Featured, Πολιτική — 10/04/2012 at 17:46

Εμφυλιοπολεμική Τρέλα

by

Διαίρεση. Η μαθηματική πράξη που δυσκόλευε τους περισσότερους την εποχή που πηγαίναμε στο δημοτικό σχολείο, φαίνεται πως στην εποχή της ενηλικίωσης, είναι τρόπος ζωής και σκέψης.

Η αλήθεια είναι, πως η ιστορική μας διαδρομή, ως λαός είναι γεμάτη από διαιρέσεις και εμφυλίους πολέμους. Όλα μας τα έπη έχουν σχεδόν την καταραμένη κατάληξη της διαίρεσης. Αλλά κι όταν οι καταστάσεις δεν έφταναν στα άκρα, ακόμη και τότε, η επιλογή και ένταξη  ανάμεσα σε δύο στρατόπεδα γινόταν πάντα και μέχρι σήμερα, με τρόπο βίαιο και διλληματικό.

Αφορμή γι αυτό το άρθρο η απεργία της ΠΝΟ και οι αντιδράσεις προς αυτή.

Μια κοινωνία ολόκληρη, που βάλλεται από χίλιες μεριές, με χίλιους τρόπους, αδύναμη και ζαλισμένη από τα απανωτά ηλεκτροσόκ του γκρεμίσματος κάθε γνωστής έννοιας  ασφάλειας, είτε έχει να κάνει με την εργασία, την υγεία, την ιδιοκτησία και ένα σωρό άλλα, ανήμπορη να προσδιορίσει και να σχηματοποιήσει τον εχθρό των δεινών της, τυφλή στο σκοτάδι της άθλιας ηθικής παρακμιακής κυριαρχίας των μοντέλων, που γενιές ολόκληρες αλληλοτροφοδοτούσε σε μια αυστηρά εγωκεντρική, συμφεροντολογική σχέση, τυφλή λοιπόν, αδυνατεί να δει το έργο στην ολότητά του. Ταμπουρωμένη στα μικροσυμφέροντα κρίνεται και κρίνει το σήμερα, μέσα από φίλτρα φτωχών συναισθημάτων, απ’ όπου απουσιάζει κάθε λογική διαδικασία.

Είναι εκπληκτικό, άξιο επιστημονικής παρατήρησης, το φαινόμενο της αλληλοεξόντωσης ανάμεσα σε κοινωνικές ομάδες, που έχουν κοινά συμφέροντα, κοινά αιτήματα, κοινό παρών και κοινό μέλλον.

Τα οικονομικά αδιέξοδα του Ελληνικού λαού, που δημιούργησαν μια χούφτα δουλέμποροι της εργασίας και της ανθρώπινης ύπαρξης, μια χούφτα εξουσιαστών που αντιλαμβάνονται τις ζωές μας, ως προσοδοφόρο εργαλείο των κερδών τους, κατάφεραν να μας βάλουν να τσακωνόμαστε μεταξύ μας κι αυτοί να έχουν ψοφήσει από τα γέλια, για την υπερμεγέθη βλακεία που μας δέρνει.

Θεωρώ, πως η συγκεκριμένη απεργία της ΠΝΟ είναι λάθος στη συγκεκριμένη φάση, χωρίς αυτό να σημαίνει, πως τα επιχειρήματα που προβάλλει ο λεγόμενος εμπορικός κόσμος είναι σωστά.

Είναι λάθος, πρώτα απ’ όλα γιατί βάζει βούτυρο στο ψωμί, όσων επιδιώκουν τη μετατόπιση του κλίματος αντίστασης απέναντι στις μνημονιακές πολιτικές, σε μια αδελφοκτόνα μάχη. Είναι λάθος γιατί κοιτά το δέντρο και χάνει το δάσος. Πόσο βάρος αλήθεια μπορεί να έχει η υπογραφή, του κάθε διορισμένου υπουργού για να πειστεί το κίνημα πως κέρδισε κάποιο αίτημα; Ποιος είναι αυτός που μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια της επίλυσης ενός αιτήματος; Ποιος είναι ο υπουργός, που μπορεί να εξασφαλίσει την μη υπαγωγή στον ΕΟΠΥ, όταν ολόκληρο το σύστημα υγείας καταρρέει;

Ποιος όμως, από την άλλη μεριά θα πήγαινε να δουλέψει αν ήταν απλήρωτος 4 μήνες; Ποιος είναι αυτός που πιστεύει, πως ακόμα κι αν το Πάσχα δώσει μια οικονομική ανάσα, θα απομακρυνθεί ο πνιγμός; Ποιος είναι αυτός, που με περισσεύοντα εθνικισμό φωνάζει για  το κλέψιμο των θέσεων εργασίας των Ελλήνων, από τους ξένους και ταυτόχρονα αδιαφορεί για την ποσόστωση των πληρωμάτων με Έλληνες ναυτικούς; Ποιος αλήθεια ρίχνει την ευθύνη της μείωσης του τζίρου του στους ναυτικούς, ενώ αδιαμαρτύρητα τρώει στη μούρη τη μείωση των δρομολογίων της ακτοπλοΐας μας;

Πόσο εύκολα ρίχνουμε την ευθύνη εκεί που νομίζουμε ότι μας παίρνει, ή πόσο εύκολα κοιτάμε το κακώς εννοούμενο δικό μας συμφέρον, αδυνατώντας να τα βάλουμε με τον πραγματικό κοινό εχθρό μας;

Ας μην αφήσουμε τη σήψη να έχει μερίδιο στην αλλαγή που έρχεται, δεν χρειάζεται να τους δώσουμε τη χαρά της επικυριαρχίας τους. Ο λαός μας έχει ήδη υποφέρει πολλά, από τη βλακεία της διαίρεσης, είναι καιρός να προχωρήσουμε στη σύνθεση, τη μόνη δημιουργική διαδρομή που μπορεί να εγγυηθεί, εργασία, υγεία, παιδεία, κοινωνική ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία.

Εργάτες ενωμένοι – ποτέ νικημένοι, ακούγεται στις διαδηλώσεις, αλλά ενωμένοι παιδιά, ΕΝΩΜΕΝΟΙ

Εμφυλιοπολεμική Τρέλα

Leave a Comment