On Air — 25/07/2012 at 00:46

Α. Βαγενά: Διεκδικώντας τα Παιδικά Χρόνια

by

Άννα Βαγενά: Διεκδικώντας τα παιδικά μας χρόνιαΣτην παράσταση το κοινό έμεινε όρθιο να τη χειροκροτεί, φωνάζοντας δυνατά, μαζικά «μπράβο».  Μια αυλή έγινε ένα σώμα κι έδειξε όλο του το σεβασμό στην Άννα Βαγενά, την «Βαγγελίτσα«, την κορυφαία Ελληνίδα ηθοποιό.

Το επόμενο πρωί από την παράσταση, τη βρήκαμε στο ξενοδοχείο, είκοσι λεπτά πριν φύγει για τον Πειραιά. Κατέβηκε τις σκάλες με ένα πολύχρωμο φόρεμα, τις τσάντες και τη Λουλού, την αδέσποτη σκυλίτσα που τη Μεγάλη Εβδομάδα υιοθέτησε με τον σύζυγό της Λουκιανό Κηλαηδόνη κι από τότε δεν την αποχωρίζεται, «είναι λες και μεγαλώνουμε ένα ακόμη παιδί». Θα την περίμενε κανείς πολύ διαφορετική, η πορεία της άλλωστε θα αιτιολογούσε τυχόν βεντετισμούς·  κι όμως είναι τόσο προσιτή και χαμογελαστή, δίχως ίχνος έπαρσης.

Πάνε δεκατρία χρόνια από τη στιγμή που ενσάρκωσε για πρώτη φορά την Αγγέλα, σύζυγο του ρεμπέτη Βαγγέλη Παπάζογλου, ρεμπέτισσα κι αυτή. Την πήγε στις Βρυξέλλες σε ένα θέατρο κοντά στο κοινοβούλιο, στα Σόφια, στην Κύπρο, στην ελληνόφωνη Νότιο Ιταλία… Κάθε πόλη, μια νέα παράσταση, ένα διαφορετικό κοινό, με μόνη ίσως ομοιότητα τη συγκίνηση, τις μνήμες από κάποιες αδρές περιγραφές. «Μία από τις παραστάσεις που δε θα ξεχάσω ποτέ, είναι στην Καλαβρία της Νοτίου Ιταλίας στους ελληνόφωνες κατοίκους που βέβαια καταλάβαιναν ελάχιστα, μα ήταν τέτοια η συγκίνηση τους». Άλλωστε είναι ένα έργο που όλο και πιο πολύ αγγίζει την επικαιρότητα, τη συντριβή του υγιούς πατριωτισμού με την επικάλυψή του από τον ακραίας μορφής εθνικισμό, τη διάκριση του πατριώτη όχι από την αγάπη του για τον τόπο, αλλά την εξάρτισή του από τα σύμβολα. «Οι πόλεμοι δε γίνονται για να υπερασπιστείς τα σύμβολα, αλλά για τα παιδικά μας χρόνια, για τις μυρωδιές και τα χρώματα, τις περιπέτειες που δε θέλουμε να σβήσουν».

Η πορεία της στην υποκριτική, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τα κοινά. Από τη Νεολαία Λαμπράκη και τις καλλιτεχνικές δράσεις του ξεσηκωμού, πρωτεργάτης μαζί με τους Λουκιανό Κηλαηδόνη, Κώστα Τσιάνο, Γιώργο Ζιάκα, του Θεσσαλικού Θεάτρου στη Λάρισα. Μια γενιά καλλιτεχνών, εκείνη της μεταπολίτευσης , από την οποία ο κόσμος ανέμενε μια αναγέννηση με πολιτικές, κοινωνικές, πολιτισμικές προεκτάσεις. Και απ’ εκεί στο δικό της Θέατρο Μεταξουργείο, όπου όλα λειτουργούν αλλιώς. «Ξεκίνησε ως ανάγκη καλλιτεχνικής έκφρασης, ένα μέσο ώστε να παρουσιάζονται όλα εκείνα που σκεπτόμαστε με τον Λουκιανό».

Η Άννα Βαγενά θα κλάψει για τη χαμένη και λεηλατημένη πατρίδα τής πρωταγωνίστριας, τη Σμύρνη, θα βουρκώσει, θα δακρύσει αντικρίζοντας τη σημαία, ακούγοντας τον εθνικό ύμνο, μα θα κλάψει και για τους ανθρώπους, για μια παγωμένη ομορφιά, μια χαμένη ευκαιρία, ένα μεσημέρι με έντονο ήλιο, ένα φυτό σε μια γωνία όπως κοιτά απέναντι. Τώρα πια –όπως θα πει- κλαίει πιο εύκολα. Αλλά, όσο λατρεύει το δράμα, λατρεύει και τη κωμωδία, έχει ανάγκη να γελά και το κάνει με κάθε ευκαιρία. Έτσι, ετοιμάζει μια επιθεώρηση για το επόμενο καλοκαίρι, την επάνοδο της Βαγγελίτσας, της γλυκιάς επαρχιώτισσας που μέσω της αγνότητάς της έκανε τις πιο κατανοητές και καυστικές κοινωνικοπολιτικές παρατηρήσεις.

Επιθυμία της είναι να ξαναβρεθεί στην Αίγινα, στο κοινό που την αποθέωσε, να μοιραστεί ένα ακόμη έργο…

Leave a Comment