On Air — 16/05/2012 at 22:26

«Είμαι Αισιόδοξη Σα Χαρακτήρας»

by

Βάσω ΚανελλοπούλουΟι Πολίτες Του Κόσμου είναι μια παράξενη φάρα, άνθρωποι ιδιαίτεροι, που κινούνται εκτός «τυπικής λογικής»: σπίτι, ή πατρίδα, για αυτούς είναι ο πλανήτης Γη, οικογένειά τους έχουν τους λαούς όλους, και κύρια έννοια τους πώς να προστατέψουν από τη δηλωμένη απληστία κι ασυναισθησία του είδους μας τον Παράδεισο που έχουμε κληρονομήσει: τα ψάρια του, τα ζώα, τα φυτά και τα πουλιά του, τα δάση και τις θάλασσες και τους ουρανούς. Για παράδειγμα, όταν προχωράνε σ’ ένα χωράφι δε σκέφτονται πώς θα το «εκμεταλλευτούν», αλλά κατά πόσο είναι καρπερό και γόνιμο, και με την ίδια λογική δε θα έκαναν ποτέ πισίνα για ιδιωτική τους χρήση σ’ ένα νησί που πάσχει από λειψυδρία. Δε μπορείς να τους πεις Δον Κιχώτες, γιατί δεν κυνηγάνε ανεμόμυλους, αλιευτικά καταφύγια στις Κυκλάδες προσπαθούν να οργανώσουν, ως συνεργάτες της Greenpeace, το πανευρωπαϊκό όραμα για μια παγκοσμιοποίηση φιλική και δημιουργική να υπερασπιστούν, ως μέλη της ATTAC.  Παλεύουν χρόνια απέναντι στο οργανωμένο έγκλημα που καλούμαστε σήμερα όλοι να αντιμετωπίσουμε, επειδή έφτασε πια στην πόρτα μας, κι ο λόγος τους μετράει παραπάνω από τη βουή και την αντάρα των αδιέξοδων βερμπαλιστικών αναμετρήσεων των ημερών. Απευθυνθήκαμε σε μια εκπρόσωπο, δεκαετίες τώρα, αυτής της οπτικής, που έχουμε την τύχη να φιλοξενούμε στο νησί μας. Και μας είπε πράγματα που κάνουν όλη τη θολούρα μια θεωρία κατανοητή.

Η Βάσω Κανελλοπούλου είναι ένα από τα απερίγραπτα πλάσματα της καθημερινότητάς μας. Αυτή η μετρημένη, χαμηλών τόνων, χαμογελαστή γυναίκα, έχει βάλει με τη δράση της τη σφραγίδα της όσο λίγοι στον κοινό μας τόπο. Ως εργαζόμενη στην ΕΡΤ, από το 1977- 2002, ασχολήθηκε με την έρευνα, το σενάριο και οργάνωση παραγωγής για ντοκιμαντέρ, πολιτιστικού ενδιαφέροντος στην αρχή, κι αργότερα με εξειδίκευση στα περιβαλλοντικά ντοκιμαντέρ, εκπροσωπώντας  τον οργανισμό σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και συνέδρια. Πιο συγκεκριμένα παραδείγματα, στον πολιτιστικό τομέα, ήταν υπεύθυνη για την εκπομπή ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ καθώς και για τη σειρά 18 ωριαίων επεισοδίων που με σύμβουλο τον Ν. ΣΒΟΡΩΝΟ κατέγραψε τις ιστορίες που διηγούνται οι αγωνιστές της Αντίστασης και δημιούργησε το αντίστοιχο αρχείο που υπάρχει τώρα στην ΕΡΤ και πρόκειται να ψηφιοποιηθεί. Τίτλος, ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ. Στον περιβαλλοντικό τομέα, έγραψε σενάρια για περίπου 70 ντοκιμαντέρ και οργάνωσε ζωντανές εκπομπές άμεσης μετάδοσης, κι η περίοδος αυτή στάθηκε σύμφωνα με την ίδια, «μια περίοδος συνεχούς μαθητείας, λόγω της στενής συνεργασίας με περιβαλλοντικές οργανώσεις».

Μετά το 2002, έκανε ανεξάρτητες περιβαλλοντικές παραγωγές σε συνεργασία με ιδιώτες παραγωγούς. Π.χ. με διεθνή χρηματοδότηση, γυρίστηκε  μια σειρά για τα βιοκλιματικά σπίτια -10 επεισόδια- με τίτλο ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ (2003-4). Επίσης, συνεργάστηκε με περιβαλλοντικές οργανώσεις για τις ταινίες τους, όπως με τον ΑΡΧΕΛΩΝ (θαλάσσια χελώνα), με το ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ ΣΟΣ, και παλιότερα συνεργάστηκε σε δυο ταινίες με το WWF, ενώ έκανε έρευνα και σενάριο για διεθνή συμπαραγωγή 6 επεισοδίων για παιδιά, με τίτλο ANIMALS IN DANGER (2008-9). Τα τελευταία 7 χρόνια συνεργάζεται και με την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ οργανώνοντας ένα ΠΑΝΟΡΑΜΑ οικολογικών ντοκιμαντέρ κάθε χρόνο, και ταυτόχρονα οργανώνει εκδηλώσεις για το ΛΟΜΠΙ ΤΩΝ ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ – τον Κακό Μάγο της σημερινής αδιέξοδης κατάντιας όλων των λαών του ευρωπαϊκού νότου – ασχολείται με τη δράση του (Πελίτι) και συμμετέχει στην ελληνική συντονιστική επιτροπή ενάντια στα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα (έχοντας εκδώσει το 2006 ένα βιβλίο που εξηγεί το πολιτικό και νομικό υπόβαθρο αυτής της εισβολής στη διατροφή μας).  Θα μπορούσαμε να γεμίσουμε σελίδες ολόκληρες με τη δραστηριότητά της, αλλά είναι καλύτερα να περάσουμε στο ζουμί της ιστορίας – τι ακριβώς σημαίνει κι αντιπροσωπεύει για την ίδια η ενασχόλησή της με την Αθέατη Όψη της Πραγματικότητάς μας. Γιατί σίγουρα βλέπει παραμέτρους  που ελάχιστοι διακρίνουνε μέσα στο κυνήγι της προσωπικής ευημερίας κι ασφάλειας.

Ξεκινάει μιλώντας για το ATTAC, κι η ιστορία που διηγείται ακούγεται σαν παραμύθι. Το ATTAC είναι ένα παγκόσμιο κίνημα πολιτών, που ξεκίνησε στη Γαλλία πριν 12-13 χρόνια, από ένα άρθρο της MONDE DIPLOMATIQUE. Τίτλος του άρθρου, «Αφοπλίστε τις αγορές.» Μήνυμά του, ότι οι αγορές ελέγχουν τις ζωές μας, κι όχι εμείς, με αποτέλεσμα ένα τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας. Δυστυχώς, απ’ όσο στο πετσί μας γνωρίζουμε σήμερα, ήταν ένα άρθρο προφητικό. Το κίνημα απέκτησε πριν 10 χρόνια τμήμα και στην Ελλάδα, κι από τότε η Κανελλοπούλου αποτελεί ενεργό του μέλος. «Θεωρώ πολύ σημαντικό αυτό το κίνημα πολιτών για την αλλαγή της Ευρώπης, που έχει πάρει άσχημο δρόμο. Έτσι όπως έχουν τα πράγματα, ή θα γίνεις αντί-ευρωπαϊστής, ή θα προσπαθήσεις να την αλλάξεις . Κι είναι συγκινητικό πόσοι κάτοικοι της Ευρώπης ανταποκρίνονται στο κάλεσμά μας. Τα ΜΜΕ δεν προβάλλουν τη δράση μας, αλλά γίνονται πολλά πράγματα στον ευρωπαϊκό χώρο – υπάρχει για παράδειγμα κίνημα για τον έλεγχο της διατροφής, που μας έχει ξεφύγει κι έχει πάει στα χέρια των μεγάλων εταιρειών.»

Ένα κίνημα-ζιζάνιο, που χτυπάει τη ρίζα του προβλήματος κι όχι τις εκφάνσεις του. Ωστόσο, μέσα σε αυτή τη δεκαετία δε μπόρεσε να αποτρέψει την επερχόμενη λαίλαπα. Είναι ανεπίστρεπτη πια η καταστροφή, για τη χώρα μας τουλάχιστο, ή υπάρχει ελπίδα μέσα από τις εξαγγελμένες εκλογές;

«Οι εκλογές είναι μια μικρή ευκαιρία να δείξουμε ότι δε συμφωνούμε με την τρομοκρατία που μας κάνουνε, αλλά δε φτάνουν. Το ζητούμενο είναι να γίνουμε ενεργοί πολίτες στην καθημερινότητά μας, με το πιρούνι μας ψηφίζουμε, μ’ αυτό που τρώμε και καταναλώνουμε. Να καταλάβουμε ότι αν ψωνίζεις σκόρδα από την Κίνα, ψηφίζεις για την καταστροφή της χώρας. Να εφαρμόζουμε όσο μπορούμε τις ιδέες μας στην προσωπική μας ζωή. Η κλιματική αλλαγή, αυτό το τεράστιο παγκόσμιο ζήτημα, είναι αποτέλεσμα της υπερκατανάλωσης ενέργειας από ορυκτά καύσιμα. Ας μειώσουμε όσο μπορούμε το ενεργειακό μας αποτύπωμα, δε σου λέω να γίνουμε φανατικοί, όταν κρυώνω ανάβω το καλοριφέρ, αλλά έχω φτιάξει κι έναν ηλιακό φούρνο ώστε έξι μήνες το χρόνο να μαγειρεύω χωρίς να καίω ρεύμα.»

Λέει κι άλλα: ο κύριος εχθρός είναι η συγκέντρωση εξουσίας στα χέρια των μεγάλων βιομηχανιών κι εταιρειών, πράγμα που ξέρουμε κι έχουμε δει καλά-καλά μπροστά μας.  Ότι λύση και απάντηση είναι να στηρίξουμε συνεταιρισμούς παραγωγών-καταναλωτών, να ενεργοποιηθούμε στη γειτονιά μας, στους συλλόγους γονέων, στα σχολεία, να μάθουμε στα παιδιά πράγματα που το σύστημα ποτέ δε θα τους μάθει. Να ανακτήσουμε χαμένες γνώσεις, μέσα από τους παραδοσιακούς σπόρους, για παράδειγμα, ώστε να μη μπορούν να μας εκβιάζουν πουλώντας μας μεταλλαγμένα τρόφιμα. Κι είναι απαραίτητο να έχουμε το νου μας, να νιώσουμε πως το παραμικρό είναι μια πολιτική στάση, μια καθημερινή ψήφος, γιατί «η οικονομική παγκοσμιοποίηση δεν έχει τέλος. Θα καταστρέψει τελείως την Ευρώπη.»

Καθόμαστε στην ακροθαλασσιά, μιλώντας για ένα αγώνα δρόμου όπου τη λύση δε θα σου δώσει κανένας σωτήρας, αλλά αν τον κάνεις, εσύ για όλους, το έπαθλο θα είναι μια αρμονική, μεστή συνύπαρξη. Πιστεύει ότι είναι δυνατό;  Χαμογελάει:

«Είμαι αισιόδοξη σα χαρακτήρας.»

Leave a Comment