεμπέλης. Ο ελληνικός λαός, όμως, έχει τις άμυνες να αντικρούσει τις δυσκολίες, τις επιθέσεις που δέχεται η ζωή του, το εισόδημά του  και το έχει αποδείξει ιστορικά.»

Ο λαός πρέπει να είναι έτοιμος να ανατρέψει το όργιο τρομοκρατίας και την πολιτική των διλημμάτων.

Την ερχόμενη Κυριακή, 6η Μαΐου, ημέρα τον εκλογών και Κυριακή του Παραλύτου(!), ο λαός καλείται να αποφασίσει για την επόμενη ημέρα στις πιο κρίσιμες εκλογές της μεταπολίτευσης. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν την είσοδο δέκα κομμάτων στο κοινοβούλιο, ενώ η αυτοδυναμία φαντάζει αδύνατη. Η άνοδος της Χρυσής Αυγής και η πιθανή της είσοδος στη Βουλή έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων. «Η Χρυσή Αυγή είναι επικίνδυνη γιατί χρησιμοποιεί ένα αντιμνημονιακό περιτύλιγμα, δήθεν φιλολαϊκό, με βάση το ζήτημα της μετανάστευσης· ότι για οτιδήποτε κακό φταίνε οι μετανάστες.  Η Ισπανία, όμως, δίχως μετανάστες, έχει ποσοστά ανεργίας που αγγίζουν το 23-25%. Πολίτες που δεν έχουν συγκεκριμένη πολιτική σκέψη ή που βλέπουν τα πράγματα εντελώς επιδερμικά είναι εύκολο να τους τυλίξει, ειδικά σε τέτοιες στιγμές που η δύναμη της κρίσης πυροδοτεί τέτοιου είδους κόμματα.

Ο ελληνικός λαός πρέπει να ορθώσει το ανάστημά του και αυτές οι εκλογές να είναι σταθμός, πρέπει να είναι η συνέχεια των ταξικών αγώνων που προηγήθηκαν πριν κάποιους μήνες, με μεγάλες απεργίες, να καταβαραθρωθούν τα δύο μεγάλα κόμματα, αλλά και τα δεκανίκια τους που είναι έτοιμα ανά πάσα ώρα και στιγμή να τους δώσουν χείρα βοηθείας. Πρέπει να δει ποιοι ήτανε μαζί του και ποιοι τον κοροϊδεύουν συστηματικά.

Γ. Κοττάκης: Ο Αγώνας Ομορφαίνει τη Ζωή

Leave a Comment