Μια Ημέρα που Βούλιαζε η Ελλάδα

Οι στιγμές που ζούμε είναι σίγουρα μοναδικές – το λένε όλοι. Δεν έχει υπάρξει ξανά δούλωση ευρωπαϊκού κράτους με τόση ευτέλεια για λόγους χρηματοπιστωτικούς. Που σημαίνει τίποτα, αέρας και φούσκα, στο όνομα αλισβερισιών ανίερων, και μ’ αυτά αφορμή να κόβονται οριζόντια τα πόδια ενός λαού που έφαγε τα χέρια του για να ζήσει. Εκεί ζητάμε αίμα από τους νέους ανθρώπους, τους νέους πολιτικούς, μήπως δώσουν απάντηση γιατί χανόμαστε. Για όποιον νομίζει ότι είμαι υπερβολική, οι γραμμές αυτές γράφονται 28 Ιανουαρίου του 2012, η Τρόικα μας ζητάει τη μάνα μας και τον πατέρα μας, ο Χριστιανόπουλος μας έχει δηλώσει ότι η Ελλάδα είναι τελειωμένη, κι ο Αγγελόπουλος, ο Θόδωρος, αφήνει κληρονομιά το Βέγγο να μας φωνάζει: «Αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα, γιατί έχει πολλή αγωνία, και κάνει πολύ θόρυβο.»
Εκεί ακριβώς ζητάμε αίμα από τους νέους ανθρώπους, τους νέους πολιτικούς, γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε, να ζήσουμε θέλουμε.
Η συνομιλία γίνεται με το Πέτρο Πετρίτη, 31 ετών, Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου της Αίγινας. Μιας Αίγινας γεμάτης σκουπίδια, παρατημένης κι απ΄ τον όποιο Θεό, χωρίς νερό για μέρες ολόκληρες, επειδή, απ’ ό, τι διαβάζω, την εκβιάζουν ή έστω την εκμεταλλεύονται, κάποιοι νερουλάδες, το νοσοκομείο να κινδυνεύει να υπολειτουργήσει, τα σχολεία να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς θέρμανση, ούτε βιβλία. Η κατάντια στην ποδιά μας, όχι γιατί τα φάγαμε όλοι μαζί –  αλλά επειδή δεν τα φυλάξαμε απ’ τα λυκόρνια, μέσα κι έξω μας.  Ελπίδα, η επόμενη γενιά να προσέξει καλύτερα τι έχει στα χέρια της, γιατί ούτε για μαριονέτα πρόκειται, ούτε για καρικατούρα: πρόκειται για το όποιο πέρασμά μας από ένα νησί με 3.500 χρόνια ιστορίας.

Γιατί μπλέχτηκες με την πολιτική;
Μου αρέσει, ως χαρακτήρας, να οργανώνω πράγματα. Κάποια στιγμή αποφάσισα ν’ ασχοληθώ με τα κοινά. Ξεκίνησα από τη διοργάνωση του τουρνουά beach volley η οποία κράτησε για τουλάχιστον πέντε χρόνια. Έπειτα, στα 26 μου, ήρθε η συμμετοχή μου στην Επαγγελματική Ένωση Σουβάλας. Το ένα έφερε το άλλο και βρεθήκαμε στο σήμερα. Με ένοιαζε και με νοιάζει η ζύμωση με τους ανθρώπους και τους κοινωνικούς φορείς, οι καθαρές δράσεις.

Για μένα – και πολλούς άλλους, νομίζω – υπάρχουν 2 τρόποι να σταθεί κανείς σήμερα: να είναι ή με το συνεχή εκβιασμό ή με την ανατροπή του. Προς τι το 1.000.000 δάνειο από τον καθόλα ύποπτο κρατικό μηχανισμό σε όφελος αποκλειστικά των καθόλα ύποπτων υδρομεταφορέων;  Χωρίς να λύνεται στο ελάχιστο το πρόβλημα του νερού στην Αίγινα…
Όταν φτάνεις στο σημείο να μην έχει το νησί νερό, το πρώτο που σ’ ενδιαφέρει είναι να αποκαταστήσεις το πρόβλημα άμεσα. Από εκεί και πέρα προτεραιότητα τόσο της Δημοτικής Αρχής όσο και όλων των μελών του Δημοτικού Συμβουλίου παραμείνει ο υποθαλάσσιος αγωγός. Στην επίτευξη αυτού στοχεύουμε όλοι, αταλάντευτοι ως προς τη θέση μας.

Σύμφωνοι, αλλά αυτό είναι θέμα κεντρικής εξουσίας, δε θα κάνουμε μόνοι μας τον περιβόητο υποθαλάσσιο που χρόνια τώρα τον ακούμε κι όλο το νερό νεράκι λέμε. Εσύ συνεχίζεις να πιστεύεις ότι υπάρχει στη χώρα μια φιλελληνική, κεντρική εξουσία, ικανή να λύσει προβλήματα αντί να προχωράει ακάθεκτα στην ισοπέδωση και διάλυση των πάντων;
Η σημερινή κατάσταση είναι αποτέλεσμα χρόνιων προβλημάτων και κακής διαχείρισης. Σε αυτό έχουμε συμφωνήσει πλέον όλοι. Θεωρώ ότι, όταν παραλαμβάνεις μια κατάσταση, οφείλεις να κινηθείς στο πλαίσιο της. Η κεντρική εξουσία σήμερα αδυνατεί να υποστηρίξει θέματα τοπικής αυτοδιοίκησης. Για παράδειγμα, παρόλο που με τον Καλλικράτη επιχειρήθηκε να γίνει κάτι πιο ουσιαστικό σε τοπικό επίπεδο τα εμπόδια παραμένουν πολλά. Αν θέλουμε να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα στο μέλλον βασική προϋπόθεση είναι η κοινωνική συνοχή.

Είπαμε και προηγουμένως: ή θα είσαι με το συνεχή εκβιασμό, ή με την ανατροπή του. Πού βλέπεις τον εαυτό σου;
Στόχος μου είναι η συνεννόηση με τον πολίτη και η ενεργή συμμετοχή του στη επίλυση των όποιων προβλημάτων. Πιστεύω στη διαβούλευση, απλώς δεν είμαι σίγουρος εάν μπορεί να επιτευχθεί σε όλες τις περιπτώσεις. Λες ελάτε να βρούμε άκρη με τα σκουπίδια, κι η μόνιμη απάντηση, απ’ όλους, είναι «όχι στη δική μου γειτονιά». Θέματα, όπως τα σκουπίδια και το νερό, χρειάζονται θετική διάθεση και σωστή διαχείριση από όλους μας, Δήμο και πολίτες.

Όπου αυτό που βάζεις στο τραπέζι σαν πρόταση είναι τι;
Τόλμη, φαντασία, πάθος και θέληση. Ποντάρω στην ονειρική Αίγινα, στα μονοπάτια της, την ποδηλασία, την ιστιοπλοΐα,  τα πλούσια πολιτιστικά της χαρακτηριστικά, το μοναδικό της φως, να φέρουμε εδώ τον επισκέπτη για να ζήσει ό, τι ζούμε κι εμείς. Το καφενείο, τη φιλοξενία, την παρέα. Η κρίση αυτή ίσως είναι η ευκαιρία να χτίσουμε κοινωνική και δημοτική συνείδηση,  δηλαδή έναν σωστό, ορθό, λογικό τρόπο συνύπαρξης. Και το πιο σημαντικό, είναι η οικονομία της  κοινότητας. Να είμαστε όσο το δυνατόν περισσότερο αυτόνομοι. Δεν είναι εύκολο ν’ αλλάξουν τα μυαλά μας, αλλά για μένα το στοίχημα είναι αυτό. Να αφήσουμε πίσω μας τα κακώς κείμενα και, στηριζόμενοι στις δικές μας δυνάμεις και αξίες, να προχωρήσουμε. Έτσι πιστεύω ότι θα τα βγάλουμε πέρα.