On Air — 09/07/2012 at 12:51

Η Τέχνη μας κάνει Ανθρώπους

by
Άννα Γεραλή - Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας
Φωτογραφία: Δημήτρης Βλάικος

Αυτές τις ημέρες θα τη δεις να πηγαινοέρχεται τρεχάτη στους δρόμους του νησιού, με ένα τηλέφωνο, σχεδόν καρφωμένο στο χέρι! Από ραντεβού σε ραντεβού, από τις αφίσες του φεστιβάλ θεάτρου στο Κυβερνείο για την εξέλιξη των εργασιών, με ένα μεγάλο καπέλο να την προστατεύει από τον ήλιο, να κρύβει το άγχος της.  Η φιγούρα της ξεπήδησε από την οθόνη και μας έγινε τόσο οικεία, το όνομά της πρωταγωνιστεί στα καλλιτεχνικά -και όχι μόνο- πηγαδάκια του νησιού και κάθε της παράσταση αποτελεί ένα βήμα προόδου για το θεατρικό επίπεδο της Αίγινας.

Η Άννα Γεραλή, μπορεί να σου μιλά ώρες για το θέατρο, τις προσωπικές της εμπειρίες στο σανίδι, το άρωμα της τέχνης και το αίσθημα της κάθαρσης, τη θεατρική πλευρά της Αίγινας, τις αγωνίες του σκηνοθέτη, τις προτεραιότητες για την ανακαίνιση του Δημοτικού Θεάτρου. Μετρά έξι χρόνια τώρα μακριά από την Αθήνα και δικαιώνεται απολύτως για την επιλογή της αυτή. Φέτος τον χειμώνα, ανέβασε το έργο του Αυγ. Στρίντµπεργκ «Δεσποινίς Τζούλια» και σε λίγες ημέρες ξεκινά το 2ο Φεστιβάλ Θεάτρου που η ίδια εμπνεύστηκε και με πολύ κόπο υλοποίησε με την Επιτροπή Θεάτρου του Δήμου.

Ήταν μια ιδέα που σκεπτόταν συνεχώς· η δυσκολία του εγχειρήματος, η απαιτούμενη στήριξη, τα χρήματα που θα χρειάζονταν, όλη τη δουλειά για την υλοποίησή του… Όλα όμως ξεκίνησαν πέρυσι, όταν ο χειμώνας βρισκόταν προς το τέλος του. Ένα ταξίδι στην Αθήνα και η  παρακολούθηση κάποιων παραστάσεων από νέους κυρίως καλλιτέχνες, την έπεισαν πως το μόνο που χρειάζεται για τη διεξαγωγή ενός θεατρικού φεστιβάλ σε ένα δήμο όπου τα χρήματα απουσιάζουν εδώ και χρόνια, είναι ο εθελοντισμός και κάποια τηλεφωνήματα σε συναδέλφους. «Το πρώτο φεστιβάλ πέρυσι, έγινε με έναν τρόπο που ούτε εγώ κατάλαβα, γιατί όταν υπάρχει θέληση, αγάπη για αυτό που κάνεις δε γυρεύεις υλικά οφέλη , δεν υπάρχει κάτι που να σε σταματά, παρόλο που δεν είχε συμβεί κάτι παρόμοιο στην Αίγινα και δεν ήξεραν τι ακριβώς είναι. Μου είπαν πως στην αρχή, νόμιζαν πως πρόκειται για ερασιτεχνικό φεστιβάλ θεάτρου, ύστερα όταν πήραν χαμπάρι πως πρόκειται για επαγγελματικό, έρχονταν με μεγαλύτερο ενθουσιασμό.»

Πέρυσι, για τις ανάγκες του φεστιβάλ η τοπική οργάνωση του Κ.Κ.Ε., είχε παραχωρήσει το περίπτερό της που βρίσκεται στην παλαιά προβλήτα. Το έφτιαξαν, το έβαψαν, το γέμισαν αφίσες… «Μας εξυπηρέτησε πολύ! Φέτος το ζητήσαμε και δε μας το έδωσαν με το δικαιολογητικό ότι πέρυσι το γεμίσαμε τρυπούλες από τις πινέζες. Το πώς η τοπική οργάνωση του Κ.Κ.Ε. που υποτίθεται ότι πρέπει να ενδιαφέρεται πάρα πολύ για τον πολιτισμό του νησιού, δε δίνει το περίπτερο στο φεστιβάλ, με αυτήν την κίνηση κάνει αντιπολίτευση στο Δήμο; Το βρίσκω τόσο μίζερο και τόσο κακό! Ένας κομμουνιστής σε οτιδήποτε έχει να κάνει με τον πολιτισμό θα έπρεπε, όχι απλώς να είναι δίπλα, αλλά να θυσιάζεται γι’ αυτό! Το ξέρω υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους αφορά ο πολιτισμός. Στο χέρι μας όμως είναι να τους μάθουμε εμείς που γνωρίζουμε τη σημασία του πόσο σημαντικό είναι να ασχολείσαι και με άλλα πράγματα που μπορούν να σου ανοίξουν το μυαλό, τις αισθήσεις, να σε κάνουν να δεις λίγο πιο πάνω απ΄ εκεί που είσαι, έτσι ώστε να ξανοιχτείς στον κόσμο, θες να είσαι τόσο περιορισμένος μέσα σε αυτό που γνωρίζεις μόνο;»

Αξία της ζωής, όπως επισημαίνει είναι να προσφέρεις. να χαίρεσαι , να δίνεις και να παίρνεις, αλλά όλα αυτά να έρχονται σε μια ισορροπία. Δανείζεται μια φράση από τη τελευταία συνέντευξη του Θόδωρου Αγγελόπουλου, «το μόνο πράγμα που μπορεί να μας σώσει στην Ελλάδα τώρα πια είναι ο πολιτισμός», ο πολιτισμός που είχαμε, που έχουμε και που θα μπορούσαμε να έχουμε.

Άννα Γεραλή - Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας
Φωτογραφία: Δημήτρης Βλάικος

Παρακολουθεί όλα τα θεατρικά δρώμενα του νησιού και βλέπει πολύ θετικά τις παραστάσεις από τις θεατρικές σχολικές ομάδες. «Βρίσκω θετικό τα παιδιά να ασχολούνται με το θέατρο γιατί μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους να εκφραστούν, να υποδυθούν χαρακτήρες που δεν είχαν σκεφτεί ποτέ, να λειτουργήσουν όμορφα, να επικοινωνήσουν με κείμενα που δεν τα ξέρουν και να τα βιώσουν. Έργα που μπορούν να προσφέρουν χαρά , έργα σημαντικά του διεθνούς και ελληνικού ρεπερτορίου. Όσο κι αν αγαπούν οι θεατές το θέατρο, να έχουν διαβάσει, να έχουν ασχοληθεί, δε σημαίνει ότι όταν βλέπεις, αγαπάς, διαβάζεις για το θέατρο, ότι μπορείς να κάνεις θέατρο επαγγελματικού επιπέδου. Είναι σα να μου πεις πως θες να γίνεις μαέστρος χωρίς να έχεις σπουδάσει μουσική. Ωστόσο, το θέατρο είναι μια σύνθετη ιστορία, είναι λόγος, κίνηση, θέαμα, περιέχει όλες τις τέχνες. Πρέπει να είσαι ένας άνθρωπος πολύ ενημερωμένος , να ασχολείσαι συνεχώς, να τα έχεις σπουδάσει και κυρίως να τα έχεις δουλέψει επαγγελματικά. Είναι αξιέπαινη η προσπάθεια που γίνεται, θα ήθελα όμως να ενημερώνονται λίγο περισσότερο οι μαθητές και τα μέλη των ομάδων αυτών ότι μπορούν αυτό που κάνουν με τους δασκάλους τους να το προχωρήσουν πάρα πέρα, να πάψει να είναι μια παρεΐστικη ιστοριούλα και να γίνει κάτι πιο προχωρημένο, πιο ενδιαφέρον και για αυτούς και σαν αποτέλεσμα για τις παραστάσεις τους.»

Για τον ερχόμενο χειμώνα ετοιμάζει τρεις παραστάσεις. Εκ των οποίων και μια παράσταση για παιδιά. Σκοπός της είναι «Ο Πρίγκιπας της Γομολάστιχας», της Υβόννης Μεταξάκη, να παιχτεί μακριά από τα πρότυπα των μπουλουκιών, αρπαχτής που πολλές φορές έρχονται και παίζουν παιδικά έργα στην Αίγινα. Ακολουθούν, η γνωστή κωμωδία του Ντάριο Φο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», αλλά και το έργο «Φθινοπωρινή Ιστορία» του Αλεξέι Αρμπούζο, όπου θα πρωταγωνιστήσει η ίδια με τον πρωτοεμφανιζόμενο –υποκριτικά- Τάσο Αρβανίτη.

Όνειρό της είναι η δημιουργία του Συλλόγου Φίλων Δημοτικού Θεάτρου Αίγινας, ώστε με γοργά βήματα να φτιαχτεί το θέατρο. Όπως λέει έχουν περάσει εποχές παχιών αγελάδων και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για το θεατράκι. Φέτος, έγινε το πρώτο μεγάλο εγχείρημα , εγκαταστάθηκε η θέρμανση με χρήματα από τα έσοδα των παραστάσεων, αλλά και με τη βοήθεια του Λιμενικού Ταμείου Αίγινας. «Εγώ θα λυπηθώ πάρα πολύ να γίνει το Δημοτικό Θέατρο σαν το Εϋνάρδειο, γιατί εκεί θα καταλήξει αν δεν το βοηθήσουμε και το στηρίζουμε εμείς. Εάν αυτό το θέατρο το είχαν στην Αθήνα, θα τρελαίνονταν ποιος θα το πρωτοπάρει. Είναι ένας υπέροχος, ιστορικός χώρος με φοβερή ακουστική , έχει αύρα. Κι έστω και με αυτά τα μπαλώματα έχει γίνει ένας χώρος τόσο ζεστός και φιλικός, πας και χαίρεται η ψυχή σου· έγινε θέατρο!  Θα ήμουν πολύ χαρούμενη να ήξερα πως έρχονται οι αιγινήτες να δουν το θέατρό ΤΟΥΣ!»

Κάθε χώρος έχει ανάγκες που δε μπορούν να καλυφθούν με τα ελάχιστα ή και ανύπαρκτα από τα έσοδα. Έτσι, η ηθοποιός και σκηνοθέτις, θεωρεί απολύτως λογικό , όποιος χρησιμοποιεί τους χώρους  που δίνονται για πολιτιστικές εκδηλώσεις να δίνει ένα ποσό για τη συντήρηση και την ύπαρξή τους. «Η απόφαση αυτή ανήκει στην Κ.Ε.Δ.Α. και με βρίσκει απολύτως σύμφωνη. Δε μπορεί να χρησιμοποιεί κάποιος για οποιονδήποτε σκοπό μία αίθουσα –πολύ περισσότερο δημοτική αυτήν την εποχή- και να μη προσφέρει το ελάχιστο ποσό των 50ευρώ ανά ημέρα. Στην Αθήνα μια μικρή σκηνή αγγίζει τα 400. Είναι μία σωστή απόφαση και πρέπει όλοι να τη δούμε με διάθεση προσφοράς. Πουθενά στην Ελλάδα και τον κόσμο, απ’ ότι ξέρω, δε δίνονται δημοτικές αίθουσες, παρά μόνο για δημοτικούς σκοπούς.»

Οι μέρες για την έναρξη του φεστιβάλ θεάτρου κυλούν αντίστροφα. Από τις 13 έως και τις 29 Ιουλίου θα παρουσιαστούν παραστάσεις που έχουν αποσπάσει τις καλύτερες των κριτικών και περνούν απ’ όλα τα είδη και τις εποχές του ελληνικού θεάτρου. Λαϊκή σάτιρα, μουσικό-χορευτικό Καμπαρέ, σκηνές και ιστορίες που σκιαγραφούν τον μέσο Νεοέλληνα, η διαχρονικότητα του μεγαλύτερου –ίσως-Έλληνα ηθογράφου Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, μελωδίες από το χθες- το σήμερα- το πάντα, μνήμες ιστορικές που ξεπηδούν ακανόνιστα στο παρόν και μια αρχαία τραγωδία, σταχυολογούν το περιεχόμενο του 2ου Φεστιβάλ Θεάτρου του Δήμου μας.

«Είναι πολύ ωραίο ένα βράδυ του καλοκαιριού να πας στο θέατρο, αντί σε μια ταβέρνα. Να πας να δεις κάτι που θα χαρείς, θα ευχαριστηθεί η ψυχή σου και με αυτόν τον τρόπο θα δώσεις τη δυνατότητα να γίνονται αξιόλογα πολιτιστικά δρώμενα στο νησί σου, τα οποία είναι απαραίτητα. Πρέπει να καταλάβουμε ότι το θέατρο είναι η τροφή της ψυχής μας και του μυαλού μας. Η τέχνη μας κάνει να σκεπτόμαστε, δηλαδή μας κάνει ανθρώπους.» 

Άννα Γεραλή - Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας
Φωτογραφία: Δημήτρης Βλάικος

 

Leave a Comment